Κειμενα

Κείμενα μαζικής παρέμβασης του σχήματος αλλά και μορφωτικά κείμενα

ΔΣΑ: He’s back!

Πώς έχει η κατάσταση ως τώρα

Ας ξεκινήσουμε από μερικές παραδοχές σε σχέση με τις συνθήκες που αντιμετωπίζουμε ως φοιτητές Νομικής. Η αλήθεια είναι πως ήδη από το πρώτο έτος μπαίνουμε σε ένα εντατικοποιημένο πρόγραμμα που απαιτεί καθημερινή παρακολούθηση, συνεχές και σκληρό διάβασμα, εργασίες κλπ. Δεν φτάνει μόνο αυτό, αλλά διαρκώς ο βαθμός δυσκολίας των εξεταζόμενων μαθημάτων αυξάνεται, ενώ δεν λείπουν και τα μαζικά κοψίματα σε διάφορα μαθήματα (όπως αποδεικνύεται από τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα). Διαμορφώνεται, δηλαδή, μια κατάσταση που για να φτάσουμε στη λήψη του πτυχίου, περνάμε δια πυρός και σιδήρου.
Αφού, λοιπόν, κατορθώσουμε να πάρουμε το πολυπόθητο πτυχίο, έρχεται η ώρα της πρακτικής άσκησης. Ως ασκούμενοι, η κατάσταση που αντιμετωπίζουμε είναι ακόμα χειρότερη.
Οι ασκούμενοι αποτελούν μια πλέον εκμεταλλεύσιμη ομάδα εργαζομένων, καθώς παρέχουν εργασία χωρίς να τους κατοχυρώνεται κανένα εργασιακό-επαγγελματικό δικαίωμα και, μάλιστα, υποχρεούνται προς τούτο για διάστημα 18 μηνών, καθώς η άσκηση είναι υποχρεωτικό προαπαιτούμενο για τη συμμετοχή στις εξετάσεις για την απόκτηση άδειας άσκησης επαγγέλματος. Πιο συγκεκριμένα, οι ασκούμενοι δεν θεωρούνται καν μισθωτοί, με αποτέλεσμα να μην εμπίπτουν στην -ήδη πετσοκομμένη από τα μνημόνια- εργατική νομοθεσία και τις μίνιμουμ κατοχυρώσεις αυτής όσον αφορά πχ στο κομμάτι του ωραρίου, των δώρων, των αδειών, της ασφαλιστικής κάλυψης, του ύψους του μισθού, ο οποίος, δεν είναι καν σε συνάρτηση με τον κατοχυρωμένο κατώτατο μισθό. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι οι ασκούμενοι να δουλεύουν κατά μέσο ώρο 8-10 ωρες για 300 και 350 ευρω και πολλές φορές να καλύπτουν οι ίδιοι, αντί ο εργοδότης, τις ασφαλιστικές τους εισφορές, ενώ υπάρχουν και καταγεγραμμένες περιπτώσεις κυρίως στην επαρχία, όπου οι ασκούμενοι καλούνται να παρέχουν αμισθί εργασία.

Όλα τα παραπάνω, εισάγουν μια ολόκληρη γενιά νέων ανθρώπων στην εξοικείωση με συνθήκες εργασιακής ανασφάλειας και έλλειψης στοιχειωδών κεκτημένων δικαιωμάτων και προστασίας, μια γενιά που εύκολα συμβιβάζεται και δύσκολα διεκδικεί, διαμορφώνοντας το νέο μοντέλο του παραγωγικού και διαχειρίσιμου μετέπειτα νέου δικηγόρου. Εν ολίγοις καθίσταται σαφές ότι η άσκηση υπό το καθεστώς αυτό της έλλειψης εγγυήσεων αποτελεί τον μηχανισμό εκείνον που διαμορφώνει «και με το νόμο» μια κατώτερη κατηγορία στο δικηγορικό επάγγελμα, την πιο κακοπληρωμένη και την πιο εκμεταλλεύσιμη.

Οι κατευθύνσεις του ΔΣΑ

Πριν λίγο καιρό ο πρόεδρος του ΔΣΑ κ. Βερβεσός, μας εξέπληξε με τις δηλώσεις του σε σχέση με το “όνειρό” του για τους νέους δικηγόρους και την εξέλιξη του κλάδου. Συγκεκριμένα, δήλωσε πως: Στην περίοδο της άσκησης δεν υπάρχει και δεν δικαιολογείται να υπάρχει μισθός, αφού δεν υπάρχει σχέση εξαρτημένης εργασίας, παρά καθεστώς μαθητείας. Οι ασκούμενοι είναι απόφοιτοι των Σχολών Νομικής, που δεν έχουν ουσιαστικές γνώσεις δικηγορίας και επομένως είναι λογικό να μην αμείβονται”, προβάλλοντας ευθαρσώς την πρόθεσή του, η άσκηση να αποτελεί στην ουσία αμισθί εργασία, πράγμα που σημαίνει τη διαμόρφωση συνθηκών κανονικού εργασιακού μεσαίωνα στον κλάδο, όπως συμβαίνει στην πλειοψηφία του κόσμου της εργασίας. Ο κ. Βερβεσός δήλωσε χαρακτηριστικά επίσης πως: “Οι εξετάσεις έχουν γίνει από την Πολιτεία και δεν έχουμε ευτυχώς το φαινόμενο του 95% να περνάνε, αλλά περνάει περίπου ένα 70% και ελπίζουμε συν τω χρόνω να το περιορίσουμε”, αφού στόχος είναι να προσεγγίσουμε τα «επιθυμητά» επίπεδα της Γαλλίας, όπου ο ένας στους δύο υποψηφίους κόβεται στις αντίστοιχες εξετάσεις της άδειας άσκησης επαγγέλματος. Παράλληλα έκανε λόγο για την καθιέρωση υποχρεωτικών σεμιναρίων για ασκούμενους, διάρκειας 6 μηνών, ενώ επεξεργάζεται την πρόταση για την ίδρυση Σχολής Δικηγόρων, όπου θα φοιτούμε υποχρεωτικά (μετά το πτυχίο, μετά την άσκηση και μετά τις εξετάσεις) για να ξεκλειδώσουμε το επαγγελματικό δικαίωμα του δικηγορείν, που τώρα θεμελιώνεται στο πτυχίο μας

Όλα αυτά μέχρι πριν λίγες μέρες ήταν απλώς εξαγγελίες. Τη Δευτέρα 10/12, όμως, ήρθαν να “πάρουν σάρκα και οστά”, καθώς κατέβηκε εισήγηση στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθήνας πλήρως ευθυγραμμισμένη με τις παραπάνω δηλώσεις, η οποία προβλέπει τη δημιουργία “Ινστιτούτου Εκπαίδευσης Δικηγόρων”, στην οποία θα διεξάγονται υποχρεωτικά σεμινάρια διάρκειας τουλάχιστον 80 ωρών κατά το στάδιο της άσκησης, ως επιπλέον προαπαιτούμενο για τη δυνατότητα συμμετοχής στις πανελλαδικές εξετάσεις των δικηγορικών συλλόγων για την απόκτηση άδειας άσκησης επαγγέλματος.

Φαίνεται λοιπόν πως η στόχευση είναι η διαχείριση του κορεσμού του κλάδου μέσα από την υποβάθμιση αυτού καθεαυτού του πτυχίου μας, η οποία θα οδηγήσει στη δημιουργία νομικών διαφόρων διαβαθμίσεων και ταχυτήτων, άλλων που θα δικηγορούν και άλλων που, είτε επειδή θα έχουν αποτύχει στις εξετάσεις του ΔΣΑ, είτε γιατί απλώς δεν θα έχουν την οικονομική δυνατότητα να συντηρούνται με ίδιους πόρους όλο το διάστημα της Σχολής, της άσκησης, των εξετάσεων και της Σχολής δικηγόρων, θα γίνουν ένα νομικά καταρτισμένο δυναμικό χωρίς αυτό το βασικό επαγγελματικό δικαίωμα. Πρόκειται λοιπόν για ευθεία και οξεία επίθεση στο εργασιακό μέλλον που μας καθιστά που επιχειρεί να μας βάλει σε μια κατάσταση διαρκούς μαθητείας, όπου “όποιος αντέχει θα επιβιώσει” και όλοι οι υπόλοιποι θα πετάγονται εκτός. Bλέπουμε λοιπόν ότι παρότι μέχρι τώρα το πτυχίο της Nομικής φαινόταν να μην μπαίνει στο στόχαστρο, οι κατευθύνσεις του ΔΣΑ έρχονται στην ουσία να θέσουν υπό διακύβευση τα επαγγελματικά μας δικαιώματα και την ίδια την ισχύ του πτυχίου μας.

Η απάντηση

Ως φοιτητές/τριες της Νομικής και εκείνοι που θα κληθούν στο άμεσο μέλλον να αντιμετωπίσουν την εργασιακή βαρβαρότητα που μας έχουν ετοιμάσει και θέλουν να επιτείνουν, προτάσσουμε το συλλογικό αγώνα και τη διεκδίκηση των πάλαι ποτέ κεκτημένων δικαιωμάτων του κόσμου της εργασίας. Είμαστε εκείνοι που δεν έχουν αποδεχτεί τον ρόλο που μας δώσανε ως μια «χαμένη γενιά», αλλά αντίθετα εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως έχουμε φωνή, έχουμε λόγο για τη ζωή μας και με τους μαζικούς, συλλογικούς μας αγώνες, μπορούμε να δώσουμε την απάντησή μας. Παλεύουμε, λοιπόν, για ενιαία ισχυρά πτυχία ως μόνη προϋπόθεση για δουλειά, για την κατάργηση της μαθητείας και την αναγνώριση της άσκησης ως εξαρτημένης εργασίας με πλήρες νομικό προστατευτικό πλαίσιο, αλλά και για το μπλοκάρισμα κάθε πολιτικής που διαλύει το παρόν και το μέλλον μας! Εν τέλει παλεύουμε για δουλειά και ζωή με αξιοπρέπεια.

Γι’ αυτό καλούμε σε μαζική παρέμβαση του Φοιτητικού μας Συλλόγου στην επόμενη συνεδρίαση του ΔΣ του ΔΣΑ τη Δευτέρα 17/12 στις 3:30 στα γραφεία του ΔΣΑ (Ακαδημίας 60)!

Advertisements

Τα συμπεράσματα δικά σας…

Εδώ και 10 χρόνια, κάθε 6η Δεκέμβρη ανοίγει πάντα ο ίδιος διάλογος από τα κυρίαρχα ΜΜΕ. «Μιλάμε για μεμονωμένο περιστατικό», «να τιμωρηθεί ο Κορκονέας, αλλά όλοι οι άλλοι αστυνομικοί τι έκαναν;», σπεύδουν να υποστηρίξουν αμερόληπτοι δημοσιογράφοι στις ειδήσεις των 8. Το κατά πόσο, όμως, το περιστατικό αυτό είναι μεμονωμένο αποδεικνύεται σχεδόν καθημερινά.

