Κειμενα

Κείμενα μαζικής παρέμβασης του σχήματος αλλά και μορφωτικά κείμενα

Τι (δεν πρέπει να λέγεται) στα αμφιθέατρα

Η κυρία Παπαϊωάννου είναι καθηγήτρια του Τομέα Δημοσίου Δικαίου στη σχολή μας, αναλαμβάνοντας συχνά μαζί με άλλους καθηγητές τη διδασκαλία του μαθήματος της Σύνθεσης Δημοσίου, καθώς και του μαθήματος επιλογής του Ειδικού Διοικητικού δικαίου (Αστυνομικό). Από το εαρινό εξάμηνο του προηγούμενου έτους, η κυρία Παπαϊωάννου δεν έχει σταματήσει να μας αφήνει εμβρόντητους με τις απόψεις της, που δεν διστάζει να εκφέρει, σε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα κατάχρησης του δημοσίου βήματος που παρέχει το ακαδημαϊκό έδρανο και της αντίληψης του καθηγητή ωσάν αυθεντία επί παντός επιστητού. Ομοφοβία, συντηρητισμός, ρατσισμός, κοινωνικός κανιβαλισμός και αντιδημοκρατικότητα διαπνέουν πολύ συχνά τα σχόλια με τα οποία διαρκώς διανθίζει τη διδασκαλία και την εξέταση των μαθημάτων της. Έχουμε ακούσει για σκληρές κοινωνίες που δυστυχώς δεν χωράνε ανάπηρους και ομοφυλόφιλους, για τα βάσανα των κατοίκων των βορείων προαστίων εξαιτίας της απειλής των Γεωργιανών και των λοιπών μεταναστών, για την ελλιπή αστυνόμευση των Εξαρχείων και την ανάγκη αυτοτέλειας του μηχανισμού της αστυνομίας από την πολιτική εξουσία(!). Για δωμάτια πανικού(sic), μέσα στα οποία θα κλείνεσαι προκειμένου να προφυλαχθείς από τα κακά που έρχονται, αλλά και για άδειες οπλοφορίας που όχι μόνο είναι σικ για τους κατοίκους των βορείων προαστίων, αλλά και αναγκαίες για να προστατεύουν από τον «υπόλοιπο κόσμο», για σπρέι πιπεριού ως αναγκαία προστασία από «λαθρομετανάστες», καθώς και για τον προσωπικό της Γολγοθά, δηλαδή την έλλειψη ανεμελιάς που βιώνει στη λαϊκή αγορά, την οποία πλέον δεν επισκέπτεται συχνά υπό τον φόβο των μεταναστών και των τσιγγάνων που καραδοκούν στην επόμενη γωνία για να τη ληστέψουν.

Ο μακρύς κατάλογος της αντικοινωνικής και επικίνδυνης ρητορικής της δεν τελειώνει, αλλά αντίθετα ανανεώνεται. Στην εξέταση του αστυνομικού δικαίου το Σεπτέμβριο η διατύπωση («πώς κρίνετε;»!) του θέματος για το επιτρεπτό ή μη χρήσης στρατιωτικού εξοπλισμού (τάνκς και χειροβομβίδες) για την προστασία δημοσίων κτιρίων και πρεσβειών από τυχόν επιθέσεις και «παράνομες συμπεριφορές», με αφορμή την εισβολή του Ρουβίκωνα στην πρεσβεία του Ιράν, αντλούμενο από άρθρο της Καθημερινής (μα πόση αντικειμενικότητα πια!) ήταν άκρως προβοκατόρικη ενισχύοντας την τρομολαγνία περί «έλλειψης ασφάλειας» που καλλιεργούν τα κυρίαρχα ΜΜΕ.

Τις ίδιες μέρες, στην πρόσφατη εξέταση των Εφαρμογών Δημοσίου δεν δίστασε να σχολιάσει το θλιβερό περιστατικό της δολοφονίας του Ζακ Κωστόπουλου ως παράδειγμα σύγκρουσης δικαιωμάτων ζωής και περιουσίας, προφανώς ιεραρχώντας το δικαίωμα προστασίας της περιουσίας ως ανώτερο από αυτό της ζωής, με ξεκάθαρη ομοφοβική και ρατσιστική υπόνοια υποτίμησης της ζωής του δολοφονημένου. Αλλά, «τέλος πάντων» είπε και προχώρησε παρακάτω.

Τίποτα από όσα λέει η κυρία Παπαϊωάννου δεν θα μένει αναπάντητο με ένα «τέλος πάντων».

Είναι σαφές πως όπως ακριβώς οι νόμοι και το αντικείμενο που διδασκόμαστε στη Σχολή κάθε άλλο παρά από αντικειμενικότητα χαρακτηρίζονται (πχ ποιους εξυπηρετούν οι πλειστηριασμοί;) έτσι ακριβώς και οι καθηγητές μη όντας «ουδέτεροι» συχνά γίνονται φορείς διάδοσης συντηρητικών ιδεολογιών και κυρίαρχων στερεοτύπων (βλ.Γαβουνέλη για δίδακτρα στα μεταπτυχιακά και ιδιωτικά Παν/μια). Άλλωστε και οι καθηγητές δεν είναι αυθεντία και δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως τέτοια. Έχουν προσωπικές απόψεις τις οποίες ουκ ολίγες φορές αναπαράγουν και εξυπηρετούν από τη θέση τους και ως εκ τούτου είναι απαραίτητο να αντιμετωπίζουμε τα λεγόμενα τους με προσοχή, να μη διστάζουμε να αμφισβητήσουμε, να διαφοροποιηθούμε, να καταγγείλουμε μέσα κι έξω από τα αμφιθέατρα όσα εν είδη πλάκας ή εν τη ρύμη του λόγου ή επαφορμής του ακαδημαϊκού αντικειμένου διαπερνούν τις παραδόσεις και είναι προσβλητικά, υποτιμητικά, ρατσιστικά έως και φασιστικά και υποβαθμίζουν κοινωνικές ομάδες και υποκείμενα.

H ρητορεία της κυρίας Παπαϊωάννου κάνει ιδεολογική δουλειά για τη Νέα Δημοκρατία, για την άκρα δεξιά και για το δόγμα «του νόμου και της τάξης» που στοχεύει στη βαθιά καταστολή των κοινωνικών κινημάτων. Στρατιωτικοποιημένες δημοκρατίες, αντιμεταναστευτική πολιτική και ρατσισμός μπορεί να βρίσκουν εκφραστές στα πιο σκοτεινά κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας αλλά σίγουρα δεν πρέπει να βρίσκουν ευήκοα ώτα μέσα στο πανεπιστημιακό άσυλο. Το φοιτητικό κίνημα απέκρουσε αποτελεσματικά κι άλλους νοσταλγούς της Χούντας, όπως ήταν ο πρώην πρύτανης του ΕΚΠΑ κ. Φορτσάκης, που είχε ως βασικό ρόλο εντός του πανεπιστημίου την καταστολή της ελεύθερης και δημοκρατικής έκφρασης των φοιτητών, αλλά και όπως ο καθηγητής Ρούσσος που επαναλαμβανόμενα εξέφραζε δημόσια ρατσιστικές και σεξιστικές τοποθετήσεις και δεν δίσταζε να κόβει φοιτητές αλλοδαπής καταγωγής. Το ίδιο, λοιπόν, θα κάνει και με την κυρία Παπαϊωάννου. Στα ιστορικά αμφιθέατρα της Νομικής που ήταν πάντα κέντρα αγώνα ελευθερίας και δημοκρατίας δεν έχει θέση ο ρατσισμός κι η ομοφοβία!

Advertisements

Alerta, alerta antifascista!

Ήταν το 2012 όταν γράφτηκε μία από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του ελληνικού Κοινοβουλίου και της κοινωνίας εν συνόλω. Ήταν τότε που άνοιξε με πλατείς όρους η κουβέντα γύρω από το φασισμό. Η εκτόξευση του εκλογικού ποσοστού μιας μέχρι τότε περιθωριακής οργάνωσης με σαφείς αναφορές στην εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία και η ανάδειξή της σε κοινοβουλευτικό κόμμα, έφερε στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας το ζήτημα του φασισμού. Ήταν εκείνες οι εκλογές που για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση, οι φασίστες μπήκαν στη Βουλή και η “Χρυσή Αυγή” έγινε γνωστή σε όλη την επικράτεια. Ωστόσο, η πορεία της ναζιστικής συμμορίας είναι μακρά και χρονολογείται από το 1980, οπότε και ιδρύθηκε, ενώ η δράση της αναπτύχθηκε στις αρχές του ’90, περίοδο έντασης του Μακεδονικού. Σας θυμίζει κάτι;

Μη χαίρεστε που σκοτώσατε το κτήνος. Η σκύλα που το γέννησε ζει και είναι πάλι σε οργασμό”

Ο φασιστικός κίνδυνος είναι ένα υπαρκτό πολιτικό ενδεχόμενο, ειδικά σε περιόδους κρίσης του πολιτικού κέντρου. Είναι ένα πολιτικό φαινόμενο που βρίσκει πρόσφορο έδαφος στον πυρήνα των μικροαστικών τάξεων, οι οποίες θεωρούν ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Σκοπός του φασισμού όμως στην πραγματικότητα είναι η εξυπηρέτηση των συμφερόντων της άρχουσας τάξης. Παράλληλα, πάγια τακτική του καπιταλιστικού κράτους σε κρισιακές καταστάσεις, είναι να χρησιμοποιεί ως ενοποιητικό παράγοντα ενός κατά τα άλλα κατακερματισμένου κοινωνικού συνόλου, τον εθνικισμό, προκειμένου να διατηρηθεί η κοινωνική συνοχή.