Το κράτος που, ως γνωστόν, κατέχει το μονοπώλιο της βίας δεν θέλει τους μετανάστες, τους πρόσφυγες, τους αγωνιστές και λοιπές «περιττές» κοινωνικές ομάδες, με αποτέλεσμα τα όργανα καταστολής του, ως νόμιμοι χρήστες του μονοπωλίου αυτού να το ασκούν απέναντι στους αδύναμους με την πρώτη ευκαιρία. Ωστόσο, θα ήταν λάθος να πιστέψουμε πως θύματα της αστυνομικής βίας έχουν υπάρξει μόνο οι προαναφερθέντες. Δεν χρειάζεται να δώσεις κάποια αφορμή ή να ανήκεις σε κάποια στοχοποιημένη από το κράτος ομάδα για να χάσεις τη ζωή σου από σφαίρα αστυνομικού. Αρκεί μονάχα να εκληφθεί από το «όργανο» πως με κάποιο τρόπο υποτιμήθηκε η εξουσία του ή, πολύ πιο απλά, αρκεί να έχει μία κακή μέρα και να μην σηκώνει και πολλά-πολλά, βρε αδερφέ. Η πληθώρα τέτοιων περιστατικών, επαρκούν ως απόδειξη.

Μεμονωνομένα περιστατικά ή θύματα της «προστασίας του πολίτη»;

Ενδεικτικές περιπτώσεις από τις καταγεγραμμένες αστυνομικές δολοφονίες στα χρόνια της Μεταπολίτευσης και της «Δημοκρατίας»:

  • 30/4/1976: Ο Σιδερής Ισιδωρόπουλος, 16 ετών, μαθητής και μέλος της «Κ.Ο. Μαχητής» (οργάνωση της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς), κόλλαγε αφίσες στην πλατεία Κοτζιά για τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς, όταν στην προσπάθειά του να ξεφύγει από αστυνομικά όργανα που έφτασαν για συλλήψεις, παρασύρθηκε από διερχόμενο αυτοκίνητο. Η κηδεία του μετατράπηκε σε μαχητική διαδήλωση με κεντρικό σύνθημα «Κάτω η Νέα Τρομοκρατία».
  • 28/10/1980: Ο Τάσος Μαγλαρίδης συμμετείχε σε συγκέντρωση αντιστασιακών στη Θεσσαλονίκη, όπου οι διαδηλωτές δέχτηκαν τη βάρβαρη επίθεση της αστυνομίας. Ο 76χρονος, χτυπημένος άσχημα, μεταφέρθηκε στο ΑΧΕΠΑ για να υποκύψει στα τραύματά του ένα μήνα μετά.
  • 16/11/1980: Οι εορταστικές εκδηλώσεις για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου κορυφώθηκαν με την καθιερωμένη πορεία. Η κυβερνητική απαγόρευση για πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία πυροδότησε τις αντιδράσεις μεγάλης ομάδας διαδηλωτών, η οποία επιχείρησε να σπάσει τον κλοιό των αστυνομικών που είχαν παραταχθεί στη Βασιλίσσης Σοφίας μπροστά στη Βουλή. Άνδρες των ΜΑΤ συνέλαβαν την 21χρονη εργάτρια Σταματίνα Κανελλοπούλου και τη χτύπησαν αλύπητα με τα κλομπ τους μέχρι να πέσει νεκρή, ενώ με τον ίδιο τρόπο συνέτριψαν το κρανίο του 26χρονου Ιάκωβου Κουμή, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή μια εβδομάδα αργότερα στο νοσοκομείο. Οι δολοφόνοι αστυνομικοί δεν βρέθηκαν ποτέ.
  • 17/11/1985: Ο 15χρονος μαθητής Μιχάλης Καλτεζάς σκοτώθηκε από τον αστυνομικό Θανάση Μελίστα κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων και επεισοδίων μικρής έκτασης για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Ο Μελίστας, επίλεκτος σκοπευτής του «σώματος», πυροβόλησε πισώπλατα το νεαρό στα Εξάρχεια, καθώς αυτός έτρεχε μαζί με άλλους διαδηλωτές για να διαφύγουν. Ο θάνατος ήταν ακαριαίος. Η είδηση της δολοφονίας του μαθητή διαδίδεται γρήγορα και διάφοροι νεαροί καταλαμβάνουν το κτίριο του Χημείου για να διαμαρτυρηθούν. Ο Μελίστας καταδικάστηκε πρωτόδικα σε δυόμισι χρόνια φυλάκιση με αναστολή και σε δεύτερο βαθμό αθωώθηκε στις 25/1/1990 από το Εφετείο.
  • 10/1/1991: Η μαζικότερη επίθεση κατά πολιτών από τις δυνάμεις καταστολής έγινε την επαύριο της δολοφονίας του καθηγητή Τεμπονέρα από ΟΝΝΕΔίτες. Σε διαδήλωση στην Αθήνα, που κατέληξε σε συγκρούσεις με τα ΜΑΤ, ένα από τα εκατοντάδες δακρυγόνα που ρίχτηκαν προκάλεσε πυρκαγιά στο βιβλιοχαρτοπωλείο Λίβα και στο κτίριο του «Κάπα Μαρούση». Νεκροί από ασφυξία ανασύρθηκαν ο 32χρονος Περικλής Ρεπάκης, ο 57χρονος Μανόλης Κοντόπουλος, ο 59χρονος Ιωάννης Νεμετζίδης και ένα – αγνώστων στοιχείων – νεαρό άτομο. Η υπηρεσιακή ΕΔΕ κουκούλωσε ατην υπόθεση κατηγορώντας τους αντιεξουσιαστές για εμπρησμό του κτιρίου, παρά την ύπαρξη πλήθους μαρτύρων για τα πραγματικά αίτια της πυρκαγιάς.
  • 20/2/1994: Πλήρωμα περιπολικού ερευνούσε για μετανάστες χωρίς χαρτιά σε πορτοκαλεώνα στην Δαλαμανάρα Άργους. Όταν είδε δύο από αυτούς να τρέχουν, ο αστυνομικός Αντώνης Μεζίνης πυροβόλησε έναν Αλβανό μετανάστη, που έπεσε νεκρός.
  • 23/10/1998: Ο 17χρονος Σέρβος μαθητής Μάρκο Μπουλάτοβιτς, που βρισκόταν σε σχολική εκδρομή στη Θεσσαλονίκη, πυροβολείται στην καρδιά από τον αστυνόμο Κυριάκο Βαντούλη, γιατί θεωρήθηκε λανθασμένα, όπως και αποδείχθηκε, «ύποπτος για κλοπή».
  • Οκτώβρης 2006: Οι ελληνικές Αρχές κατηγορούνται ότι έριξαν στη θάλασσα περίπου σαράντα μετανάστες χωρίς χαρτιά, από τους οποίους Τούρκοι λιμενικοί περισυνέλεξαν στα ανοιχτά του Καράμπουρουν της Σμύρνης έξι πτώματα.
  • Μάιος 2008: Ο 24χρονος Νίκος Σακελλίων μετά από αδικαιολόγητο βάναυσο ξυλοδαρμό από τέσσερις αστυνομικούς βρέθηκε νεκρός κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Η σκηνή, μάλιστα, στην τελευταία φάση της καταγράφηκε από κινητό τηλέφωνο αυτόπτη μάρτυρα, το οποίο ουδέποτε προβλήθηκε στο δικαστήριο. Στη συνέχεια, το πτώμα εξαφανίστηκε για δώδεκα ώρες πριν βρεθεί φριχτά κακοποιημένο στην ιατροδικαστική υπηρεσία με συμπτώματα σήψης και ένα σακουλάκι ηρωίνης εντέχνως τοποθετημένο μεταγενέστερα στο λαιμό του.
  • 6/12/2008: Ο μαθητής Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, 15 ετών, πέφτει νεκρός στα Εξάρχεια από σφαίρα του αστυνομικού Επαμεινώνδα Κορκονέα . Παρά τα όσα λέχθηκαν από τα ΜΜΕ και την υπεράσπιση, στη δίκη αποδείχθηκε ότι είχε προηγηθεί απλώς λεκτικός διαπληκτισμός της παρέας του 15χρονου μαθητή με τους ειδικούς φρουρούς της αστυνομίας, Κορκονέα και Σαραλιώτη, ενόσω αυτοί βρίσκονταν στο περιπολικό,με τους αστυνομικούς να αποχωρούν. Ωστόσο, δύο λεπτά μετά επιστρέφουν το σημείο όπου βρισκόταν η παρέα των μαθητών και ο Κορκονέας δολοφονεί εν ψυχρώ τον άτυχο 15χρονο. Όσα ακολούθησαν την δολοφονία σημάδεψαν μια ολόκληρη γενιά και την αντίληψή της για το κράτος και την αστυνομική βία. Το αυθόρμητο της οργής του λαϊκού και νεολαιίστικου παράγοντα οδήγησε σε μια εξεγερσιακή κατάσταση διαρκείας.
  • 18/3/2009:Η Κατερίνα Γκουλιώνη, αγωνίστρια για την κατάργηση του κολπικού ελέγχου και συνολικότερα για τη βελτίωση των απάνθρωπων συνθηκών κράτησης στις γυναικείες φυλακές, βρέθηκε νεκρή στο τέλος της μεταγωγής της. Πρόκειται για κρατική δολοφονία  που έχει μείνει ατιμώρητη, καθώς γνωστά είναι τα θανατηφόρα βασανιστήρια που πέρασε αυτή (και πολλές άλλες γυναίκες) στα χέρια των φρουρών των φυλακών, τα οποία καταγγέλλονται και στα δημοσιευμένα γράμματά της.


Όπως φαίνεται στις περισσότερες από τις παραπάνω περιπτώσεις, που αποτελούν ένα πολύ μικρό δείγμα των κρατικών δολοφονιών, οι δολοφόνοι αστυνομικοί έχουν μείνει ατιμώρητοι ή τους έχουν επιβληθεί εξοργιστικά ευνοϊκές ποινές.

Η αστυνομία είναι βασικός κατασταλτικός μηχανισμός του κράτους, το οποίο φροντίζει να συγκροτεί όσους ανθρώπους υπάρχουν σε αυτό με τον κατάλληλο τρόπο μέσω συστηματικής ιδεολογικής πλύσης εγκεφάλου ώστε να μπορούν με μεγάλη ευκολία να χρησιμοποιούν βία. Γνωρίζοντας ότι προστατευόμενοι πίσω από την ανωνυμία του κράνους ή κάτω από την προστασία του κράτους και της αδέκαστης δικαιοσύνης του δεν πρόκειται να κατηγορηθούν, πόσω μάλλον να καταδικαστούν, φτάνουμε σε περιστατικά όπου ο αστυνομικός θα σηκώσει το όπλο του ή το γκλόμπ του, θα σημαδέψει κάποιον αποδεχόμενος το ενδεχόμενο του θανάτου του. Άλλωστε, όταν ο πρόεδρος της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αθήνας, Δημοσθένης Πάκος, ξεδιάντροπα δηλώνει πως «αυτή είναι η πρακτική και σε όποιον αρέσει» φαίνεται πλέον καθαρά πως η αστυνομία έχει το ελεύθερο να καταστείλει ανεξέλεγκτα . Ακόμα και η νομοθεσία που προσπαθεί να δώσει στην αστυνομική βία το περίβλημα του μέτρου του «απολύτως αναγκαίου»  καταλήγει απλά να οπλίζει τα σώματα ασφαλείας  χωρίς ποτέ να ελέγχει τη χρήση της βίας από τους «προστάτες» του πολίτη σε βάρος του. Έτσι, η ελληνική αστυνομία συστηματικά αυτοεξαιρείται από τους κανόνες δικαίου, απολαμβάνοντας ένα καθεστώς διαρκούς και ιδιότυπης ασυλίας. Ούτως ή άλλως, θα ήταν οξύμωρο αν ο κρατικός μηχανισμός επέλεγε να τιμωρήσει μέσω της δικαιοσύνης τα όργανα που λειτουργούν προς όφελός του. Οι αστυνομικοί δεν είναι, λοιπόν απλά άνθρωποι που κάνουν τη δουλειά τους, αλλά σε πάρα πολλές περιπτώσεις έρχονται σε αντιδιαστολή με το «καθήκον» τους, δηλαδή την προστασία του πολίτη. Απένατι, λοιπόν, στη βιαιότητα και την άγρια καταστολή τους, που καταλήγει και σε δολοφονίες, εμείς απαντάμε με τους συλλογικούς και μαζικούς αγώνες λαού και νεολαίας. Για την τιμή όλων αυτών των νεκρών, για τις ζωές μας!

Μέχρι να γίνει η φωνή μας πιο δυνατή απ’ τη δική τους…

Τους τελευταίους 2 μήνες ο Σύλλογος μας συζήτησε με συγκροτημένο και υγιή τρόπο διάφορα ζητήματα που τον απασχολούν μέσω των τελευταίων δύο Γενικών Συνελεύσεων, οι οποίες παρά το γεγονός ότι δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν τον απαραίτητο αριθμό κόσμου για να συγκεντρωθεί η απαρτία και να παρθεί κάποια απόφαση, ήταν κατά τη γνώμη μας ένα παράδειγμα ότι οι φοιτητές/τριες της Νομικής μπορούν να συζητούν για θέματα που τους απασχολούν (από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο), να δρουν συλλογικά, να συμμετέχουν στις διαδικασίες του Συλλόγου και να αγωνίζονται όλοι/ες μαζί γι αυτά που τους ανήκουν. Θεωρούμε, λοιπόν, πως πρέπει να συνεχιστεί αυτή η προσπάθεια επανασυσπείρωσης των συλλογικών οργάνων και εξυγίανσης των διαδικασιών του Συλλόγου μας, ιδιαίτερα σε μια συγκυρία όπου το Πανεπιστήμιο βάλλεται συνεχώς και ο Δημόσιος και Δωρεάν χαρακτήρας της Παιδείας αμφισβητείται όλο ένα και περισσότερο.

Συγκεκριμένα, προ ολίγων ημερών ανακοινώθηκε το σχέδιο της ΝΔ για την Παιδεία. Οι δηλώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη για ένα πανεπιστήμιο «εκσυγχρονισμένο» και «ευρωπαϊκό» μπορεί να ακούγονται σαν ανάσα πνοής για πολλούς, ειδικά όταν αυτοί αγνοούν όσα κρύβονται πίσω από αυτές. Η «νέα παιδεία» που τόσο εμφατικά προπαγανδίζει το τελευταίο διάστημα η ΝΔ, κάνει στην ουσία λόγο για αναθεώρηση του Αρ.16 Σ και για ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων. Πανεπιστήμια που μόνη η ύπαρξη τους αποτελεί παραβίαση του δικαιώματος για ελεύθερη πρόσβαση στην εκπαίδευση, ενώ δημιουργεί φοιτητές πολλών ταχυτήτων, κάνοντας εξαγγελίες για ίσες ευκαιρίες προς όλους να ακούγονται το λιγότερο προσβλητικές. Την ίδια στιγμή βλέπουμε πως η υπάρχουσα μορφή του Πανεπιστημίου απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τον Δημόσιο χαρακτήρα της, αφού εξακολουθούν να επιβάλλονται δίδακτρα στα μεταπτυχιακά πολλών σχολών, μεταξύ των οποίων και η δική μας, ενώ η σοβαρή υποχρηματοδότηση, που εντείνεται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, μετακυλίει όλο και περισσότερο το κόστος σπουδών στους/στις φοιτητές/-τριες, κάτι το οποίο βλέπουμε στη σχολή μας μέσα από την αγορά κωδίκων, πρακτικών, δεύτερων τόμων συγγραμμάτων κλπ. Την ίδια στιγμή, η επίθεση στο άσυλο εξακολουθεί να γίνεται όλο και εντονότερη, με τον Νόμο Γαβρόγλου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να δίνει το περιθώριο στις Διοικήσεις να κλείνουν τις σχολές με λοκ-αουτ ανά πάσα στιγμή ή να αίρουν το άσυλο αυθαίρετα, όποτε αυτές το θεωρούν αναγκαίο, ενώ πολιτικές δυνάμεις εντός των σχολών (βλ. ΔΑΠ) μιλούν για ιδιωτική αστυνομία εντός του πανεπιστημιακού χώρου, ηλεκτρονική παρακολούθηση και άλλες μορφές ελέγχου της φοιτητικής δράσης. Στον άξονα της επίθεσης στο Πανεπιστήμιο έρχονται να προστεθούν και οι δηλώσεις του προέδρου του ΔΣΑ, κ Βερβεσού, περί ίδρυσης ξεχωριστής «Σχολής Δικηγόρων» με ξεκάθαρη κατεύθυνση τον κατακερματισμό των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων και την υποβάθμιση του πτυχίου, του ίδιου πτυχίου που απειλείται άμεσα να εξισωθεί με αντίστοιχα πτυχία 2ετων ιδιωτικών κολεγίων που συνεργάζονται με Πανεπιστήμια του εξωτερικού.

Παράλληλα με όλα αυτά, σε μία κατεύθυνση συνεχούς εντατικοποίησης των φοιτητών/τριων, μειώνεται χωρίς καμία δικαιολογία το όριο δήλωσης μαθημάτων για τους επί πτυχίω φοιτητές του 8ου εξαμήνου από 14 σε 8 μαθήματα, ενώ παράλληλα πάγια αιτήματα των φοιτητών όπως η μοριοδότηση στα θέματα εξεταστικής, οι ενδεικτικές απαντήσεις και οι επιδείξεις γραπτών εφαρμόζονται αποσπασματικά και όχι καθολικά. Σε αυτό το πλαίσιο και εν όψει της εξεταστικής του χειμερινού εξαμήνου είναι απαραίτητο να δοθεί παράταση στις δηλώσεις μαθημάτων, να αλλάξει η πολιτική δανεισμού βιβλίων από τη βιβλιοθήκη και να γίνει λιγότερο αυστηρή, καθώς και το ωράριο της βιβλιοθήκης της σχολής να παραταθεί με πρόσληψη επιπλέον προσωπικού και όχι εκμετάλλευση των ήδη υπαρχόντων εργαζομένων.

Την ίδια στιγμή που η κυρίαρχη ιδεολογία προσπαθεί να απλωθεί στον χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, βλέπουμε μία έξαρση ακροδεξιών και εθνικιστικών ρητορειών στην δευτεροβάθμια. Σχολεία της χώρας επιδόθηκαν σε ένα κύμα «εθνικιστικής εξέγερσης» με σκοπό τη διαμαρτυρία για το Μακεδονικό. Εικόνες από μαθητές με ελληνικές σημαίες στα χέρια να φωνάζουν συνθήματα στο ρυθμό των λοκατζήδων και να μιλούν για εθνική επανάσταση, κάνοντας καταλήψεις σε σχολεία, κυκλοφόρησαν τις τελευταίες μέρες οδηγώντας και σε συγκέντρωση με τα αντίστοιχα αιτήματα. Η απάντηση δόθηκε σθεναρά˙ σχολεία από όλη την χώρα αρνήθηκαν να προχωρήσουν σε κατάληψη λόγω εθνικιστικών αιτημάτων, ενώ πήραν απόφαση για μαθητική αντιφασιστική και αντιεθνικιστική πορεία στο κέντρο της Αθήνας. Το μήνυμα έγινε σαφές, ο φασισμός δεν έχει χώρο ούτε στα σχολεία ούτε πουθενά. Το ίδιο αίτημα οφείλουμε να διεκδικήσουμε και εμείς και έξω αλλά και μέσα στο Πανεπιστήμιο, ιδιαίτερα από τη στιγμή που καθηγητικό προσωπικό στη σχολή μας και συγκεκριμένα η καθηγήτρια κ. Παπαϊωάννου, από την θέση της αυθεντίας, εκτοξεύει ρατσιστική και ομοφοβική ρητορεία κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας των μαθημάτων της.

Στο πλαίσιο αυτής της συνολικής επίθεσης της Παιδείας, βλέπουμε παράλληλα την επίθεση αυτή τη φορά από την πλευρά της Δικαιοσύνης. Πλήθος αποφάσεων, με πιο πρόσφατη αυτήν της 53χρονης καθαρίστριας που καταδικάστηκε σε 10 χρόνια κάθειρξη χωρίς αναστολή αντιπαραθετικά μάλιστα με την αθωωτική απόφαση του ιδιοκτήτη του «Χωριάτικου» για σωματεμπορία, δείχνουν ξεκάθαρα πως η Δικαιοσύνη ήταν και θα είναι ταξική. Γιατί αποτελεί συνειδητή πολιτική επιλογή να επιδικάσεις την βαρύτερη δυνατή ποινή σε ένα άτομο που το ίδιο σύστημα καταδίκασε σε μια ζωή συνεχούς επιβίωσης. Και σε αυτή την περίπτωση όμως το κίνημα αλληλεγγύης που υψώθηκε σθεναρά το τελευταίο διάστημα, οδήγησε στην απόφαση για αναστολή της ποινής αποδεικνύοντας πως ο συλλογικός δρόμος είναι πάντοτε η λύση σε όλες τις επιθέσεις που δεχόμαστε.

Όλα αυτά δεν μπορούν να μην ενταχθούν όμως σε ένα συνολικό πλαίσιο ενδυνάμωσης του κινήματος, ιδιαίτερα φέτος που συμπληρώνονται 10 χρόνια από τους μεγάλους κινηματικούς αγώνες του 2008, όταν η αστυνομική αυθαιρεσία και η κρατική καταστολή οδήγησαν στη δολοφονία ενός 15χρονου αγοριού. Η ίδια συμπεριφορά από την πλευρά κάθε κυβέρνησης που πέρασε από τότε μέχρι σήμερα, εξακολουθεί να προσπαθεί να σιγάσει κάθε αγώνα απέναντι στην καταπίεση που δεχόμαστε με πιο πρόσφατη την απρόκλητη επίθεση των δυνάμεων των ΜΑΤ στην φετινή πορεία του Πολυτεχνείου.

Η παρουσία όλων στη Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού μας Συλλόγου είναι απαραίτητη και αυτή, όπως και κάθε φορά, για την συζήτηση των παραπάνω θεμάτων τα οποία μας αφορούν ως φοιτητές και φοιτήτριες, αλλά και ως νέους και νέες, ώστε να μπορούμε να πάρουμε θέση και να αναλάβουμε δράση για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας και πρώτα από όλα στον κοινωνικό χώρο της Σχολής μας. Μπορούμε και συγχρόνως οφείλουμε να έχουμε λόγο για το τι συμβαίνει στη σχολή μας, μπορούμε και οφείλουμε να έχουμε λόγο για το τι συμβαίνει στην κοινωνία και μπορούμε και οφείλουμε να διεκδικήσουμε συλλογικά μία καλύτερη καθημερινότητα.

Καλούμε λοιπόν την Τρίτη 4/12 και ώρα 13:00 στην αίθουσα 1 για τη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου μας.

Κοινό κείμενο-κάλεσμα από τη ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ [εαακ], την Αρ.Εν και το Αρ.Δι.Ν

Για τις μάχες της γενιάς μας!