Η εμφάνιση του φασισμού στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι αποτελεί τεράστια απειλή για τους λαούς, τα συμφέροντά τους, το “διαφορετικό” και εν τέλει για την ίδια την ελευθέρια, ενώ διαχρονικά έχει οδηγήσει σε τεράστιες κτηνωδίες σε βάρος όσων θεωρούσε ότι “περισσεύουν”.

Υπόθεση “Χρυσή Αυγή”

Μια τέτοια συνθήκη είχε διαμορφωθεί και στην ελληνική κοινωνία, αλλά και συνολικά στην Ευρώπη, ήδη από το 2010, χρονιά έντασης της οικονομικοπολιτικής κρίσης. Ήταν τότε που ξεκίνησε να δίνεται χώρος στο φασισμό, με κύριο εκφραστή τη Χ.Α στην Ελλάδα, εντός του κοινωνικού ιστού.

Η εγκληματική δράση του φασιστικού μορφώματος ωστόσο είναι γνωστή από παλιά. Από τότε που ως “αφανής” ναζιστική γκρούπα είχε τάγματα εφόδου που πολύ συχνά επιδίδονταν σε βίαιες επιθέσεις εναντίον μεταναστών και αγωνιστών, καταλήγοντας ακόμα και σε δολοφονίες.

Τα τελευταία χρόνια, όμως, έχει καταφέρει να διεισδύσει στον κοινωνικό ιστό και να σπείρει το δηλητήριό της, παρά το γεγονός ότι η δράση της είναι πλέον ευρέως γνωστή και έχει οδηγήσει στη δίκη της με πολλά μέλη, αλλά και τα ηγετικά της στελέχη να κατηγορούνται για μια σειρά εγκλημάτων. Πάνε 5 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, που έπεσε νεκρός από το μαχαίρι του χρυσαυγίτη δολοφόνου Ρουπακιά, ενώ δεν ξεχνάμε την δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν, τους εκατοντάδες ξυλοδαρμούς μεταναστών, τις επιθέσεις σε καταλήψεις στέγης και ελεύθερους κοινωνικούς χώρους, που κατέληξαν ακόμα και σε εμπρησμούς. Η “Libertatia”, αποτελεί το πιο πρόσφατο παράδειγμα, όταν στα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία, οι φασίστες βρήκαν πάλι χώρο, μαινόμενοι για “ένα πουκάμισο αδειανό”, να βγουν ξανά στο δρόμο.

Η δίκη της εγκληματικής νεοναζιστικής οργάνωσης διανύει τον 3 χρόνο από την έναρξή της και πλέον έχει μπει στην τελική ευθεία. Πρόκειται για την πρώτη δίκη στην Ευρώπη για εγκλήματα ναζιστικού χαρακτήρα με κατηγορούμενους κοινοβουλευτική ομάδα κόμματος. Μιλάμε για μια τεράστια δίκη, με 69 συνολικά κατηγορούμενους, μεταξύ των οποίων το σύνολο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος του 2012. Η δίκη καθεαυτή ξεκίνησε την άνοιξη του 2015, ενώ έχει συμπληρωθεί μία πενταετία από τότε που κινήθηκε το πρώτον η δικαιοσύνη και ασκήθηκαν οι διώξεις για εγκληματική οργάνωση, σηματοδοτώντας και την έναρξη της μεγάλης δικαστικής έρευνας για τη δράση του σκληρού πυρήνα της Χρυσής Αυγής, που τελικά οδήγησε στο εδώλιο τον Νίκο Μιχαλολιάκο, τους βουλευτές του κόμματος, στελέχη του και τον φυσικό αυτουργό της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, Γιώργο Ρουπακιά. Εκατοντάδες είναι οι μαρτυρικές καταθέσεις κατηγορίας, ακόμα και πρώην μελών της οργάνωσης, που καταδεικνύουν την εγκληματική της δράση και τη ναζιστική οργάνωση και δομή της. Χαρακτηριστική είναι η κατάθεση ενός εξ αυτών που εκτός των άλλων αποκάλυψε πως κάθε Παρασκευή τα τάγματα εφόδου έβγαιναν “βόλτα” στην Ομόνοια, για να επιτεθούν σε πρόσφυγες, μετανάστες, τοξικοεξαρτημένους κοκ. Στο φως επίσης έχουν έρθει και οι συνομιλίες μελών και στελεχών για το πώς οργάνωναν και στη συνέχεια προσπαθούν να καλύψουν τα εγκλήματά τους.

Η δίκη, ωστόσο, δεν καθυστερεί μόνο λόγω του τεράστιου όγκου της. Η δικαιοσύνη έχει κάνει μεγάλα λάθη. Αρχικά, στη δικογραφία της Χ.Α. περιελήφθησαν – εκτός από τη δολοφονία Φύσσα, τη δολοφονική επίθεση κατά μελών του ΠΑΜΕ στο Πέραμα, την απόπειρα δολοφονίας Αιγυπτίων ψαράδων και τις διάφορες επιθέσεις σε κοινωνικούς χώρους- δεκάδες μικροϋποθέσεις στελεχών της, καθιστώντας έτσι τη δικογραφία δικογραφία-μαμούθ, δυσχεραίνοντας την εξέταση της.

Το δεύτερο λάθος έγινε όταν η εισαγγελική αρχή έχρισε ως «αναγνωστέα», δηλαδή ως ύλη που πρέπει να αξιολογηθεί από το δικαστήριο, τα πάντα· αρχεία που κατασχέθηκαν, σκληρούς δίσκους υπολογιστών, υλικό από φωτογραφίες και δράσεις της Χρυσής Αυγής, κ.α. Το αποτέλεσμα είναι ότι τα λεγόμενα στη νομική ορολογία αναγνωστέα απασχολούν το δικαστήριο στη δίκη της Χ.Α. από τον Ιανουάριο του 2018 και αναμένεται να τελειώσουν τον προσεχή Νοέμβριο, και ας έχει γίνει άτυπη συμφωνία πολιτικής αγωγής και υπεράσπισης, ώστε μερικά από αυτά να «παραλείπονται» για να τελειώσει κάποτε η δίκη. Τέλος, εκτός του ότι δεν υπάρχει συγκεκριμένη αίθουσα για την καθημερινή εκδίκαση της υπόθεσης – παρότι είχε ζητηθεί- δεν υπάρχουν και δικαστές. Μόνο η πρόεδρος του δικαστηρίου έχει απαλλαγεί από άλλες υποθέσεις και δικάζει απερίσπαστη την υπόθεση. Οι υπόλοιποι, συμπεριλαμβανομένων και των εισαγγελέων, έχουν κι άλλες δίκες, διότι στο Εφετείο οι δικαστές από καιρό πλέον δεν επαρκούν για να δικάζονται οι χιλιάδες υποθέσεις.

Ας σημειωθεί βέβαια ότι για κομμάτια της δίκης έχει ήδη βγει απόφαση και οι ένοχοι έχουν καταδικαστεί.

Προσωπική υπόθεση

Αναμένοντας λοιπόν την έκβαση της δίκης οφείλουμε να τονίσουμε τα εξής. Ο φασισμός είναι εδώ και προσπαθεί να βρει χώρο για να διαχύσει το μίσος, να χτυπήσει, να κάψει, να σκοτώσει ό,τι και όσους “δεν του κάνουν”. Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο η Χρυσή Αυγή, αυτή είναι απλά ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του φασισμού. Υπάρχουν πολλές άλλες μικρές νεοναζιστικές οργανώσεις που δρουν στο σκοτάδι, ενώ η φασιστική απειλή ελλοχεύει παντού. Κι επειδή ο φασισμός δεν πεθαίνει μόνος και δεν αρκεί να φυλακίζεται, αλλά για να εξαφανιστεί πρέπει να τσακίζεται, τα καθήκοντα του λαού και της νεολαίας έχουν οριστεί και είναι μεγάλα. Ο χρόνος είναι κρίσιμος και τα περιθώρια αντίστασης που αφήνει το κράτος και οι κατασταλτικοί μηχανισμοί ολοένα στενεύουν. Γι’ αυτό ο χρόνος είναι τώρα! Στο φασισμό απαντάμε με μαζικό και συσπειρωμένο αντιφασιστικό κίνημα, με την αλληλεγγύη, με την αντίστασή μας σε κάθε του μορφή και σε κάθε χώρο, στις σχολές μας, στις γειτονιές μας, στους χώρους εργασίας και κυρίως στους δρόμους!

Θα είμαστε όμως και στις δικάσιμες του Οκτωβρίου που είναι στον Κορυδαλλό στις 12, 19, 22, 26, 30 και 31 του μήνα και στο Εφετείο στις 15, 17 και 18 και θα σταθούμε για άλλη μια φορά απέναντί τους!

Κοινή ανακοίνωση ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ[εαακ] και ΑΡ.ΕΝ σχετικά με την προκήρυξη της κοσμητείας για τα μεταπτυχιακά

Εν μέσω καλοκαιριού και ενώ ο Σύλλογος αδυνατούσε να παρέμβει άμεσα, βιώσαμε για ακόμα μια φορά την επίθεση ενάντια στους φοιτητές και τις φοιτήτριες, καθώς βγήκε προκήρυξη που άλλαζε τους όρους εισαγωγής σε μεταπτυχιακές σπουδές και από εκεί που προϋπέθετε να είναι χρωστούμενα έως και 2 μαθήματα στην εξεταστική του Σεπτεμβρίου για να μπορεί κανείς να υποβάλει αίτηση για το μεταπτυχιακό, πλέον προϋπόθεση θα ήταν να είναι περασμένα όλα τα μαθήματα.