Η αλήθεια είναι πως δεν είναι πάντα εύκολο να καταλάβουμε πώς το Πανεπιστήμιο συνδέεται άρρηκτα με την ευρύτερη κοινωνία και πώς επηρεάζεται από τις πολιτικές εξελίξεις και αναδιαρθρώσεις. Πώς ένα ζήτημα που δεν άπτεται της φοιτητικής μας καθημερινότητας και των προβλημάτων της, μας αφορά πολύ περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε. Γιατί καλώς ή κακώς δεν θα είμαστε για πάντα φοιτητές και το εργασιακό μας μέλλον προδιαγράφεται δυσοίωνο, ενώ σε πολλές περιπτώσεις αποτελεί παρόν, καθώς πολλοί/ες από εμάς δουλεύουμε παράλληλα με τις σπουδές μας για να τα βγάλουμε πέρα. Ένα ακόμα ζήτημα από αυτά που “δεν μας αφορούν”, είναι η αυριανή Απεργία. Ωστόσο, ας δούμε γιατί εν τέλει μπορεί να μην είναι κάτι τόσο αδιάφορο.

Μετά από 8 χρόνια μνημονιακής πραγματικότητας, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ήρθε πριν λίγους μήνες να ανακοινώσει την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια. Πρόκειται, ωστόσο, για ένα αφήγημα ολωσδιόλου ψευδές, καθώς τόσο η επιτροπεία όσο και τα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα και η λιτότητα παραμένουν, απειλώντας με ευθύ τρόπο την προοπτική της γενιάς μας. Το άγχος της νεολαίας για επαρκή επαγγελματική κατάρτιση αυτή τη στιγμή δεν έρχεται σε επαφή με την πραγματική κατάσταση στους χώρους εργασίας και την πραγματική κατάσταση των εργαζόμενων σ’αυτούς. Όσο οι φοιτητές/τριες κυνηγούν επαγγελματικά προσόντα, φαίνεται ότι όλο και περισσότερο τόσο αυτά όσο και τα πτυχία μας τίθενται σε αχρηστία. Το κυρίαρχο πρότυπο εργασίας αυτή τη στιγμή είναι αυτό της ελαστικότητας. Οι εργοδότες, δηλαδή, στις περισσότερες περιπτώσεις επιλέγουν να μην κάνουν προσλήψεις υπαλλήλων προκειμένου να μην έχουν κάποια δέσμευση απέναντί τους (μηνιαίος σταθερός μισθός, αποζημίωση σε περίπτωση απόλυσης, σταθερή ασφάλιση κτλ). Σκοπός αυτής της διαδικασίας είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους προκειμένου να “επιζήσουν” οι επιχειρήσεις στην οικονομική κρίση. Έτσι, ολοένα κυριαρχεί το καθεστώς των συμβάσεων και συγκεκριμένα ατομικών προκειμένου οι εργαζόμενοι να μην μπορούν συλλογικά να υπερασπιστούν ούτε την εργασία τους ούτε τα εργασιακά της δικαιώματα, συμβάσεων αορίστου ή ορισμένου χρόνου (πχ 6μήνου) και τέλος συμβάσεων “έργου”, με τις οποίες ο εργοδότης δεσμεύεται μόνο κατά τη διάρκεια ενός συγκεκριμένου έργου.

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι τα τελευταία χρόνια μόνο οι μισοί από τους νέους εργαζόμενους βρίσκονται σε σταθερή θέση εργασίας και το υπόλοιπο 50% έχει ως προοπτική την ανεργία (21,2% στους νέους), την επισφαλή, μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, τη μετανάστευση γενικά το σήμερα είμαι, αύριο δεν είμαι”. Όσον αφορά στην μείωση της ανεργίας που διατυμπανίζει η κυβέρνηση ,είναι πλασματική, διότι συνεχώς ανακυκλώνεται το ίδιο εργασιακό δυναμικό στο πλαίσιο των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Ο εργαζόμενος μπορεί κατά τον πρώτο χρόνο εργασίας του να απολυθεί οποτεδήποτε, χωρίς συγκεκριμένο λόγο και χωρίς υποχρέωση του εργοδότη να καταβάλει αποζημίωση. Αποτελεί ρύθμιση που περιλαμβάνεται στο 1ο μνημόνιο. Επιπλέον με τη συρρίκνωση του κατώτατου μισθού ήδη από το 2012 στα 490 ευρώ και η θεσμοποίηση του «υποκατώτατου» για τους νέους εργαζόμενους στα 430 ευρώ η εργασία μάλλον ορίζεται πολύ περισσότερο σαν προσωρινή. Έτσι, ενώ οι απόφοιτοι πανεπιστημίου προσδοκούν για μία θέση εργασίας ανάλογη της αξίας του πτυχίου τους και, άρα, και μισθού με τον οποίο να μπορούν πραγματικά να ζουν ανεξάρτητοι (καθώς με περικοπές μισθών και συντάξεων η οικογένεια ούτως ή άλλως πλέον αδυνατεί να βοηθήσει), η πραγματικότητα τους διαψεύδει.

Πιο συγκεκριμένα σχετικά με τον δικηγορικό κλάδο και όσον αφορά τα πρώτα χρόνια μετά το πτυχίο, σύμφωνα με το ασφαλιστικό με την εγγραφή μας στον ΔΣΑ, ακόμα και με 0 ευρώ εισόδημα, έχεις την υποχρέωση να καταβάλεις 2.823 ευρώ εισφορές. Καταρχάς, η άσκηση σύμφωνα με το νέο Κωδικά Δικηγόρων δεν προβλέπει κατώτατο όριο αμοιβής και άρα αυτή επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του “καλού” εργοδότη, ενώ παράλληλα ο ασκούμενος γίνεται το παιδί για όλες τις δουλειές”. Εξίσωση και αναγνώριση των πτυχίων ιδιωτικών κολλεγίων και Πανεπιστημίων του εξωτερικού με αυτά των ΑΕΙ, εξαφάνιση μικρών δικηγορικών γραφείων σε αναντιστοιχία με τη μαζική εμφάνιση δικηγορικών εταιρειών είναι δύο δεδομένα, που σκιαγραφούν το τοπίο της δικηγορίας. Ένα καθεστώς όπου η προσφορά θέσεων εργασίας είναι ιδιαίτερα μειωμένη σε αντίθεση με τη διόγκωση των υποψήφιων δικηγόρων, κάτι που ωθεί την ήδη ατομική διαπραγμάτευση σε όλο και μεγαλύτερη εκμετάλλευση. Η αναζήτηση δουλειάς σε κάποια μεγάλη δικηγορική εταιρία πάνω σε εξειδικευμένο αντικείμενο απαιτεί μεταπτυχιακά και έξτρα προσόντα, ενώ ο ασκούμενος δεν κατοχυρώνεται μισθολογικά ως ελεύθερος επαγγελματίας αλλά με όρους μισθοτοποίησης καλείται να αντεπεξέλθει και κατ’ ουσίαν να επιβιώνει μέσα από μεγάλα ωράρια εργασίας.

Επειδή όσο περιγράφηκαν παραπάνω αποτελούν την εργασιακή πραγματικότητα της πλειοψηφίας των εργαζομένων και ως μελλοντικοί νέοι/ες εργαζόμενοι/ες, θα κληθούμε κι εμείς να την αντιμετωπίσουμε, αύριο στην απεργία οφείλουμε να είμαστε στο πλευρό του κόσμου της εργασίας. Κι αυτό γιατί θεωρούμε πως οι αγώνες αυτοί μας αφορούν ήδη από σήμερα ως φοιτητές δεδομένης της υποβάθμισης των πτυχίων μας με την ανάδειξη των μεταπτυχιακών ως απαραίτητο χαρτί ώστε να βρούμε ακόμα και μία κακοπληρωμένη εργασία (διακύβευμα είναι η εργασία στον κλάδο με το που τελειώσουμε) και την θέσπιση διδάκτρων σε αυτά κάνοντας ακόμα πιο δύσκολο το έργο του να αντεπεξέλθουμε σε αυτά.

Συμμετέχουμε στην πανεργατική κινητοποίηση Πατησίων και Στουρνάρη στις 10.30 την Τετάρτη 28/11 στην αυτοτελή προσυγκέντρωση των φοιτητικών συλλόγων! Παλεύουμε για ζωή και δουλειά με αξιοπρέπεια!

And justice for all?

The story so far

Τον τελευταίο καιρό, όλοι μας ακούμε στις ειδήσεις για την “εγκληματική δράση” της 40χρονης καθαρίστριας. Προερχόμενη από φτωχή οικογένεια με 8 αδέρφια και μεγαλωμένη σε ορφανοτροφείο αναγκάστηκε να σταματήσει το σχολείο στην Ε’ Δημοτικού. Μητέρα δύο παιδιών και σύζυγος ατόμου με 67% αναπηρία, το 1996 σε αναζήτηση εργασίας, προκειμένου να καταφέρει να συντηρήσει υπό ιδιαίτερα δυσχερείς συνθήκες την οικογένειά της, έλαβε μέρος σε διαγωνισμό του ΑΣΕΠ για προσωπικό καθαρισμού. Κι εδώ έρχεται το “ολέθριο λάθος” της. Για να μπορέσει να προσληφθεί, παραποίησε το χαρτί απολυτηρίου της, ώστε να αναγράφεται ότι έχει ολοκληρώσει τη φοίτησή της στο Δημοτικό. Εν τέλει, προσελήφθη και όλα αυτά τα χρόνια, προσέφερε τις υπηρεσίες της σε παιδικό σταθμό του Βόλου. Όλα κυλούσαν ομαλά, ώσπου η “μεγάλη απάτη” της λίγο καιρό πριν αποκαλύφθηκε.

Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ…

Η “επικίνδυνη εγκληματίας”, λοιπόν, πιάστηκε και η ώρα της δίκης της έφτασε. Οι δικαστικοί λειτουργοί ήταν αμείλικτοι, ως και θα έπρεπε απέντι σε μια τόσο μεγάλη “απειλή για την κοινωνία”. Η πρωτόδικη απόφαση προέβλεπε την καταδίκη της σε 15 χρόνια κάθειρξη, ενώ στη δευτέρου βαθμού δίκη “χαριστικά” οι δικαστές αποφάσισαν να επιδείξουν “επιείκεια” στην “εγκληματία” αυτή και να μειώσουν την ποινή της σε 10 χρόνια κάθειρξη χωρίς αναστολή. Η απόφαση αυτή ήταν τελεσίδικη και στηρίχθηκε στον αναχρονιστικό νόμο 1608/1950 περί καταχραστών δημοσίου χρήματος, ενώ της αφαιρέθηκαν και τα ένσημα, διαγράφοντας ουσιαστικά 20 χρόνια σκληρής εργασίας. Ας σημειωθεί δε ότι η αοριστία των αναφερόμενων στο έγκλημα όρων “μακρός χρόνος” και “ιδιαίτερα μεγάλης αξίας”, αφήνουν μεγάλα περιθώρια για αυθαιρεσία και ανέλεγκτη κρίση από πλευράς δικαστών. Επίσης, κάπου εδώ η “αρχή της αναλογικότητας” αυτοαναφλέχθηκε! Ποια είναι άραγε η αναλογία ανάμεσα στη βαρύτητα του εγκλήματος της καθαρίστριας και της ποινής που της επιβλήθηκε; Ποινή, μάλιστα, που η γυναίκα ξεκίνησε ήδη να εκτίει στις φυλακές της Θήβας.

Όσον αφορά στο δικαστικό σώμα, την εκδίκαση πολλών υποθέσεων αναλαμβάνουν ανερμάτιστα πρόσωπα, τα οποία συχνά είναι και τα ίδια ή συνάδελφοί τους ένοχα για εγκλήματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η πρόσφατη υπόθεση της δικαστικής υπαλλήλου στα Χανιά, η οποία πλαστογράφησε πτυχίο Νομικής “για να μη νιώθει μειονεκτικά”, όπως υποστήριξε η ίδια. Η συγκεκριμένη γυναίκα αθωώθηκε ήδη από την ακροαματική διαδικασία, καθώς της αναγνωρίστηκε ότι “το πτυχίο δεν απαραίτητο τυπικό προσόν για την πρόσληψη στη συγκεκριμένη θέση” και ότι “προσέφερε πραγματική και ποιοτική εργασία”. Fun fact η δικαστική υπάλληλος προσελήφθη το 2015, σε αντίθεση με την καθαρίστρια που δούλευε αδιάκοπα για 20 χρόνια σε μία θέση που εκ των πραγμάτων δεν είναι απαραίτητο ουσιαστικό προσόν το απολυτήριο δημοτικού.

Ίσως για λόγους ταξικούς και όχι μόνο…

Για αρχή, πρέπει να ειπωθεί ότι το κοινωνικοπολιτικό σύστημα είναι αυτό που διαμορφώνει τους νόμους και τον τρόπο εφαρμογής τους προς όφελός του. Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που το ταξικό πρόσημο της αστικής και εκδικητικής δικαιοσύνης φανερώνεται με τον πιο σκληρό τρόπο. Είναι πολύ συγκεκριμένα τα κομμάτια της κοινωνίας κατά των οποίων στρέφεται η δικαιοσύνη: ο πληττόμενος λαός, ο κόσμος του κινήματος και οποιοσδήποτε δε συμμορφώνεται με τον τρόπο που μας επιβάλλουν να ζήσουμε. Τι να πρωτοπούμε; Την περίπτωση του Τάσου Θεοφίλου που έχασε 5 χρόνια απ’ τη ζωή του στη φυλακή λόγω πολιτικών φρονημάτων; Της Ηριάννας και του Περικλή που καταδικάστηκαν σε 13 χρόνια κάθειρξη για τις κοινωνικές τους σχέσεις; Την υπόθεση της Π. στην Κόρινθο που καταδικάστηκε σε 15 χρόνια κάθειρξη, επειδή μαχαίρωσε τον επίδοξο βιαστή της χωρίς να της αναγνωριστεί νομιζόμενη άμυνα; Και ο κατάλογος είναι πολύ μακρύς ακόμα.

Στον αντίποδα αυτών των “επικίνδυνων εγκληματιών” και της ακάμπτης στάσης της δικαιοσύνης απέναντί τους, βρίσκονται τα μεγάλα κεφάλια της αστικής τάξης που το “χέρι του νόμου” δεν τους αγγίζει. Πρόσφατο είναι το παράδειγμα του “Mr. Χωριάτικο”, Γιαννόπουλου, ο οποίος είναι έμπορος ναρκωτικών και λευκής σαρκός κατ’ επάγγελμα και στη δίκη του αυτός και οι συνένοχοί του αθωώθηκαν, καθώς οι κοπέλες που είχαν καταγγείλει το trafficking, όλως τυχαίως τη μέρα της δίκης “απουσίαζαν”. Επίσης, όλοι οι πραγματικοί καταχραστές του δημοσίου χρήματος κυκλοφορούν ελεύθεροι, παρέα με τους μαχαιροβγάλτες νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Το ίδιο ισχύει και για τους μεγαλοεπιχειρηματίες του ποδοσφαίρου, οι οποίοι μπορούν να πουλάνε ναρκωτικά ή να μπαίνουν στα γήπεδα οπλοφορώντας χωρίς να επέρχεται καμία “έννομη” συνέπεια. Και εδώ μπορούμε να θυμηθούμε την περίπτωση της γυναίκας του πρώην πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή, Νατάσας, η οποία εν μια νυκτί από νηπιαγωγός “αναβαθμίστηκε” σε γιατρός, κάτι που μάλλον ήταν πιο αδιάφορο από μια καθαρίστρια με πλαστό απολυτήριο δημοτικού.

Η δική μας απάντηση

Σ’ αυτό το φόντο της σύγκρουσης δύο κόσμων που η δικαιοσύνη μεροληπτεί υπέρ των ισχυρών, εμείς έχουμε διαλέξει πλευρά. Με όπλο μας την αλληλεγγύη και την αντίσταση, υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας, ενάντια σε όσους και ό,τι τα θέτει υπό διακύβευση. Ενάντια σε όλους τους “Ιαβέρηδες” είμαστε πάντα με τους “Αγιάννηδες” αυτής της κοινωνίας. Απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση της καθαρίστριας, την επιστροφή των ενσήμων της και κανένος είδους καταδίκη της. Απέναντι στο “δίκαιο” των ισχυρών, εμείς αντιπροτάσσουμε το δίκιο του λαού και των αγώνων μας!

Ποια είναι η σχολή σου;

Είμαστε σε μία σχολή, την οποία η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, όπως σκιαγραφείται από πλευράς κράτους και Υπουργείου Παιδείας τα τελευταία 3 χρόνια, δεν φαίνεται να την πλήττει με τόσο ξεκάθαρο τρόπο. Κι αυτό γιατί κύριος στόχος της κυβέρνησης, πρώτα με το νομοσχέδιο Φίλη και στη συνέχεια με το νόμο Γαβρόγλου για την Παιδεία, φαίνεται πως είναι η επίθεση στα επαγγελματικά δικαιώματα κυρίως των καθηγητικών και πολυτεχνικών σχολών, αλλά και των ΤΕΙ. Βέβαια, ακόμα κι αυτό τίθεται υπό διακύβευση τον τελευταίο καιρό, αν λάβουμε υπόψη μας τις πρόσφατες δηλώσεις του Προέδρου του ΔΣΑ κ. Βερβεσού, ο οποίος μίλησε για σεμινάρια δικηγόρων αλλά και για ίδρυση Σχολής δικηγόρων, τα οποία θα είναι αυτά που θα μας δίνουν εν τέλει το επαγγελματικό δικαίωμα του δικηγορείν. Πρόκειται λοιπόν για δηλώσεις που στοχοποιούν ευθέως το πτυχίο μας και αποτυπώνουν τη βούληση αποδυνάμωσης της ισχύος του.

Τι πραγματικά γίνεται στη Νομική

Ο τρόπος με τον οποίο υλοποιούνται πτυχές της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης στο εσωτερικό της σχολής μας είναι πιο έμμεσος και κατά βάση περνάει από τους όρους και τους ρυθμούς στους οποίους καλούμαστε να σπουδάσουμε. Αυτό, λοιπόν, που πρέπει πρωταρχικά να ειπωθεί είναι πως τα τελευταία χρόνια το Πανεπιστήμιο υποχρηματοδοτείται, καθώς το κράτος υποχωρεί από την χρηματοδότηση των Ιδρυμάτων και μειώνει τα κονδύλια για την Παιδεία, γεγονός που έχει οδηγήσει στη μετακύλιση σημαντικού κόστους σπουδών στις πλάτες των φοιτητών/τριων. Στη Νομική, αυτό αποτυπώνεται στο γεγονός ότι από το ’11 και μετά αναγκαζόμαστε να αγοράζουμε τους κώδικες, τους δεύτερους τόμους συγγραμμάτων (βλ Ποινικό), τα πρακτικά, αλλά ακόμα και τις κόλλες αναφοράς στις εξεταστικές. Υπ’ αυτή την έννοια, είναι αναγκαίο ο Φοιτητικός μας Σύλλογος να αντιληφθεί τη σημασία και την κρισιμότητα του Δημόσιου και Δωρεάν χαρακτήρα του Πανεπιστημίου και να κάνει κτήμα του αιτήματα που θα κινούνται στην κατεύθυνση κατοχύρωσής του, όπως μπορεί να είναι η διεκδίκηση δωρεάν διανομής πολυκώδικα.

Ταυτόχρονα, στη σχολή μας παρατηρείται μια κατεύθυνση εντατικοποίησης των ρυθμών σπουδών μας και πειθάρχησης των φοιτητών στο δόγμα “Σκάσε-Διάβαζε-Τελείωνε” με την ταυτόχρονη αποδοχή των καθηγητών ως αυθεντίες. Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, πολλές προβληματικές αναδεικνύονται και κατά τη διάρκεια των εξεταστικών, όπου εντείνονται και τα φαινόμενα καθηγητικής αυθαιρεσίας, με τα αποτελέσματα της εξεταστικής να καθυστερούν να βγουν πάρα πολύ, αλλά και όταν βγαίνουν να ερχόμαστε αντιμέτωποι με τεράστια ποσοστά κοψίματος. Τέτοια φαινόμενα δεν έλειψαν και από την εξεταστική του Σεπτέμβρη, όπου σε κάποια μαθήματα όπως οι Γενικές Αρχές, οι Εταιρείες, τα Εμπορικά, η Εισαγωγή στην επιστήμη του δικαίου και οι Πολιτικές Δικονομίες, με βάση τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα τα ποσοστά κοψίματος έφτασαν στο 50%. Σα να μην έφτανε αυτό τις περισσότερες φορές οι καθηγητές δεν ανακοινώνουν ώρες επίδειξης γραπτών, αλλά δεν λείπουν και οι φορές που ακόμα και αν ανακοινώσουν δεν εμφανίζονται ποτέ. Βέβαια, ακόμα και όταν εμφανίζονται, τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα, καθώς αντιμετωπίζουν τους φοιτητές/τριες με ιδιαίτερα υποτιμητικό τρόπο, χωρίς να τους δίνουν σαφείς απαντήσεις. Δεν λείπουν δε και περιστατικά που πολλά γραπτά “εξαφανίζονται” και την ευθύνη γι’ αυτό επωμιζόμαστε οι ίδιοι. Αυτό συνέβη και πρόσφατα στο ιδιωτικό διεθνές, όπου όταν συμφοιτήτριά μας “τόλμησε” να αναζητήσει το γραπτό της απευθυνόμενη στον καθηγητή, κ. Παμπούκη, αυτός αρνήθηκε να της βάλει προβιβάσιμο βαθμό και την ανάγκασε να πάει σε συμπληρωματική προφορική εξέταση. Προς αποφυγή τέτοιων περιστατικών στο μέλλον, οφείλουμε σαν Φοιτητικός Σύλλογος να απαιτήσουμε από την Κοσμητεία, αλλά και τους επιμέρους τομείς να υπάρχει ενδεικτική μοριοδότηση στα θέματα της εξεταστικής και να αναρτώνται ενδεικτικές απαντήσεις, αλλά και να καθορίζονται ώρες επίδειξης για όλα τα μαθήματα, οι οποίες θα τηρούνται από τους καθηγητές, προκειμένου να μην υπάρχει το περιθώριο ο κάθε καθηγητής να αυθαιρετεί και να βαθμολογεί κατά το δοκούν.