Δεν είναι τυχαίο, πως την αλλαγή αυτή προσπάθησαν να περάσουν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ώστε να αιφνιδιάσουν τους φοιτητές/τριες, σε μια προσπάθεια να τους αφοπλίσουν και να μην μπορούν να αντιδράσουν. Κι αυτό προφανώς εντάσσεται σε μία γενικότερη προσπάθεια εντατικοποίησης των όρων σπουδών, που θέλει τους φοιτητές και τις φοιτήτριες σε μία ασφυκτική κατάσταση συνεχούς πίεσης και κυνηγιού προσόντων.

Παρόλ’ αυτά ο φοιτητικός σύλλογος δεν έμεινε αδρανής. Πραγματοποιήθηκε παράσταση διαμαρτυρίας στην Κοσμητεία, στην οποία αίτημα μας ήταν να μην εφαρμοστεί η αλλαγή αυτή, καθώς αυτό θα ήταν ιδιαίτερα επιβαρυντικό για όσους και όσες από εμάς θα επιθυμούσαν να κάνουν μεταπτυχιακό φέτος, έχοντας στο μυαλό τους όλη τη χρονιά πως έχουν περιθώριο να αφήσουν δύο μαθήματα για την εξεταστική του Σεπτέμβρη. Η Κοσμήτορας μετά από πίεση από την παράσταση διαμαρτυρίας δεσμεύτηκε να επανεξετάσει, λοιπόν, την επιβαρυντική αυτή προϋπόθεση για φέτος κι έτσι έγινε.

Οι πιέσεις του φοιτητικού συλλόγου έδειξαν ότι μπορούμε ακόμη να πετύχουμε μικρές υλικές νίκες. Ότι ακόμη και το καλοκαίρι, οι διεκδικήσεις μας δεν «πάνε διακοπές» και τα αιτήματα μας δεν γίνεται να πάρουν άδεια. Με συλλογική προσπάθεια και αγώνα, κλείνουμε το προηγούμενο έτος έχοντας παλέψει για καλύτερους όρους σπουδών. Ωστόσο τίποτα δεν είναι δεδομένο χωρίς τη δική μας ενεργή παρέμβαση και αντίδραση. Έτσι, με την έναρξη του ερχόμενου εξαμήνου, καλούμαστε άλλη μια φορά να δηλώσουμε παρόντες και παρούσες στα ζητήματα της σχολής και της καθημερινότητας μας, διεκδικώντας το πανεπιστήμιο και τις σπουδές που θέλουμε.

Κείμενο αποτίμησης των φετινών εκλογών

 

Την Τετάρτη 16 Μαΐου διεξήχθησαν οι εκλογές του Φοιτητικού Συλλόγου Νομικής, από τα αποτελέσματα των οποίων προκύπτει η κατανομή των εδρών και επομένως η σύνθεση του Διοικητικού Συμβουλίου. Παρά τη διασπαστική απόφαση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ να πραγματοποιήσει μόνη της «εκλογές» στο Ζάππειο, 404 φοιτητές/φοιτήτριες έδειξαν με τη συμμετοχή τους ότι οι διαδικασίες του Συλλόγου έχουν θέση μόνο μέσα στο χώρο της Σχολής.

Πιο συγκεκριμένα, το φετινό εκλογικό αποτέλεσμα ανέδειξε ως πρώτη δύναμη το Ενωτικό Αγωνιστικό Ψηφοδέλτιο (ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ[εαακ], ΑΡΕΝ, ΑΡΔΙΝ) με 182 ψήφους, ακολούθησε η ΠΚΣ με 102 ψήφους, ενώ η Αντινομία-ΕΑΑΚ έλαβε 51 ψήφους, η ΑΣΚ 33 και οι Αγωνιστικές Κινήσεις 9 ψήφους.

Φέτος η συνθήκη ήταν ιδιαίτερη, καθώς η ΔΑΠ-ΝΔΦΝ, όπως προαναφέρθηκε, έστησε αντιπαραθετικές κάλπες στην Αίγλη Ζαππείου, επικαλούμενη λόγους ασφάλειας και δημοκρατικότητας της διαδικασίας, ανακηρύσσοντάς τις ως τη «νόμιμη» εκλογική διαδικασία της Νομικής. Το ίδιο έπραξε και στις υπόλοιπες σχολές της ΝΟΠΕ, το Πολιτικό και το Οικονομικό. Το ερώτημα που ανακύπτει είναι απλό. Πόσο νόμιμη και κυρίως πόσο δημοκρατική μπορεί να είναι μια εκλογική αναμέτρηση χωρίς πολιτικούς αντιπάλους, αφού ο ψηφοφόρος στο Ζάππειο είχε μόνο μια επιλογή, το ψηφοδέλτιο της ΔΑΠ; Πόσο αξιόπιστο μπορεί να είναι ένα εκλογικό αποτέλεσμα όταν δεν υπάρχει καν Εφορευτική Επιτροπή; Πόσο τυπική και νόμιμη μπορεί να είναι μία εκλογική διαδικασία που γίνεται χωρίς εκλογικό Κανονισμό, ή μαλλον πιο ορθά κατά παράβαση του ισχύοντος και στην οποία ο κατάλογος των εγγεγραμμένων φοιτητών/-τριών δεν φέρει την επίσημη σφραγίδα της Γραμματείας; Η απάντηση είναι μάλλον ξεκάθαρη.

Την ίδια στιγμή, η εκλογική διαδικασία γινόταν κανονικά στο χώρο της ΝΟΠΕ, σύμφωνα με τον εκλογικό Κανονισμό της Σχολής, τους επίσημους καταλόγους της Γραμματείας και την εποπτεία και σφραγίδα της ΚΕΦΕ (Κεντρική Εφορευτική Επιτροπή), ενώ το «κλίμα τρομοκρατίας» που επικαλέστηκε η ΔΑΠ για να στήσει τις κάλπες στο Ζαππείο διαψεύστηκε πανηγυρικά, καθώς η διαδικασία ολοκληρώθηκε απολύτως ομαλά, χωρίς κανένα απρόοπτο.

Θέλοντας να κάνουμε μία ειλικρινή αποτίμηση, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι η συμμετοχή παραμένει χαμηλή σε σχέση με το μέγεθος του Συλλόγου. Ωστόσο, θετικά απολογίζεται το γεγονός ότι το φετινό αποτέλεσμα παραμένει στα επίπεδα των περσινών και προπερσινών εκλογών με δεδομένη την αφαίρεση του ποσοστού που καταλάμβαναν οι δυνάμεις της ΔΑΠ και της ΑΦΚ, που φέτος δεν συμμετείχαν. Παρ’όλο, λοιπόν, που οι διασπαστικές κινήσεις της ΔΑΠ θα μπορούσαν να φέρουν την αποχή σε τρομακτικά επίπεδα, ένας σημαντικός αριθμός φοιτητών/-τριών έδειξε με εμφατικό τρόπο ότι οι διαδικασίες του Συλλόγου έχουν λόγο ύπαρξης μόνο στο χώρο της ΝΟΠΕ και διασφάλισε ότι ο Σύλλογος θα συνεχίσει να υφίσταται και να λειτουργεί κανονικά. Για μας βασικό διακύβευμα για την επόμενη χρονιά θα αποτελέσει η συνολική ενεργοποίηση του Συλλόγου όλη τη χρονιά, μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις και κινητοποιήσεις του, η οποία τελικά να αποτυπωθεί και στην αύξηση της συμμετοχής στις επόμενες εκλογές.

Σε πείσμα όσων θέλουν τους φοιτητές/-τριες χωρίς φωνή και το Σύλλογο διαλυμένο, εμείς θα διατρανώσουμε ότι η συλλογική δράση και διεκδίκηση θα είναι αυτή που θα καθορίσει τις εξελίξεις!

Εκλογές στη ΝΟΠΕ ΑΠΟ τους Φοιτητικούς Συλλόγους, ΓΙΑ τους Φοιτητικούς Συλλόγους!

Πολύς λόγος γίνεται τη φετινή χρονιά σχετικά με το «άσυλο ανομίας» στο Πανεπιστήμιο και για το πόσο μεγάλη ανάγκη υπάρχει η «ακαδημαϊκή κοινότητα να προστατευτεί» από την παραβατικότητα. Κυβέρνηση, Καθηγητές, Πρυτάνεις, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η νεολαία του μέσα στις σχολές πρωτοστατούν στον αγώνα καταπολέμησης του ασύλου με την πρόταση για πλήρη κατάργηση αυτού και τη θέσπιση πανεπιστημιακής αστυνομίας στο όνομα της «Δημοκρατίας». Η αφήγηση αυτή μετουσιώνεται σε πράξη με την πρόταση σύσσωμης της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΝΟΠΕ, για Φοιτητικές Εκλογές εκτός ασύλου με προτίμηση κάποιο χώρο που θα περιφρουρείται από τις αστυνομικές δυνάμεις, κάμερες και την ιδιωτική της φρουρά. Όλα αυτά φυσικά στο όνομα της «Δημοκρατίας και της ασφάλειας».

Άλλωστε φέτος το καλοκαίρι ψηφίστηκε ο νόμος Γαβρόγλου που θεσπίζει το ακαδημαικό άσυλο στα πρότυπα του νόμου Γιαννάκου, αφήνοντας το περιθώριο στο πρυτανικό συμβούλιο να καλέσει τις δυνάμεις καταστολής σε αυτό. Έτσι καταλαβαίνουμε οτι καταργείται ουσιαστικά το άσυλο των κοινωνικοπολιτικών αγώνων!

Είναι χαρακατηριστικό οτι η ΔΑΠ ΝΟΠΕ αποχώρησε απο τα προεκλογικά ΔΣ των τριών Συλλόγων, εμφανίζοντας τα ψηφίσματα της προηγούμενης εβδομάδας που προτείνουν να μεταφερθούν οι εκλογές σε χώρο εκτός της ΝΟΠΕ, αναφέροντας προφορικά ότι οι Σύλλογοι πρέπει να κάνουν εκλογές στο Ζάππειο. Η επιλογή να προτείνουν ξαφνικά και δύο μέρες πρίν τις εκλογές άλλο χώρο εκτός του πανεπιστημιακού ασύλου δείχνει τις διαθέσεις της για αποσυσπείρωση και απομαζικοποίηση των εκλογών, αποπροσανατολίζοντας τους φοιτητές. Αυτή η στάση δεν μας φέρνει προ τετελεσμένων καθώς τα προεκλογικά ΔΣ ολοκληρώθηκαν με τη ΔΑΠ να έχει αποχωρήσει και την παρουσία όλων των υπόλοιπων πολιτικών δυνάμεων, χωρίς μάλιστα να μας κάνει την τιμή να επιστρέψει σε αυτά. Εμείς ως δυνάμεις θεωρούμε ότι δεν πρέπει να ανεχτούμε τα πολιτικά παιχνίδια της ΔΑΠ στις πλάτες των φοιτητών και πρέπει να πραγματοποιηθούν κανονικά στη ΝΟΠΕ.

Ποια Δημοκρατία προασπίζεται ακριβώς η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ;

Η αντίληψη της πολιτικής αυτής δύναμης, δεν έρχεται ξαφνικά για να υπερασπιστεί τη Δημοκρατία και την ασφάλεια, είναι πάγια και εξυπηρετεί το σχέδιό της για απονέκρωση των συλλογικών διαδικασιών των Φοιτητικών Συλλόγων και της συλλογικής πάλης εν γένει. Μιλάνε για τρομοκρατία όταν οι ίδιοι προσπαθούν να νομιμοποιήσουν ένα κλίμα τρομοκρατίας γύρω από κάποια περιστατικά, προκειμένου να στοχοποιήσουν το άσυλο. Η στοχοποίηση του ασύλου δεν αναφέρεται σε μία γενική και αόριστη ιδέα, αλλά στην πραγματικότητα σε όσα νοηματοδοτεί το άσυλο για τους φοιτητές και τις φοιτήτριες. Δηλαδή, την αναγκαιότητα της ενεργούς αμφισβήτησης, της δυνατότητας να αρθρώνουμε αντιστάσεις σε όσα μας πλήττουν μέσα και έξω από το Πανεπιστήμιο, της αναγκαιότητας να χαράσσουμε το δρόμο για το πως θέλουμε να ζούμε μέσα από τη συλλογική διεκδίκηση. Η πολιτική δύναμη λοιπόν, που προτάσσει τον ατομικό δρόμο, τη λογική της ανάθεσης και της αποπολιτικοποίησης ενοχλείται βαθύτατα από τα παραπάνω. Διαφορετικά, αν στόχευσή της ήταν να υπηρετήσει τη Δημοκρατία που τόσο ευαγγελίζεται, μάλλον ούτε μπράβους θα έφερνε όταν δεν περνούσε το δικό της, ούτε θα παραχάρασσε τις συλλογικές αποφάσεις των Φοιτητικών Συλλόγων.

Το άσυλο ανήκει σε όλους και όλες εμάς που ζούμε και αναπνέουμε στον κοινωνικό χώρο του Πανεπιστημίου και θα είμαστε εμείς αυτοί/ές που θα τον υπερασπιζόμαστε μέχρι την τελική επανοικειοποίησή του για τους κοινωνικοπολιτικούς αγώνες. Το άσυλο για εμάς ήταν, είναι και θα είναι, το επιστέγασμα των αγώνων μας για μια ζωή με αξιοπρέπεια ενάντια σε μία λογική αποστείρωσης της φοιτητικής μας καθημερινότητας, ενάντια σε όσους και όσες το στοχοποιούν με οποιοδήποτε τρόπο.

Ο καλύτερος τρόπος για να περιφρουρήσουμε τις φοιτικές εκλογές είναι η συμμετοχή όλων μας ανεξάρτητα απο το Κράτος και τις καθεστωτικές δυνάμεις της συντήρησης!

Με το σκεπτικό αυτό, οι Φοιτητικές Εκλογές θα γίνουν στο χώρο που περνάμε τη φοιτητική μας ζωή.

 

ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΝΟΠΕ!

Κοινή ανακοίνωση της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ [εαακ], της ΡΑΣ ΕΑΑΚ Πολιτικού, της Συσπείρωσης για μια αριστερή παρέμβαση στο Οικονομικό ΕΑΑΚ, της Αντινομία ΕΑΑΚ, της ΑΡ.ΕΝ Νομικής και Πολιτικού, του ΑΡ.ΔΙ.Ν Νομικής και των Αγωνιστικών Κινήσεων Νομικής και Πολιτικού

ΔΑΠ; Ποια ΔΑΠ;

Η 16η Μάη πλησιάζει και η «υπεύθυνη δύναμη» (η γνωστή σε όλους ΔΑΠ-ΝΔΦΚ) θυμήθηκε ποιος είναι ο ρόλος της στη σχολή. Εδώ και μέρες με αυξημένη παρουσία στα αμφιθέατρα προπαγανδίζει τις θέσεις της, ισχυριζόμενη ότι «παλεύει» για ένα καλύτερο Πανεπιστήμιο, παράδοξο αν σκεφτεί κανείς την παντελή απουσία της το προηγούμενο διάστημα. Μια απουσία, η οποία έχει ξεκάθαρη στόχευση: την παρακώλυση οποιασδήποτε συλλογικής διεκδίκησης και κατ’ επέκταση την πλήρη αποδιάρθρωση του συλλόγου.

Συγκεκριμένα, φέτος είδαμε…

Η ΔΑΠ, συνεχίζοντας μία στάση που παραδοσιακά τηρεί, συνειδητά απείχε όλη τη χρονιά από τις Γενικές Συνελεύσεις, όπου λόγω του αμεσοδημοκρατικού χαρακτήρα τους η πολιτική της έκθεση θα ήταν αναπόφευκτη. Μάλιστα, αρνούνταν να υπογράψει τα ψηφίσματα στο Διοικητικό Συμβούλιο για την σύγκληση τους, γεγονός που σε συνδυασμό με την αντιμετώπιση της ΑΦΚ, σήμαινε το μπλοκάρισμα με όρους βέτο της δυνατότητας των φοιτητ(ρι)ών να συνεδριάσουν, να συζητήσουν και να αποφασίσουν συλλογικά. Η κατάσταση αυτή κλιμακώθηκε ακόμα περισσότερο με την ΔΑΠ να μην προσέρχεται εν γένει με ανοιχτή της τοποθέτηση στα Διοικητικά Συμβούλια, είτε αυτά αφορούσαν διώξεις φοιτητ(ρι)ων (βλ. διώξεις φοιτητών και εργαζομένων από τον Φορτσάκη παίρνοντας καταφανώς το μέρος του τελευταίου) είτε φοιτητικής καθημερινότητας (βλ. πρόγραμμα εξεταστικής, δηλώσεις μαθημάτων 8ου εξαμήνου). Όλα αυτά βέβαια δεν μας κάνουν καμία εντύπωση, αφού η «υπευθυνότητα» της ΔΑΠ επικεντρώνεται πλέον απροκάλυπτα σε μια επαναλαμβανόμενη προσπάθεια αποπολιτικοποίησης του συλλόγου, που θα μεταφράζεται σε ανυπαρξία οποιουδήποτε συλλογικού οργάνου διεκδίκησης και αφήνοντας μας παθητικούς δέκτες όλων όσων μας πλήττουν.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα εργαλειακής χρήσης των οργάνων του συλλόγου από τη ΔΑΠ είναι το ότι, παρά τη συνεχόμενη απουσία της όπως περιγράφηκε παραπάνω, επέστρεψε στο Διοικητικό Συμβούλιο μόνο και μόνο για να απαιτήσει την διεξαγωγή των εκλογών σε χώρο εκτός του ΝΟΠΕ και μάλιστα εν γένει εκτός ασύλου. Αυτό θα σήμαινε την πλήρη απονομιμοποίηση της διαδικασίας των εκλογών, απομακρύνοντας την από το κοινωνικό και ζωτικό μας περιβάλλον και μεταφέροντας τη σε ένα χώρο αστυνομοκρατούμενο και πλήρως ελεγχόμενο από αυτή, καθιστώντας έτσι περιστατικά νοθείας κάτι περισσότερο από βέβαια. Η προσπάθεια αυτή ευθυγραμμίζεται πλήρως με την κεντρική θέση της ΔΑΠ όσον αφορά το πανεπιστημιακό άσυλο, καθώς ανοιχτά εισηγείται την κατάργησή του με την τοποθέτηση security και δυνάμεων καταστολής στις σχολές.