Επιπλέον, στοιχεία εντατικοποίησης και πειθάρχησης αποτυπώνονται στις εξεταστικές με τη συχνά μεγάλη διαφορά δυσκολίας στα θέματα ανάμεσα στα δύο κλιμάκια (βλ. Διοικητική Δικονομία), ειδικά σε συνδυασμό με την άρνηση των καθηγητών να επιτρέψουν την δυνατότητα αλλαγής κλιμακίων. Μάλιστα, πρόσφατα στην Διοικητική Δικονομία ανακοινώθηκε αλλαγή της ύλης, με τη μεγάλη διεύρυνσή της και την ενσωμάτωση των ένδικων μέσων σε αυτή. Στο Ιδιωτικό Διεθνές δε, φέτος άλλαξε το σύγγραμμα και συνεπώς και η εξεταζόμενη ύλη, δημιουργώντας μεγάλο πρόβλημα στους/στις φοιτητές/τριες μεγαλύτερων ετών που χρωστάνε το μάθημα, χωρίς να δίνεται μια σαφής απάντηση για την αντιμετώπιση του ζητήματος από πλευράς καθηγητών. Οφείλουμε λοιπόν να διεκδικήσουμε να εξεταζόμαστε με ανθρώπινους όρους και ρυθμούς, σε καθορισμένες ύλες, οι οποίες θα προκύπτουν από τα διανεμόμενα συγγράμματα.

Πιο οξυμένη και ξεκάθαρη μορφή της καθηγητικής αυθαιρεσίας, παρατηρείται και εντός των αμφιθεάτρων, όπου πολλές φορές οι καθηγητές από τη “θέση ισχύος τους” υιοθετούν ρητορικές μίσους. Χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η κ. Παπαϊωάννου με τα διάφορα ρατσιστικά και φασίζοντα ντελίριά της. Την έχουμε ακούσει να λέει χυδαιότητες του στυλ “οι ομοφυλόφιλοι είναι ανώμαλοι, αλλά τι να κάνουμε τους ανεχόμαστε”, “θα έπρεπε να έχουμε όλοι άδεια οπλοφορίας, για να προστατευόμαστε απ’ τους λαθρομετανάστες”, αλλά έχουμε ακούσει και για τα βάσανα των κατοίκων των βορείων προαστίων εξαιτίας της απειλής των Γεωργιανών και των λοιπών μεταναστών, για την ελλιπή αστυνόμευση των Εξαρχείων και την ανάγκη αυτοτέλειας του μηχανισμού της αστυνομίας από την πολιτική εξουσία. Επιπλέον, στην εξέταση του αστυνομικού δικαίου το Σεπτέμβριο η διατύπωση («πώς κρίνετε;»!) του θέματος για το επιτρεπτό ή μη της χρήσης στρατιωτικού εξοπλισμού (τάνκς και χειροβομβίδες) για την προστασία δημοσίων κτιρίων και πρεσβειών από τυχόν επιθέσεις και «παράνομες συμπεριφορές», με αφορμή την εισβολή του Ρουβίκωνα στην πρεσβεία του Ιράν, ήταν άκρως προβοκατόρικη ενισχύοντας την τρομολαγνεία περί «έλλειψης ασφάλειας» που καλλιεργούν τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Ο μακρύς κατάλογος της αντικοινωνικής και επικίνδυνης ρητορικής της δεν τελειώνει εδώ και αν απαριθμούσαμε όλα όσα έχει πει, θα χρειαζόμασταν σελίδες ολόκληρες. Η ουσία είναι πως τέτοιου είδους ρητορείες, δεν έχουν καμία θέση μέσα στο Πανεπιστήμιο και πρέπει να βρίσκουν του Φοιτητικούς Συλλόγους μονίμως απέναντί τους. Ο δικός μας Σύλλογος έχει ανάλογη παρακαταθήκη αποπομπής καθηγητών που υιοθετούσαν ανάλογη ρητορεία και είναι κάτι παραπάνω από επιτακτικό να συμβεί το ίδιο και σε αυτή την περίπτωση.

Τέλος, τις τελευταίες βδομάδες έχει ανοίξει από πλευράς Διοίκησης, αλλά και στο εσωτερικό του Συλλόγου η κουβέντα γύρω από το όριο δήλωσης μαθημάτων για του φοιτητές του 8ου εξαμήνου. Συγκεκριμένα, η Διοίκηση της σχολής εξέδωσε ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία το όριο δήλωσης μειώνεται από τα 14 στα 8, μη αναγνωρίζοντας ουσιαστικά πλέον τους/τις φοιτητές/τριες του 8ου εξαμήνου ως επί πτυχίω. Πρόκειται για ένα μέτρο που γίνεται προσπάθεια να εφαρμοστεί τα τελευταία 2 χρόνια, αλλά χάρη στη δυναμική και μαζική κινητοποίηση του Συλλόγου στις Γενικές Συνελεύσεις Τμήματος καθηγητών της σχολής, πάρθηκε πίσω. Τώρα ωστόσο επανέρχεται με πολύ πιο επιθετικούς όρους σε μία κατεύθυνση εφαρμογής του Νόμου για την Παιδεία, ενώ οι απαντήσεις που πήραμε από την Κοσμήτορα της σχολής σε σχετικές κινητοποιήσεις, ήταν ιδιαιτέρως θολές και ασαφείς. Ουσιαστικά αυτό σημαίνει ότι όποιος έχει μείνει με πάνω από 8 μαθήματα για πτυχίο δεν μπορεί να τα δηλώσει όλα και άρα απομακρύνεται ακόμα περισσότερο από την απόκτηση του πτυχίου και δεν έχει δυνατότητα ευελιξίας όσον αφορά στο πρόγραμμα της εξεταστικής. Επιπλέον, αν λάβουμε υπόψη και τη νέα ρύθμιση για τα μεταπτυχιακά που κινείται στην ίδια κατεύθυνση εντατικοποίησης και πειθάρχησης που επιβάλλει να μην χρωστάς κανένα μάθημα για να μπορείς να κάνεις αίτηση για μεταπτυχιακό (ακόμα κι ένα μάθημα να χρωστάς για Σεπτέμβρη θα πρέπει να περιμένεις ένα χρόνο για να μπεις στο μεταπτυχιακό), η παραμονή του ορίου δήλωσης στα 14 μαθήματα, γίνεται ακόμα πιο αναγκαία. Ακριβώς λοιπόν επειδή πρόκειται για ένα μέτρο που μας πλήττει όλους με υλικό τρόπο, μετά από ομόφωνη απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της σχολής καλούμε σε παράσταση διαμαρτυρίας στην Κοσμητεία την Τρίτη 27/22 στις 2:30, ώστε μαζικά και συλλογικά να απαιτήσουμε και να εγγυηθούμε ότι δεν θα υλοποιηθεί! Το λόγο για το πώς θα σπουδάζουμε τον έχουμε εμείς και μόνο εμείς!

Black Friday (ή αλλιώς μια Παρασκευή μαύρη για τους εργαζομένους)

Η “Black Friday” είναι το ανεπίσημο όνομα της ημέρας που ακολουθεί την Ημέρα των Ευχαριστιών στις Ηνωμένες Πολιτείες, δηλαδή η τέταρτη Παρασκευή του Νοεμβρίου, ημέρα η οποία έχει θεωρηθεί ως η αρχή της περιόδου των Χριστουγεννιάτικων αγορών στην χώρα από το 1952. Πρόκειται για μια πρακτική των πολυεθνικών, με σκοπό να προσελκύσουν περισσότερη πελατεία, με χαμηλές τιμές σε προϊόντα “στοκ” για λίγες ώρες. Αυτό το αμερικάνικο έθιμο ήρθε στην Ελλάδα για πρώτη φορά το 2016 και μέχρι σήμερα καλά κρατεί. Ας δούμε, λοιπόν, τι στην πραγματικότητα σημαίνει αυτός ο “θεσμός” τόσο σε σχέση με τις καταναλωτικές συνήθειες που διαμορφώνει, όσο και σε σχέση με τη δοκιμασία που συνιστά για τους εργαζόμενους στα καταστήματα.

H Black Friday δεν είναι γιορτή. Είναι καφρίλα εργοδοτική-καταναλωτική

Αυτό που χρειάζεται πρωταρχικά να ειπωθεί, είναι πως αυτή τη μέρα στα καταστήματα διαμορφώνεται μια χαοτική κατάσταση με καταναλωτές και εργαζομένους σε πανικό, ποδοπατήματα, ξύλο που κατέληξαν σε σοβαρούς τραυματισμούς, ακόμα και θανάτους ανθρώπων (10 νεκροί, 111 τραυματίες τα τελευταία χρόνια στις ΗΠΑ). Το πρόβλημα, λοιπόν, με την Black Friday δεν είναι “οι χαμηλές τιμές” γενικά κι αόριστα. Το βασικό είναι τι κουλτούρα αναπαράγει στους καταναλωτές, τι σηματοδοτεί για τους εργαζομένους και για τις συνθήκες στις οποίες καλούνται να αντεπεξέλθουν και ποιος εν τέλει κερδίζει από αυτή. Η μανία που κυριεύει το καταναλωτικό κοινό αυτή τη μέρα, το οποίο περιμένει με τις ώρες έξω από τις μεγάλες αλυσίδες εμπορικών καταστημάτων, ξεσπά στους εργαζομένους, οι οποίοι έχουν ήδη να αντιμετωπίσουν έναν ιδιαίτερα υψηλό και εντατικό φόρτο εργασίας, με τις εργασιακές συνθήκες εκείνη τη μέρα να αποτυπώνουν έναν εργασιακό μεσαίωνα.

Ειδικά σε μία συγκυρία που τα εργασιακά δικαιώματα έχουν καταστρατηγηθεί στο πλήρες τους και η εργασιακή προοπτική της νεολαίας έχει πληγεί, η καθιέρωση εθίμων, όπως η Black Friday ή οι “λευκές νύχτες”, έρχονται σε ευθεία σύνδεση με την με την συνολική επίθεση στον κόσμο της εργασίας, που τα τελευταία χρόνια συνεχώς οξύνεται. Για να το πούμε απλά, μια νεολαία που έχει να τα βάλει με την επισφαλή εργασία, την ανεργία, την περιστολή των συνδικαλιστικών ελευθεριών, την συνεχή προσπάθεια επίθεσης στην απεργία, την μετανάστευση, το τελευταίο που χρειάζεται είναι μια μέρα που θα πρέπει να κάνει τον “θηριοδαμαστή”, δουλεύοντας για τουλάχιστον 12 ώρες για “τρις κι εξήντα”.

Παράλληλα, χρειάζεται να αναζητήσουμε και την ανάγκη καθιέρωσης ενός τέτοιου »εθίμου». Για να το κάνουμε αυτό θα πρέπει να παρατηρήσουμε την προσπάθεια συγκρότησης της κοινωνίας στο μοντέλο ενός άκρατου καταναλωτισμού και στην ιδέα της σύνδεσης αυτού με την ευδαιμονία και την ανέλιξη μέσα στην κοινωνική πυραμίδα. Για τον μέσο πολίτη η απόκτηση ενός συγκεκριμένου αγαθού τον έκανε από την μία να νιώθει πιο ευτυχισμένος και από την άλλη να νιώθει ότι εξελίσσεται και ανέρχεται μέσα στην κοινωνία μέσα από την απόκτηση λόγου χάριν ενός καλού αμαξιού ή των νέων οικιακών συσκευών που ήταν της μόδας ή των ηλεκτρονικών παιχνιδιών και λοιπών προϊόντων των εκάστοτε πολυεθνικών. Συνεπώς, τι καλύτερο από μια μέρα με όλα τα προϊόντα πιο φθηνά;

Αυτή η ολοένα και αυξανόμενη πλασματική ανάγκη έρχεται στο σήμερα σε αντιπαράθεση με την συρρίκνωση των μισθών και την οικονομική κρίση, την οποία πληρώνουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία. Πρόκειται λοιπόν για μια μέρα κυρίαρχα εκτόνωσης της κοινωνίας, συμφιλίωσης μεταξύ κεφαλαίου και λαού, κατά την οποία δίνεται η ευκαιρία σχεδόν σε όλους να αποκτήσουν τα καταναλωτικά αγαθά που υποτίθεται έχουν ανάγκη. Από την άλλη, αποτελεί μια μέρα υπερκέρδους για τις επιχειρήσεις, καθώς δίνονται προϊόντα περασμένης σεζόν, που ούτως ή άλλως είναι φθηνότερα. Σ’ αυτά τα πλαίσια δημιουργήθηκε αυτή η μέρα στην Αμερική και αυτά ήρθε να εξυπηρετήσει και στην Ελλάδα.

Η απάντηση

Ενάντια στην προσπάθεια διάλυσης του παρόντος και του μέλλοντός μας, στην καταστρατήγηση των δικαιωμάτων μας, διεκδικούμε δουλειά και ζωή με αξιοπρέπεια. Ας μην αποδεχτούμε αυτή την “κανονικότητα”. Η νεολαία, ως το πιο δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας, που είτε εργάζεται ήδη με αντίστοιχες συνθήκες είτε θα εργαστεί, ας ορθώσουμε τείχη αντίστασης σε όλη αυτή την επίθεση κι ας μην αποδεχτούμε όλο αυτό το κανιβαλίστικο καταναλωτικό πανηγύρι. Στεκόμαστε δίπλα στους εργαζομένους απέχοντας από τις αγορές στις αλυσίδες που εφαρμόζουν την πρακτική αυτή, δίνοντας το μήνυμα που αναλογεί στις επιχειρήσεις.

Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία!

Ήδη από το τέλος του περσινού ακαδημαϊκού έτους πολλοί Φοιτητικοί Σύλλογοι στην Αθήνα, αλλά και πανελλαδικά, έχουν μπει σε έναν κύκλο συλλογικών διαδικασιών και κινηματικών διεργασιών. Φοιτητές/τριες και σπουδαστές/τριες προσπάθησαν να δώσουν ηχηρό μήνυμα αντίστασης στις επιμέρους επιθέσεις που εξαπολύει ο νόμος Γαβρόγλου για την Παιδεία σε κάθε σχολή. Βασική αιχμή του νόμου είναι η επίθεση στα επαγγελματικά δικαιώματα των καθηγητικών και πολυτεχνικών σχολών (απόσπαση διδακτικής και παιδαγωγικής επάρκειας, κλάσεις και μητρώα μηχανικών αντιστοίχως). Μαζί με τις καταργήσεις και συγχωνεύσεις άσχετων πολλές φορές τμημάτων, αρχίζει να υλοποιείται μια κατεύθυνση αναδιαμόρφωσης του χάρτη σχολών με διασπασμένα και αποδυναμωμένα πτυχία, με αποτέλεσμα την δημιουργία αποφοίτων πολλών ταχυτήτων με αβέβαιη επαγγελματική προοπτική.

Συγκεκριμένα στη Νομική

Ενώ ένα προηγούμενο διάστημα δεν είχε εκδηλωθεί ευθέως κάποια ανάλογη απειλή για το δικό μας πτυχίο, πλέον και η δική μας η σχολή μπαίνει στο στόχαστρο, αν δει κανείς και τις πρόσφατες δηλώσεις του ΔΣΑ. Συγκεκριμένα, ο πρόεδρος του ΔΣΑ κ. Βερβεσός δήλωσε πως έχει την πρόθεση «καθιέρωσης υποχρεωτικών σεμιναρίων για ασκούμενους διάρκειας 6 μηνών»  ενώ επεξεργάζεται την πρόταση για την ίδρυση Σχολής Δικηγόρων, όπου θα φοιτούμε υποχρεωτικά (μετά το πτυχίο, μετά την άσκηση και μετά τις εξετάσεις) για να ξεκλειδώσουμε το επαγγελματικό δικαίωμα του δικηγορείν, που τώρα θεμελιώνεται στο πτυχίο μας, που για εμάς θα έπρεπε να είναι η μόνη προϋπόθεση για την ένταξή μας στην αγορά εργασίας.

Meanwhile μέσα στη σχολή

Τη φετινή χρονιά άνοιξε ένας κύκλος υγιούς πολιτικού διαλόγου για τα ζητήματα που αφορούν και πλήττουν τη φοιτητική και όχι μόνο καθημερινότητά μας. Η κουβέντα αυτή αποτυπώθηκε και στην πρώτη Γενική Συνέλευση της χρονιάς, η οποία παρά την ικανοποιητική προσέλευση φοιτητών/τριων, δεν κατάφερε να πάρει απόφαση. Στα προβλήματα που ήδη συζητήθηκαν και παραμένουν άλυτα (ενδεικτική μοριοδότηση, ενδεικτικές απαντήσεις, έγκαιρη ανάρτηση αποτελεσμάτων εξεταστικής), έρχεται τώρα να προστεθεί και η παντελώς αδικαιολόγητη μείωση του ορίου δήλωσης μαθημάτων από 14 σε 8, για τους φοιτητές του 8ου εξαμήνου. Αυτή η απόφαση από πλευράς καθηγητών έρχεται να εντατικοποιήσει ακόμα περισσότερο τους ρυθμούς σπουδών μας και δυσκολεύει την έγκαιρη λήψη του πτυχίου για όσους το επιθυμούν. Ταυτόχρονα και εντός αμφιθεάτρων η κατάσταση παραμένει δυσοίωνη από πλευράς καθηγητών με πιο πρόσφατο και τρανταχτό παράδειγμα την κα Παπαϊωάννου, η οποία από πέρσι κάνει κατάχρηση της «ακαδημαϊκής της ελευθερίας», για να εξαπολύει με εντεινόμενους ρυθμούς χυδαία ρητορεία μίσους ενάντια σε πληττόμενες κοινωνικές ομάδες. Τέτοιου είδους λογικές για εμάς δεν χωράνε με κανέναν τρόπο μέσα στο Πανεπιστήμιο και θα βρίσκουν τους Φοιτητικούς Συλλόγους πάντα απέναντί τους.

Άσυλο

Πάγια κατεύθυνση κράτους και κυβερνήσεων σε όλη τη μεταπολίτευση είναι η απονομιμοποίηση και εν τέλει κατάργηση του ασύλου των κοινωνικοπολιτικών αγώνων. Μάλιστα τον τελευταίο καιρό και προεκλογικά φαίνεται ότι το άσυλο και η επίθεση σ’ αυτό έχει μπει στην ατζέντα τόσο τη κυβέρνησης όσο και της αντιπολίτευσης. Από τη μία, η Νέα Δημοκρατία με το αφήγημα γύρω από το «άσυλο βίας και ανομίας» που συνεχώς προβάλλεται και από τα αστικά ΜΜΕ, μιλάει ξεκάθαρα για κατάργηση και καταπάτηση του ασύλου. Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ με το νόμο Γαβρόγλου και πολλώ δε μάλλον με το πόρισμα Παρασκευόπουλου, προσπαθεί να προλειάνει το έδαφος για τις μετέπειτα αυταρχικότερες τομές. Συγκεκριμένα, εξισώνει τις συλλογικές και κινηματικές πρακτικές και δράσεις των ΦΣ με εγκληματικές ενέργειες, προβλέπει την ύπαρξη πανεπιστημιακής αστυνομίας, την τοποθέτηση συστημάτων ηλεκτρονικής παρακολούθησης, αλλά και την σύσταση επιτροπών ασύλου, ανοίγοντας στην ουσία το δρόμο στις πρυτανικές αρχές για την κατά το δοκούν παρέμβαση των δυνάμεων καταστολής στις σχολές. Οι διοικήσεις με την αυταρχικοποίησή τους ευθυγραμμίζονται πλήρως με την κρατική αυτή κατεύθυνση, κλείνοντας αυθαίρετα με lockout σχολές που βρίσκονται σε κινηματική τροχιά (βλ Φιλοσοφική, ΑΣΟΕΕ) και αρθρώνοντας αντιδραστικό λόγο. Δεν είναι άλλωστε τυχαία η μεταφορά του εμπορίου ναρκωτικών στις παρυφές των σχολών του κέντρου, όπως το παρκάκι της Μασσαλίας έξω από τη Νομική, ώστε να στηθεί πιο ολοκληρωμένα το αφήγημα ότι το άσυλο ευθύνεται για την ύπαρξη εγκληματικότητας εντός και εκτός των σχολών. Οι συντηρητικές δυνάμεις της σχολής οξύνουν αυτό το αφήγημα, βρίσκοντας την «εύκολη λύση» στη στοχοποίηση αυτών των ευπαθών κοινωνικών ομάδων, όπως οι τοξικοεξαρτημένοι. Με την εμπέδωση αυτού του κλίματος φόβου, αποπροσανατολίζεται η κοινή γνώμη από την πραγματική αξία και χρησιμότητα του ασύλου, που δεν είναι άλλη από την προάσπιση της ελεύθερης πολιτικής δράσης και συλλογικής διεκδίκησης μέσα στις σχολές.

Ενόψει και της 45ης επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, δεν μπορούμε να ξεχνάμε το ιστορικό βάρος που έχει η σχολή μας, ως ο πυροκροτητής της φοιτητικής αντίστασης ενάντια στη Χούντα, αντίσταση που κατοχύρωσε άλλωστε το θεσμό του ασύλου. Το Πολυτεχνείο όμως δεν είναι μόνο μία μέρα μνήμης, είναι πολύ περισσότερο ένα σημείο αναφοράς για τους αγώνες του σήμερα.  Τώρα είναι η σειρά της δικής μας γενιάς να υψώσουμε τα δικά μας τείχη αντίστασης απέναντι σε οποιονδήποτε επιχειρεί να διαλύσει το παρόν και το μέλλον μας. Είναι η σειρά μας να διεκδικήσουμε ό,τι μας ανήκει και να το πάρουμε. Ένα παρόν και μέλλον στο μπόι των ονείρων μας και των ανθρώπων.

Για όλα τα παραπάνω λοιπόν και ενόψει και της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, θεωρούμε ότι ο Φοιτητικός μας Σύλλογος πρέπει να συζητήσει και να πάρει μαζική και συλλογική απόφαση. Γι’ αυτό καλούμε σε Γενική Συνέλευση του Συλλόγου μας την Τρίτη 13/11, στη 1 μ.μ, στην αίθουσα 1.