Και η προσπάθεια της ΔΑΠ για καταστρατήγηση του Δημόσιου, Δωρεάν και Δημοκρατικού Πανεπιστημίου, όπως έμεις το οραματιζόμαστε, δεν σταματάει εδώ. Στην προεκλογική της καμπάνια κάνει λόγο για την ενίσχυση της ιδιωτικής χρηματοδότησης και προωθεί την επιβολή διδάκτρων σε μεταπτυχιακά, αποκλείοντας τους οικονομικά ασθενέστερους φοιτητ(ρι)ές από αυτά. Ταυτόχρονα, οι αλλαγές στα προγράμματα σπουδών που στηρίζουν κινούνται σε κατεύθυνση διάσπασης των πτυχίων, εξίσωσής τους με αυτά των ιδιωτικών κολεγίων και υποβάθμισης των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων. Οραματίζονται δηλαδή Πανεπιστήμια στα πρότυπα του εξωτερικού, δηλαδή Πανεπιστήμια ιδιωτικά, πλήρως εντατικοποιημένα και εναρμονισμένα με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας (με στόχο τη δημιουργία δυνάμει πειθήνιων, εξειδικευμένων και ελαστικών εργαζομένων) και φοιτητές αποκομμένους από τον κοινωνικό τους χώρο και προσηλωμένους σε ένα δρόμο ατομισμού και καριερισμού. Όλα αυτά βέβαια εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κομματικού φορέα της ΝΔ, με την οποία η ΔΑΠ, όπως είναι γνωστό, έχει ευθεία σύνδεση.

Αυτές βέβαια τις πολιτικές της θέσεις δεν θα τις ακούσετε ποτέ να εκφράζονται ευθέως. Αντίθετα, η μοναδική πολιτική-απολίτικη πρακτική της ΔΑΠ που θα συναντήσετε είναι αυτή των μηνυμάτων για καφέδες και ποτά, των σημειώσεων και των «φιλιών» που κάθε άλλο παρά αθώες είναι. Είναι ακριβώς οι πελατειακές σχέσεις πάνω στις οποίες στηρίζεται και επιβιώνει όλα αυτά τα χρόνια, εκφυλίζοντας την έννοια της πολιτικής εντός του πανεπιστημίου και επιδιώκοντας την ικανοποίηση των συμφερόντων της με μειωμένες αντιστάσεις.

Απέναντι σε αυτή τη δυστοπία που η ΔΑΠ προορίζει για εμάς δεν μπορούμε να μείνουμε παθητικοί. Για εμάς το Πανεπιστήμιο δεν είναι για λίγους, είναι για όλους τους φοιτητ(ρι)ές και σίγουρα όχι ένας στείρος ακαδημαϊκός χώρος ανταγωνισμού. Πολύ περισσότερο είναι ένας ζωντανός χώρος έκφρασης και ανάπτυξης κοινωνικής και πολιτικής δραστηριότητας, όπου η συλλογική διεκδίκηση θα αποτελεί εκείνο το μέσο για την βελτίωση της καθημερινότητας και των όρων σπουδών μας. Για να μην επιτρέψουμε σε καμία ΔΑΠ να μας στερήσει τα αυτονόητα και να αποφασίζει ερήμην μας, στις 16 Μάη διαλέγουμε τη δικιά μας πλευρά. Στο μονόδρομο του ατομικού δόμου που πάνε να μας επιβάλουν, εμείς διαλέγουμε το συλλογικό!

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ- ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ- ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΑΑΚ- ΑΡΕΝ- ΑΡΔΙΝ ΚΑΙ ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΥΣ/ΕΣ!

Κοινό κείμενο της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ [εαακ], της Αρ.Εν και του Αρ.Δι.Ν

Εκλογές εκτός της σχολής μου; Ευχαριστώ, δε θα πάρω…

Ενώ βρισκόμαστε λίγες μέρες πριν από τις φοιτητικές εκλογές, η «υπεύθυνη δύναμη» της σχολής μας, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, η ‘’ανεξάρτητη’’ κατά τα άλλα, νεολαία της Νέας Δημοκρατίας βρίσκει συνεχώς εφευρετικότερους τρόπους να πλήττει το Φοιτητικό Σύλλογο. Συγκεκριμένα, η παραπάνω δύναμη πρότεινε την προηγούμενη βδομάδα εντελώς ξαφνικά να διεξαχθούν οι φοιτητικές εκλογές εκτός του κτιρίου ΝΟΠΕ, σε χώρο που δεν καλύπτεται από το πανεπιστημιακό άσυλο, με πρόφαση την υποτιθέμενη ασφάλεια της διαδικασίας.

Η εμπειρία από άλλες σχολές έχει δείξει ότι με τον όρο «ασφάλεια» η ΔΑΠ εννοεί κτίρια σαν το Ζάππειο, όπου η εκλογική διαδικασία αστυνομεύεται, διακόπτεται και μεταφέρεται αυθαίρετα για να διεξαχθούν άσχετες εκδηλώσεις, υπάρχουν κάμερες παρακολούθησης πάνω από τα παραβάν, και οι φοιτητές ψηφίζουν τρεις και τέσσερις στο ίδιο παραβάν. Από την πλευρά μας αρνούμαστε να υποβαθμίσουμε με τέτοιο τρόπο τα δημοκρατικά εχέγγυα της εκλογικής διαδικασίας, δηλαδή τη μυστικότητα και την ανεξαρτησία της ψήφου. Δε δεχόμαστε να νομιμοποιήσουμε την υπονόμευση των εκλογών από δυνάμεις που στο παρελθόν έχουν φτάσει μέχρι και στο σημείο να νοθεύσουν τις συλλογικές διαδικασίες.

Γιατί, όμως, αποφάσισε η ΔΑΠ- ΝΔΦΚ ότι οι εκλογές πρέπει φέτος να διεξαχθούν μακριά από τη σχολή  μας;

Αυτό το ερώτημα σύμφωνα με την ΔΑΠ-ΝΔΦΚ η παραδοσιακά «αντιδημοκρατική αριστερά» είναι ανάξια να το απαντήσει, ωστόσο θα κάνουμε μία προσπάθεια να εξηγήσουμε. Κατά τη γνώμη μας, σε αυτό το σημείο είναι πολύ σημαντικό να κάνουμε μία πολύ σημαντική διαδρομή στον αδιαμφισβήτητο ρόλο της ΔΑΠ στην δημοκρατική διαδικασία των εκλογών του Φ.Σ. Νομικής. Σημαδεμένα ψηφοδέλτια, παρακολουθήσεις ψηφοφόρων από αντανακλάσεις στους πίνακες, επιμονή στην αλλαγή των σκουπιδιών από τα ψηφοδέλτια προκειμένου να εξακριβωθεί ο αριθμός των ψήφων ήταν μερικά από τα «δημοκρατικά» τρικ που εξόπλιζαν την ΔΑΠ σε κάθε εκλογική διαδικασία. Ασφαλώς μαζί με αυτά υπήρχε και η διαχρονική αξιοποίηση του «δημοκρατικού» σώματος των μπράβων πέριξ του χώρου της Μασσαλίας προκειμένου να διασφαλιστεί η μέγιστη δυνατή «προστασία» των φοιτητών. Σε αυτό το σημείο νομίζουμε ότι αξίζει να αναφερθεί το γεγονός ότι αυτό το «εθελοντικό σώμα μπράβων» που παρουσιάζεται κάθε χρόνο στη Νομική αισθάνθηκε το 2013 τέτοια ανάγκη να διασφαλίσει δημοκρατικές εκλογές στο χώρο της ΝΟΠΕ ώστε επιτέθηκε σε μέλη των ΕΑΑΚ του Φ.Σ Πολιτικού.

Το έντονο «δημοκρατικό» ήθος αυτής της παράταξης δεν τελειώνει εδώ. Στις εκλογές του 2016 στις οποίες μάλλον(;) αναφέρεται η ανακοίνωση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ όσον αφορά επιθέσεις που έχουν λάβει χώρα στο κτήριο της ΝΟΠΕ από αντικινηματικές ομάδες η ΔΑΠ Πολιτικού λόγω συμβάντος στον 1ο όροφο αποφάσισε παίρνοντας το σύνολο των στοιχείων των ψηφισάντων να διακόψει τις εκλογές του συλλόγου του Φ.Σ Πολιτικού ( σημειωτέων αυτές λαμβάνουν χώρα στον 7ο όροφο πράγμα που σημαίνει πως η απειλή ήταν σίγουρα παρούσα (;)).Άραγε η ΔΑΠ Νομικής γιατί δεν αποχώρησε από τις εκλογές του 2016; Μήπως ένοιωθε ασφαλής στο χώρο του ασύλου ή μήπως είχε βέβαιη την 1η θέση στις φοιτητικές εκλογές μετά από μία χρονιά διάσπασης στο εσωτερικό της; Εν τέλει, μήπως η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στο δίλημμα δημοκρατικές διαδικασίες- εκλογική νίκη θα διαλέγει πάντα το δεύτερο;

Εμείς, απαντάμε με βεβαιότητα στο παραπάνω ερώτημα ότι η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ δεν υπολογίζει τίποτα μπροστά στην πρωτιά στις φοιτητικές εκλογές.

Για εμάς, οι εκλογές δε διεξάγονται ανέκαθεν στο κτίριο της Σχολής μας τυχαία. Είναι μία ακόμη διαδικασία του Φοιτητικού Συλλόγου, που έχει άρρηκτη συνέχεια με την προηγούμενη δράση του στη διάρκεια του ακαδημαϊκού έτους και για αυτό πρέπει να γίνεται μέσα στον κοινωνικό μας χώρο. Οι εκλογές πρέπει να λαμβάνουν χώρα υπό καθεστώς ασύλου, διότι μόνο έτσι διασφαλίζεται ιστορικά η δημοκρατικότητα της διαδικασίας και αποτρέπονται εξωτερικές παρεμβάσεις. Δεν τίθεται, λοιπόν, καν για μας θέμα συζήτησης για μεταφορά των εκλογών σε χώρο διαφορετικό από τον ζωτικό χώρο των φοιτητών/τριων, τον χώρο στον οποίο οι φοιτητές/τριες συνυπάρχουν καθημερινά.