Η ζωή του νέου δικηγόρου (;)

Πανεπιστήμιο fast-track

Τα τελευταία χρόνια, το βάθεμα της κρίσης, βρήκε τους/τις φοιτητές/τριες σε μια συνεχή προσπάθεια ελαχιστοποίησης του χρόνου φοίτησής μας, επιθυμώντας να βγούμε όσο το δυνατόν συντομότερα στην αγορά εργασίας και να καταστούμε οικονομικά ανεξάρτητοι. Έχουμε αποδεχτεί δηλαδή εν πολλοίς το Πανεπιστήμιο σαν μια fasttrack διαδικασία που συμπυκνώνεται στο τρίπτυχο “Συμμορφώσου-Διάβαζε-Τελείωνε”, με τελευταία προσθήκη το “Πλήρωνε” (βλ. κώδικες, πρακτικά, μεταπτυχιακά). Η συνεχής αυτή εντατικοποίηση των όρων και ρυθμών σπουδών μας, προσδοκούμε ότι τουλάχιστον θα καρποφορήσει μετά τη λήψη του πτυχίου μας, όταν ασκώντας το επάγγελμα του δικηγόρου θα δούμε τους κόπους μας να ανταμείβονται. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Άσκηση: Mission possible?

H άσκηση αποτελεί ένα υποχρεωτικό στάδιο στο δρόμο για την επαγγελματική μας αποκατάσταση και διαρκεί ένα μεγάλο αντικειμενικά χρονικό διάστημα (18 μήνες), ενώ η ολοκλήρωσή της προϋποτίθεται για να έχει ένας απόφοιτος τη δυνατότητα να εγγραφεί στον οικείο Δικηγορικό Σύλλογο, ούτως ώστε να μπορεί να ασκήσει το επάγγελμα, κατόπιν εξετάσεων βέβαια, οι οποίες και αυτές έχουν αυστηροποιηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Το στάδιο της άσκησης θεωρείται κρίσιμο για την εισαγωγή του αποφοίτου στη δικηγορική ύλη και καθημερινότητα, στην πρακτική εφαρμογή των γνώσεών του και στην κάλυψη κενών που το πρόγραμμα σπουδών καταλείπει (πχ σύνταξη δικογράφου) και ως τέτοιο μπορεί να αποβεί κρίσιμο και βοηθητικό. Παρόλα αυτά ουκ ολίγοι είναι οι συνάδελφοι που αντιμετωπίζονται ως το «παιδί για όλες τις δουλειές», με τα καθήκοντά τους να εκτείνονται από την παραλαβή-παράδοση εγγράφων και τη διεκπεραίωση της γραφειοκρατείας, ωσάν δικαστικός κλητήρας, έως την παρασκευή καφέ και τα προσωπικά θελήματα του εργοδότη. Ουσιαστικά, το περιεχόμενο και η ποιότητα της άσκησης εναπόκεινται στην διακριτική ευχέρεια και ευσυνειδησία του κάθε εργοδότη.

Και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να ελεγχθεί μαζικά και να ανατραπεί ή που αφορά μερίδα των ασκουμένων. Αντίθετα, οι συνθήκες εργασίας της άσκησης πλήττουν την πλειοψηφία αν όχι όλους τους εργαζόμενους, οι οποίοι αν και δουλεύουν κανονικά, με πλήρες ωράριο, που κατά κανόνα εκτείνεται και πέρα των νόμιμων ορίων του οκταώρου, δεν υπάγονται νομικά σε κάποια κατηγορία εργαζομένων. Πιο συγκεκριμένα, δεν θεωρούνται ούτε δικηγόροι-ελεύθεροι επαγγελματίες ούτε μισθωτοί, με αποτέλεσμα να μην προστατεύονται από την ισχύουσα- ήδη πετσοκομμένη- εργατική νομοθεσία κάποιας από τις κατηγορίες αυτές. Μάλιστα με το Νέο Κώδικα Δικηγόρων (ν.4194/2013) καταργήθηκε και η έστω τυπική σύνδεση του μισθού των ασκουμένων με τον κατώτατο μισθό. Απόρροια αυτής της απαράδεκτης συνθήκης είναι το ύψος το μέσου μισθού του ασκουμένου να επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του εργοδότη, ο οποίος μάλιστα δεν δεσμεύεται να λάβει ως βάση ούτε τον απελπιστικά χαμηλό ισχύοντα κατώτατο των 451 ευρώ. Έτσι, ο μισθός των ασκουμένων κυμαίνεται κατά βάση μεταξύ των 300-400 ευρώ, ενώ δεν εκλείπουν και οι περιπτώσεις των 200 ευρώ ή της παρότρυνσης υπό εκβιαστικούς όρους της παροχής αμισθί εργασίας υπό το αντάλλαγμα της απόκτησης πολύτιμων γνώσεων ή της υπόσχεσης μιας μελλοντικής επαγγελματικής συνεργασίας.

Η ίδια προβληματική της ανυπαρξίας νομικού πλαισίου προστασίας εκδηλώνεται και στο κομμάτι της παροχής αδειών ή της παροχής των προβλεπόμενων δώρων εορτών, οι οποίες εναπόκεινται στην γενναιοδωρία του εκάστοτε εργοδότη, ακόμα και σε αυτό της ασφάλισης. Ως προς το τελευταίο οι ασφαλιστικές εισφορές στον ΕΦΚΑ πλέον δεν καταβάλλονται από τον εργοδότη, ενώ με δεδομένο το ύψος αυτών (περίπου 40 ευρώ) συναρτήσει του ύψους του μισθού δεν είναι λίγοι οι νέοι που δυσκολεύονται να τις καταβάλουν και παραμένουν ανασφάλιστοι. Να σημειωθεί δε εδώ, πως και για το νέο δικηγόρο η κατάσταση, όπως διαμορφώθηκε μετά τον νέο νόμο για το ασφαλιστικό που έφερε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και ψηφίστηκε στη Βουλή το 2016, δεν είναι και πολύ καλύτερη. Σύμφωνα με αυτόν, ο νέος δικηγόρος με την εγγραφή του στον ΔΣΑ, ακόμα και με 0 ευρώ εισόδημα, έχει την υποχρέωση να καταβάλει 2.823 ευρώ εισφορές.

Οι συνθήκες αυτές εισάγουν μια ολόκληρη γενιά νέων ανθρώπων στην εξοικείωση με συνθήκες εργασιακής ανασφάλειας και έλλειψης στοιχειωδών κεκτημένων δικαιωμάτων και προστασίας, μια γενιά που εύκολα συμβιβάζεται και δύσκολα διεκδικεί, διαμορφώνοντας το νέο μοντέλο του παραγωγικού και διαχειρίσιμου μετέπειτα νέου δικηγόρου. Εν ολίγοις καθίσταται σαφές ότι η άσκηση υπό το καθεστώς αυτό της έλλειψης εγγυήσεων αποτελεί τον μηχανισμό εκείνον που διαμορφώνει «και με το νόμο» μια κατώτερη κατηγορία στο δικηγορικό επάγγελμα, την πιο κακοπληρωμένη και την πιο εκμεταλλεύσιμη.

Οι δηλώσεις του Προέδρου του ΔΣΑ κ. Βερβεσού

Όλη αυτή την όχι και ιδιαίτερα ευχάριστη συνθήκη, ήρθαν να επιτείνουν οι δηλώσεις του κ. Βερβεσού, οι οποίες ήταν ιδιαιτέρως αποκαλυπτικές για τα σχέδια περαιτέρω επίθεσης στον κλάδο και τη γενιά μας. Συγκεκριμένα, δήλωσε πως: «Στην περίοδο της άσκησης δεν υπάρχει και δεν δικαιολογείται να υπάρχει μισθός, αφού δεν υπάρχει σχέση εξαρτημένης εργασίας, παρά καθεστώς μαθητείας. Οι ασκούμενοι είναι απόφοιτοι των Σχολών Νομικής, που δεν έχουν ουσιαστικές γνώσεις δικηγορίας και επομένως είναι λογικό να μην αμείβονται», προβάλλοντας ευθαρσώς την πρόθεσή του, η άσκηση να αποτελεί στην ουσία αμισθί εργασία, πράγμα που σημαίνει τη διαμόρφωση συνθηκών κανονικού εργασιακού μεσαίωνα στον κλάδο, όπως συμβαίνει στην πλειοψηφία του κόσμου της εργασίας. Ο κ. Βερβεσός δήλωσε χαρακτηριστικά επίσης πως: «Οι εξετάσεις έχουν γίνει από την Πολιτεία και δεν έχουμε ευτυχώς το φαινόμενο του 95% να περνάνε, αλλά περνάει περίπου ένα 70% και ελπίζουμε συν τω χρόνω να το περιορίσουμε», αφού στόχος είναι να προσεγγίσουμε τα «επιθυμητά» επίπεδα της Γαλλίας, όπου ο ένας στους δύο υποψηφίους κόβεται στις αντίστοιχες εξετάσεις της άδειας άσκησης επαγγέλματος. Παράλληλα έκανε λόγο για την καθιέρωση υποχρεωτικών σεμιναρίων για ασκούμενους, διάρκειας 6 μηνών, ενώ επεξεργάζεται την πρόταση για την ίδρυση Σχολής Δικηγόρων, όπου θα φοιτούμε υποχρεωτικά (μετά το πτυχίο, μετά την άσκηση και μετά τις εξετάσεις) για να ξεκλειδώσουμε το επαγγελματικό δικαίωμα του δικηγορείν, που τώρα θεμελιώνεται στο πτυχίο μας.

Φαίνεται λοιπόν πως η στόχευση είναι η διαχείριση του κορεσμού του κλάδου μέσα από την υποβάθμιση αυτού καθεαυτού του πτυχίου μας, η οποία θα οδηγήσει στη δημιουργία νομικών διαφόρων διαβαθμίσεων και ταχυτήτων, άλλων που θα δικηγορούν και άλλων που, είτε επειδή θα έχουν αποτύχει στις εξετάσεις του ΔΣΑ, είτε γιατί απλώς δεν θα έχουν την οικονομική δυνατότητα να συντηρούνται με ίδιους πόρους όλο το διάστημα της Σχολής, της αμισθί άσκησης, των εξετάσεων, των σεμιναρίων και της Σχολής δικηγόρων, θα γίνουν ένα νομικά καταρτισμένο δυναμικό χωρίς αυτό το βασικό επαγγελματικό δικαίωμα.

Η απάντηση

Ως φοιτητές/τριες της Νομικής και εκείνοι που θα κληθούν στο άμεσο μέλλον να αντιμετωπίσουν την εργασιακή βαρβαρότητα που μας έχουν ετοιμάσει και θέλουν να επιτείνουν, προτάσσουμε το συλλογικό αγώνα και τη διεκδίκηση των πάλαι ποτέ κεκτημένων δικαιωμάτων του κόσμου της εργασίας. Είμαστε εκείνοι που δεν έχουν αποδεχτεί τον ρόλο που μας δώσανε ως μια «χαμένη γενιά», αλλά αντίθετα εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως έχουμε φωνή, έχουμε λόγο για τη ζωή μας και με τους μαζικούς, συλλογικούς μας αγώνες, μπορούμε να δώσουμε την απάντησή μας. Παλεύουμε, λοιπόν, για ισχυρά πτυχία ως μόνη προϋπόθεση για δουλειά, για την κατάργηση της μαθητείας και την αναγνώριση της άσκησης ως εξαρτημένης εργασίας με πλήρες νομικό προστατευτικό πλαίσιο, αλλά και την κατοχύρωση των δικαιωμάτων που απορρέουν από την εξαρτημένη εργασία για τους συνεργάτες δικηγόρους σε δικηγορικά γραφεία και εταιρείες και τη μείωση των ασφαλιστικών και φορολογικών υποχρεώσεων των νέων δικηγόρων.

Εν τέλει παλεύουμε για δουλειά και ζωή με αξιοπρέπεια. Για ένα παρόν και μέλλον στο μπόι των ονείρων μας και των ανθρώπων!