Τέλος, σε μία συγκυρία που η αποχή από τις εκλογές έχει αγγίξει νέα ύψη, η πρόταση να μεταφερθεί η διαδικασία αλλού συνιστά ξεκάθαρη προσπάθεια σαμποτάζ, αφού καθιστά δυσκολότερη την ενημέρωση και την πρόσβαση των φοιτητών στη διαδικασία, ενώ εκφυλίζει ευθέως τον θεσμό των εκλογών. Αυτό δεν μας προκαλεί βέβαια καμία έκπληξη, γιατί γνωρίζουμε πως στρατηγικός στόχος της ΔΑΠ είναι η εξάλειψη της πολιτικής, και συνεπώς και της δημοκρατίας, από τα πανεπιστημιακά ιδρύματα.

Παρά τις όποιες απειλές από την πλευρά της ΔΑΠ, για εμάς είναι αδιαπραγμάτευτο πως οι εκλογές γίνονταν, γίνονται και θα γίνονται πάντα στο χώρο της Σχολής μας! Σε αυτές τις εκλογές, λοιπόν, δεν συγκρούεται απλά η συλλογικότητα με την ατομικότητα αλλά ο χώρος που ζεις, σπουδάζεις, κοινωνικοποιείσαι και αναπνέεις με έναν χώρο με κάμερες, αστυνομία και αποστείρωση από καθετί που σου θυμίζει αυτό που πας να στηρίξεις, το φοιτητικό σου σύλλογο.

Αν εν τέλει είσαι από αυτούς που θα λάβουν το μήνυμα από τη ΔΑΠ για εκλογές στο Ζάππειο ή σε άλλο χώρο εκτός Πανεπιστημίου στις 16 Μάη μην τους κάνεις τη χάρη και τους αγνοήσεις, απάντα τους: εγώ θα ψηφίσω στη σχολή μου.

Κοινό κείμενο της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ [εαακ], της Αρ.Εν και του Αρ.Δι.Ν

Στις 16 Μάη η σχολή δεν είναι κλειστή! (ή αλλιώς… δεν θα αφήσουμε άλλους να αποφασίζουν για εμάς)

Kάθε χρόνο την άνοιξη λίγο πριν την εξεταστική διεξάγονται στη Σχολή οι φοιτητικές εκλογές. Πρόκειται για τη μαζικότερη διαδικασία του συλλόγου κατά την οποία οι φοιτητές/τριες καλούνται να εκφραστούν, δίνοντας στον φοιτητικό σύλλογο υπόσταση. Γιατί, όμως, μας ενδιαφέρει εμάς αυτή η διαδικασία; Τι διαφορετικό συμβαίνει εκείνη τη μέρα στη Σχολή;

Είναι γεγονός ότι για την πλειονότητα των φοιτητ(ρι)ών είναι απλά μια μέρα που δε γίνονται μαθήματα και η Σχολή είναι κλειστή. Αναμφισβήτητα τα τελευταία χρόνια οι φοιτητικές εκλογές έχουν απονομιμοποιηθεί στα μάτια των ίδιων των φοιτητ(ρι)ών. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι την τελευταία 7ετία η συμμετοχή των φοιτητ(ρι)ών στις εκλογές έχει μειωθεί κατά 50%.Οι ίδιοι οι άνθρωποι που ζουν κι αλληλεπιδρούν καθημερινά στο Πανεπιστήμιο,με την ολοένα κι αυξανόμενη αποχή τους από τις εκλογές, δείχνουν την αποστροφή τους σε μια ακόμα έκφανση του πολιτικού χαρακτήρα του Πανεπιστημίου.

Γιατί πλέον οι φοιτητές/τριες δε βλέπουν τον εαυτό τους σε μια δημοκρατική εκλογική διαδικασία που αφορά τη Σχολή και τις σπουδές μας;

Ένας από τους βασικούς λόγους που οι φοιτητικές εκλογές έχουν πάψει να αποτελούν μέσο έκφρασης του φοιτητικού σώματος είναι η στάση των καθεστωτικών δυνάμεων απέναντι στις εκλογές και σε κάθε πολιτική διαδικασία έκφρασης κι οργάνωσης των φοιτητ(ρι)ών στα Πανεπιστήμια. Συγκεκριμένα, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και η ΑΦΚ στη Σχολή μας υπονομεύουν και χρησιμοποιούν εργαλειακά το Φοιτητικό Σύλλογο και τα όργανά του. Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτές οι δυνάμεις αρνούνταν φέτος να συμμετάσχουν σε πολλές περιπτώσεις στο Διοικητικό Συμβούλιο ενώ στη μοναδική ΓΣ στην οποία συμμετείχαν εδώ και χρόνια ήταν πέρυσι προκειμένου να μπλοκάρουν τον αγώνα ενάντια στην επιβολή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά. Λογική συνέχεια της παραπάνω στάσης τους απέναντι στο ΦΣ είναι η μετατροπή των φοιτητικών εκλογών από μια υγιή πολιτική διαδικασία σε μια μάχη μηχανισμών και συμφερόντων όπου η ψήφος δεν έχει πολιτικό κριτήριο αλλά αντιθέτως παρουσιάζεται στο πλαίσιο πελατειακών σχέσεων ως αντάλλαγμα για σημειώσεις (ΔΑΠ) και κοινωνικών επαφών(ΑΦΚ). Απέναντι σε αυτό λογικό είναι οι φοιτητ(ρι)ες συχνά να μην αντιλαμβάνονται την αξία των εκλογών και να αποθαρρύνονται να συμμετέχουν.

Ένας άλλος παράγοντας που επηρεάζει καταλυτικά τη στάση των φοιτητών απέναντι στις φοιτητικές εκλογές και τους ωθεί στην αποχή από αυτές είναι η διάχυτη απογοήτευση και απαισιοδοξία που επικρατεί ως αντίδραση στη λειτουργία του πολιτικού σκηνικού σε κεντρικό επίπεδο και η έλλειψη προοπτικής για τη νεολαία με την ταυτόχρονη εμπέδωση μίας συνθήκης ηττοπάθειας και αδυναμίας εύρεσης διεξόδου, το οποίο αποτελεί και τη μεγαλύτερη συνεισφορά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στο σύστημα. Από την άλλη, συχνά οι φοιτήτ(ρι)ες αποθαρρύνονται από την κάθετη λειτουργία των παραδοσιακών παρατάξεων και τη λογική ανάθεσης και αισθάνονται ότι οι εκλογές είναι λευκή επιταγή με την οποία αναθέτεις να σε εκπροσωπεί κάποιος. Αυτό το πλαίσιο δε συνέχει τους φοιτητές οι οποίοι δε βλέπουν να έχουν χώρο να εκφραστούν. Σε όλο αυτό έρχεται να προστεθεί η κυρίαρχη αφήγηση ότι «τα πράγματα είναι έτσι και αυτό δεν αλλάζει», επομένως «τι ασχολείσαι;», καθιστώντας την αποπολιτικοποίηση βασικό χαρακτηριστικό στο χώρο του Πανεπιστημίου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την υιοθέτηση μίας λογικής του «μόνος μου θα τα καταφέρω», του ατομικού δρόμου που εκδηλώνεται με ένα τρόπο και με την απαξίωση των φοιτητικών εκλογών.

Τι πραγματικά είναι οι φοιτητικές εκλογές;

Δεν είναι μια εθιμοτυπική και κενή διαδικασία. Αντιθέτως αποτυπώνουν ένα συσχετισμό δυνάμεων στα πανεπιστήμια, αλλά δίνουν και μια συνολικότερη εικόνα για την πολιτική τάση στη νεολαία. Μέσω του αποτελέσματος εξάγεται δια του εκάστοτε εκλογικού μέτρου ο αριθμός των εδρών που οι συμμετέχουσες δυνάμεις λαμβάνουν στο Διοικητικό Συμβούλιο, το οποίο συγκεκριμένα στη Νομική έχει 9 έδρες και το οποίο λαμβάνει αποφάσεις για ζητήματα που προκύπτουν και αφορούν το ΦΣ, ενώ είναι το αρμόδιο όργανο για τη σύγκληση των Γενικών Συνελεύσεων. Με λίγα λόγια οι φοιτητικές εκλογές είναι μια διαδικασία που συνδέεται άμεσα με την ύπαρξη των φοιτητικών συλλόγων. Όσο οι φοιτητές απέχουν από τις συλλογικές διαδικασίες, τόσο χειροτερεύει η ίδια η θέση μας, η δυνατότητα μας να υπερασπιστούμε τα έμεσα και βασικά συμφέροντά μας. Είναι αναγκαίος όρος για να μπορέσουν να υπάρξουν αντιστάσεις, να διατηρηθούν εκείνες οι διαδικασίες που μας επιτρέπουν να αποφασίζουμε και να διεκδικούμε συλλογικά.

Οι εκλογές αποτελούν μία δημοκρατική διαδικασία, ένα κεκτημένο στο ελληνικό Πανεπιστήμιο, ως έκφραση του πολιτικού του χαρακτήρα. Το πανεπιστήμιο, άλλωστε, δεν είναι απλώς ένας χώρος μαθημάτων, πολύ περισσότερο αποτελεί έναν χώρο κοινωνικοποίησης, πολιτικής και πολιτιστικής έκφρασης, ένα σημείο τομή στη ζωή του ανθρώπου, καθώς διαμορφώνει σε μεγάλο βαθμό την προσωπικότητά του. Για χρόνια τα πανεπιστήμια αποτελούσαν ζωντανές εστίες αμφισβήτησης και αγώνα, με κυρίαρχο χαρακτηριστικό την ανταλλαγή ιδεών και απόψεων, καθώς και τη συλλογική δράση. Αυτή την πτυχή του πανεπιστημίου καλούμαστε να διαφυλάξουμε σε μια εποχή που απειλείται περισσότερο από ποτέ.

Απέναντι στην αποπολιτικοποίηση και την αδράνεια εμείς αναγνωρίζουμε ότι οι φοιτητικές εκλογές έχει νόημα να υπάρχουν .Αποτελούν μια ακόμα πολιτική μάχη (όχι αυτοσκοπό) από την οποία κανένας/καμία φοιτητής/τρια δεν πρέπει να απέχει αφήνοντας άλλους να αποφασίζουν για αυτόν/ή. Για μας όμως η μάχη αυτή δεν είναι μάχη μηχανισμών, αλλά θα πρέπει να είναι πραγματική έκφραση του φοιτητικού σώματος με πολιτικά κριτήρια και χαρακτηριστικά, μακριά από πελατειακές και διαπροσωπικές σχέσεις. Και για να κλείνουμε οι φοιτητικές εκλογές αποτελούν το επιστέγασμα μιας πολιτικής διαδικασίας που συντελείται ολόκληρη τη χρονιά, καθώς βασικό διακύβευμα παραμένει πάντα η ενεργοποίηση του συλλόγου και η συλλογική διεκδίκηση ( η οποία φέτος απέφερε καρπούς σε περιπτώσεις όπως κατοχύρωση 14 μαθημάτων για τους φοιτητές του 8ου εξαμήνου, αλλαγές στο πρόγραμμα της εξεταστικής κλπ). Δε διεξάγονται, λοιπόν, με όρους ανάθεσης σε κάποιον, ώστε να εκπροσωπεί τις φοιτητικές διεκδικήσεις αλλά με όρους συμμετοχής και επιλογής ανάμεσα σε διαφορετικές λογικές και πολιτικές πρακτικές στο Πανεπιστήμιο. Επομένως το ερώτημα που τίθεται είναι διπλό: Στις εκλογές θα απέχουμε αφήνοντας άλλους να αποφασίζουν για μας (και τη ΔΑΠ να απονεκρώνει συνεχώς το Σύλλογο) ή θα εκφραστούμε;

Η απάντηση για μας είναι σαφής. Θα εκφραστούμε και μάλιστα όχι με όρους ανάθεσης αλλά με όρους συμμετοχικότητας και συλλογικής διεκδίκησης. Κόντρα σε όσους θέλουν το πανεπιστήμιο έναν χώρο αποστειρωμένο χωρίς καμία αντίσταση εντός του, εμείς διατρανώνουμε ότι ο φοιτητικός σύλλογος θα συνεχίσει να έχει φωνή. Για το λόγο αυτό εμείς από την πλευρά μας ως Αρ.Εν, ΡΑΠαΝ -ΣΑΦΝ [εαακ] και Αρ.Δι.Ν, επιλέγουμε να έχουμε μια κοινή συμπόρευση όλη τη χρονιά, η οποία να απολήγει και σε ένα ενωτικό κατέβασμα αριστερών δυνάμεων με τη συμμετοχή ανένταχτου κόσμου, ώστε να καταγραφεί ένα όσο το δυνατόν μαζικότερο ρεύμα αμφισβήτησης εντός της σχολής. Σε αυτές τις εκλογές, λοιπόν, συγκρούονται δύο διαφορετικοί κόσμοι. Από τη μια ο κόσμος της αδιαφορίας, της απαξίωσης, του ατομισμού, της ιδιωτικής παιδείας και από την άλλη ο κόσμος του συλλογικού δρόμου, της αντίστασης και της πολιτικής έκφρασης. Εμείς θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για τον δεύτερο, για ένα πανεπιστήμιο που δεν θα είναι μόνο δημόσιο και δωρεάν αλλά θα απαντά και στις ανάγκες μας. Γιατί ενώ πολλοί θεωρούν τη νέα γενιά χαμένη, εμείς πρέπει να δείξουμε ότι θα αποκτήσει φωνή και θα δίνει το παρόν σε κάθε μάχη που αφορά τις σπουδές και τη ζωή της!

ΣΤΙΣ 16 ΜΑΗ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ-ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ-ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΑΡΊΣΤΕΡΗ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΑΑΚ ΑΡ.ΕΝ. ΑΡ.ΔΙ.Ν.

Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την άνοιξη να έρθει! (Pablo Neruda)

Ο εορτασμός της εργατικής Πρωτομαγιάς πλησιάζει και σε πολλούς από εμάς έχει χαραχθεί στις συνειδήσεις μας ως μια ανοιξιάτικη μέρα αργίας που φτιάχνουμε στεφάνια από λουλούδια και τρέχουμε στις εξοχές. Ωστόσο, ίσως αναθεωρήσουμε τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει να «τιμούμε» αυτή την ημέρα, αν θυμηθούμε τα γεγονότα που συνετέλεσαν στο να καθιερωθεί η Πρωτομαγιά ως παγκόσμια ημέρα της εργατικής τάξης.

Η Πρωτομαγιά, ως εργατική γιορτή, καθιερώθηκε στις 20 Απριλίου 1889, κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Διεθνούς (Σοσιαλιστικής Διεθνούς) στο Παρίσι, σε ανάμνηση του ξεσηκωμού των εργατών του Σικάγου την 1η Μαϊου 1886, που διεκδικούσαν το οκτάωρο και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Κατέληξε σε αιματοχυσία λίγες μέρες αργότερα, με την επέμβαση της αστυνομίας και των μπράβων της εργοδοσίας. Από τη στιγμή που η Πρωτομαγιά καθιερώθηκε σα μέρα διεθνούς διαμαρτυρίας της εργατικής τάξης, συνδέθηκε με τους εργατικούς αγώνες και επιβλήθηκε – μέσα από νίκες και ήττες – σαν εκδήλωση της αλληλεγγύης και της ενότητας του παγκόσμιου εργατικού κινήματος.

Το ιστορικό…

Τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων την 1η Μαϊου 1886 για την καθιέρωση της οκτάωρης εργασίας, ωθούμενα από τις επιτυχημένες διεκδικήσεις των καναδών συντρόφων τους. Την περίοδο εκείνη το κανονιστικό πλαίσιο εργασίας στις ΗΠΑ ήταν σχεδόν ανύπαρκτο και οι εργοδότες μπορούσαν να απασχολούν το προσωπικό τους κατά το δοκούν, ακόμη και τις Κυριακές. Στην απεργία πήραν μέρος περίπου 350.000 εργάτες σε 1.200 εργοστάσια των ΗΠΑ. Την Πρωτομαγιά του 1886 έγινε στο Σικάγο η πιο μαχητική πορεία, με τη συμμετοχή 90.000 ανθρώπων.

Το πρώτο αίμα χύθηκε δύο ημέρες αργότερα έξω από το εργοστάσιο ΜακΚόρμικ στο Σικάγο, όπου απεργοσπάστες προσπάθησαν να διασπάσουν τον απεργιακό κλοιό και ακολούθησε συμπλοκή. Η Αστυνομία και οι μπράβοι της επιχείρησης επενέβησαν δυναμικά. Σκότωσαν τέσσερις απεργούς και τραυμάτισε πολλούς, προκαλώντας οργή στην εργατική τάξη της πόλης.

Την επομένη αποφασίστηκε συλλαλητήριο καταδίκης της αστυνομικής βίας στην Πλατεία Χεϊμάρκετ, το οποίο ήταν μαζικότατο και ειρηνικό. Ωστόσο, οι αστυνομικές δυνάμεις πήραν εντολή να διαλύσουν δια της βίας τη συγκέντρωση και τότε από το πλήθος των απωθούμενων διαδηλωτών ρίφθηκε μια χειροβομβίδα προς το μέρος τους, η οποία εξερράγη τραυματίζοντας δεκάδες, ενώ η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά βούληση κατά των συγκεντρωμένων, με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του και να τραυματιστεί σοβαρά πλήθος διαδηλωτών.

Ο αγώνας του τότε ως αφορμή για τους αγώνες του σήμερα…

Την ώρα που η κυβέρνηση, συντασσόμενη πλήρως με τις επιταγές της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, επιβάλει νέα σειρά μνημονιακών μέτρων με επίκεντρο τις  «μεταρρυθμίσεις» στα εργασιακά, το φορολογικό, το ασφαλιστικό, το συνταξιοδοτικό, η φετινή εργατική Πρωτομαγιά δεν μπορεί να έχει αμιγώς επετειακό χαρακτήρα. Είναι παραπάνω από αναγκαίο να σηματοδοτήσει την εκκίνηση μίας διαδικασίας κινητοποιήσεων, αγώνα και αντίστασης απέναντι στο νέο κύκλο σκληρής αντιλαϊκής πολιτικής, όπως επισφραγίστηκε με το κλείσιμο της τρίτης αξιολόγησης.

Η αξιολόγηση θέτει στο στόχαστρο θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα με την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και τη γενικότερη περιστολή συνδικαλιστικών ελευθεριών. Η θέσπιση υποκατώτατου μισθού για τα δύο πρώτα έτη εργασίας συνθέτει ένα σκοτεινό εργασιακό τοπίο, που αναπόφευκτα θα βρούμε μπροστά μας ως νέοι εργαζόμενοι, τη στιγμή που πολλοί από μας υποχρεούμαστε ήδη να εργαζόμαστε παράλληλα με τις σπουδές μας. Και όλα αυτά στο πλαίσιο μίας συνολικότερης επίθεσης στο χώρο του Πανεπιστημίου που προβλέπει ο νέος Νόμος Γαβρόγλου για τη παιδεία, με την πλήρη αναδιαμόρφωση του χάρτη των σχολών (βλ. συγχωνεύσεις-καταργήσεις τμημάτων), με την επιβολή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά (βλ. Νομική), την αποστοίχιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από τα πτυχία (βλ. παιδαγωγική επάρκεια στις καθηγητικές σχολές), τον περιορισμό των φοιτητικών παροχών, την πλήρη εντατικοποίηση του ρυθμού σπουδών.

Απέναντι σε αυτή τη συνθήκη λαός και νεολαία θα πρέπει να παλέψουμε για καλύτερο παρόν και μέλλον, με προμετωπίδα τους αιματοβαμμένους αγώνες του τότε και με πυξίδα τους συλλογικούς και ανυποχώρητους αγώνες που δίνουμε στο σήμερα! Κάποιοι άνθρωποι έδωσαν τη ζωή τους πριν χρόνια για να διεκδικήσουν τα εργασιακά δικαιώματα που κάποτε μας φαίνονταν αυτονόητα και τώρα πάνε να μας τα στερήσουν. Δεν θα το αφήσουμε αναπάντητο!

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 1η ΜΑΙΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΜΑΣ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΣΙΩΠΟΥΜΕ!

Κοινό κείμενο της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ [εαακ], της Αρ.Εν και του Αρ.Δι.Ν

Και μετά το πτυχίο τι;

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται ότι οι περισσότεροι φοιτητές/-τριες της Νομικής έχουν την τάση να ελαχιστοποιούν το χρόνο φοίτησής τους επιθυμώντας να βγουν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στην αγορά εργασίας και να καταστούν οικονομικά αυτοδύναμοι, ούτως ώστε να μην επιβαρύνουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και πλέον πολλοί είναι αυτοί που αποδέχονται μια λογική εντατικοποίησης των σπουδών, προσδοκώντας ότι μετά θα ασκήσουν το επάγγελμα του δικηγόρου και ότι τα βάσανα πέρασαν, ενώ δεν είναι λίγοι όσοι θεωρούν ότι η καλύτερη απόδοση στο Πανεπιστήμιο αυτόματα σημαίνει μεγαλύτερη επαγγελματική εξασφάλιση, μια αναλογία ανάμεσα στην ακαδημαϊκή απόδοση και τις συνθήκες εργασίας που θα αντιμετωπίσουν. Ωστόσο, ένας απόφοιτος γρήγορα θα διαπιστώσει ότι η πραγματικότητα διαφέρει και μόνο το πτυχίο δεν αρκεί, αλλά χρειάζεται να εξειδικευτεί με ένα μεταπτυχιακό και να διέλθει από το στάδιο της άσκησης.

Αν ένα μεταπτυχιακό φαίνεται να είναι προαιρετικό, αν και κατ’ουσίαν δεν είναι, καθώς αποτελεί ένα βασικό πλέον προσόν για να θεωρείται κάποιος ανταγωνιστικός και πιο αποδοτικός, σίγουρα η άσκηση αποτελεί ένα υποχρεωτικό στάδιο στο δρόμο για την επαγγελματική μας αποκατάσταση. Μάλιστα η άσκηση διαρκεί ένα μεγάλο αντικειμενικά χρονικό διάστημα 18 μηνών, ενώ η ολοκλήρωση της προϋποτίθεται για να έχει ένας απόφοιτος τη δυνατότητα να εγγραφεί στο Δικηγορικό Σύλλογο, ούτως ώστε να μπορεί να ασκήσει το επάγγελμα, κατόπιν εξετάσεων βέβαια, οι οποίες και αυτές έχουν αυστηροποιηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια.Το στάδιο της άσκησης θεωρείται κρίσιμο για την εισαγωγή του αποφοίτου στη δικηγορική ύλη και καθημερινότητα, στην πρακτική εφαρμογή των γνώσεών του και στην κάλυψη κενών, που το πρόγραμμα σπουδών καταλείπει (πχ σύνταξη δικογράφου) και ως τέτοιο μπορεί να αποβεί κρίσιμο και βοηθητικό. Παρόλα αυτά ουκ ολίγοι είναι οι συνάδελφοι που αντιμετωπίζονται ως το «παιδί για όλες τις δουλειές», με τα καθήκοντά τους να εκτείνονται από την παραλαβή-παράδοση εγγράφων και τη διεκπεραίωση της γραφειοκρατίας, ωσάν δικαστικό κλητήρας, έως την παρασκευή καφέ και τα προσωπικά θελήματα του εργοδότη. Το περιεχόμενο και η ποιότητα εναπόκεινται στην διακριτική ευχέρεια και ευσυνειδησία του κάθε εργοδότη.

Και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να ελεγχθεί μαζικά και να ανατραπεί ή που αφορά μερίδα των ασκουμένων, οι συνθήκες εργασίας της άσκησης όμως πλήττουν την πλειοψηφία αν όχι όλους τους εργαζόμενους. Οι ασκούμενοι αν και δουλεύουν κανονικά, με πλήρες ωράριο, που κατά κανόνα εκτείνεται και πέρα των νόμιμων ορίων του οκταώρου, δεν υπάγονται νομικά σε κάποια κατηγορία εργαζομένων. Πιο συγκεκριμένα,δεν θεωρούνται ούτε δικηγόροι-ελεύθεροι επαγγελματίες ούτε μισθωτοί, με αποτέλεσμα να μην προστατεύονται από την ισχύουσα- ήδη πετσοκομμένη- εργατική νομοθεσία κάποιας από τις κατηγορίες αυτές. Μάλιστα με το Νέο Κώδικα Δικηγόρων (ν.4194/2013) καταργήθηκε και η έστω τυπική σύνδεση του μισθού των ασκουμένων με τον κατώτατο μισθό. Απόρροια αυτής της απαράδεκτης συνθήκης είναι το ύψος το μέσου μισθού του ασκουμένου, ως προς τον οποίο ο εργοδότης δεν δεσμεύεται να λάβει ως βάση ούτε τον απελπιστικά χαμηλό ισχύοντα κατώτατο των 451 ευρώ. Έτσι, ο μισθός των ασκουμένων κυμαίνεται κατά βάση μεταξύ των 300-400 ευρώ, ενώ δεν εκλείπουν και οι περιπτώσεις των 200 ευρώ ή της παρότρυνσης υπό εκβιαστικούς όρους της παροχής αμισθί εργασίας υπό το αντάλλαγμα της απόκτησης πολύτιμων γνώσεων ή της υπόσχεση μιας μελλοντικής επαγγελματικής συνεργασίας.

Η ίδια προβληματική της ανυπαρξίας νομικού πλαισίου προστασίας εκδηλώνεται και στο κομμάτι της παροχής αδειών ή της παροχής των προβλεπόμενων δώρων εορτών, οι οποίες εναπόκεινται στην γενναιοδωρία του εκάστοτε εργοδότη, ακόμα και σε αυτό της ασφάλισης. Ως προς το τελευταίο οι ασφαλιστικές εισφορές στον ΕΦΚΑ πλέον δεν καταβάλλονται από τον εργοδότη, ενώ με δεδομένο το ύψος αυτών (περίπου 40 ευρώ) συναρτήσει του ύψους του μισθού δεν είναι λίγοι οι νέοι που δυσκολεύονται να τις καταβάλλουν και παραμένουν ανασφάλιστοι. Οι συνθήκες αυτές εισάγουν μια ολόκληρη γενιά νέων ανθρώπων στην εξοικείωση με συνθήκες εργασιακής ανασφάλειας και έλλειψης στοιχειωδών κεκτημένων δικαιωμάτων και προστασίας, μια γενιά που εύκολα συμβιβάζεται και δύσκολα διεκδικεί, διαμορφώνοντας το νέο μοντέλο του παραγωγικού και διαχειρίσιμου μετέπειτα νέου δικηγόρου.

Εν ολίγοις καθίσταται σαφές ότι η άσκηση υπό το καθεστώς αυτό της έλλειψης εγγυήσεων αποτελεί τον μηχανισμό εκείνον που διαμορφώνει «και με το νόμο» μια κατώτερη κατηγορία στο δικηγορικό επάγγελμα, την πιο κακοπληρωμένη και την πιο εκμεταλλεύσιμη.

Όπως και στο Σύλλογό μας προτάσσουμε τη συλλογική διεκδίκηση ως απάντηση στα κοινά προβλήματα της φοιτητικής μας καθημερινότητας, έτσι και στο πεδίο της άσκησης τα ενιαία συμφέροντα όλων των ασκούμενων θα πρέπει να αποτελούν αντικείμενο συλλογικών δράσεων. Για το σκοπό αυτό δημιουργήθηκε η «Πρωτοβουλία ασκούμενων δικηγόρων», με αιτήματα την κατοχύρωση κατώτατου μισθού για όλους τους ασκούμενους υπό την απειλήπειθαρχικών διώξεων για τους δικηγόρους που δεν συμμορφώνονται, την πληρωμή των ασφαλιστικών εισφορών απευθείας από τον εργοδότη και την κατοχύρωση των νόμιμων αδειών και δώρων. Η άσκηση είναι κανονική εργασία και πρέπει να διεκδικούμε συνεχώς αξιοπρεπείς όρους εργασίας για όλους!

Η Πρωτοβουλία καλεί σε ανοιχτή συνάντηση την Παρασκευή 27/4, στις 18.30 για την ενημέρωση των ενδιαφερομένων και τον από κοινού σχεδιασμό των δράσεών της για την προάσπιση των παραπάνω αιτημάτων, στην αίθουσα ΔΣ του ΔΣΑ.