Μήνας: Νοέμβριος 2017

Δικά τους τα οικολογικά εγκλήματα, δικοί μας οι νεκροί!

Η ιστορία της οικοδόμησης των ρεμάτων της Αττικής ξεκινά από τον 19ο αιώνα και την επιλογή της Αθήνας ως πρωτεύουσας του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Η ιδιοκτησία γης αποτελούσε τον βασικό κορμό της εθνικής οικονομικής ανάπτυξης και η Αθήνα των 9.000 κατοίκων έπρεπε σύντομα να υποβληθεί στο νεοκλασικό αστικό σχεδιασμό, ο οποίος βέβαια αγνοούσε πλήρως το δίκτυο των ρεμάτων. Ήδη το 1896 πέθαναν 17 άνθρωποι εξαιτίας πλημμύρας στην Αθήνα, καθώς οι διαδρομές πολλών ρεμάτων είχαν ενσωματωθεί στο οδικό δίκτυο. Στη συνέχεια μιας ιστορικής αναδρομής αξίζει να αναφερθεί ότι μετά την μικρασιατική καταστροφή και την εγκατάσταση εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων στην Αττική η ανάγκη της εργατικής τάξης και των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων για απόκτηση κατοικίας απαντήθηκε με την ένταξη στο σχέδιο αυθαιρέτων και με μια διαδικασία αστικής επέκτασης. Στις περιοχές αυθαιρέτων μάλιστα, όπου έλλειπε ο στοιχειώδης εξοπλισμός και οι υποδομές, αλλά και στους προσφυγικούς συνοικισμούς, τα ρέματα είτε έμειναν ανοιχτά είτε χτίστηκαν. Σε σπάνιες περιπτώσεις, κυρίως στη «νόμιμη πόλη», τα ρέματα καλύφθηκαν αφού έγιναν οι κατάλληλες προβλέψεις για την απορροή των υδάτων και την αποχέτευση των λυμάτων.

Η πιο σημαντική, ωστόσο, περίοδος οικοδόμησης είναι εκείνη που ξεκίνησε μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο ως τα νεότερα χρόνια. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη τα οποία όρισαν την πολεοδομία τους βάσει των ποταμών και των ρεμάτων τους, αναδεικνύοντάς τα μάλιστα ως φυσικά στοιχεία των πόλεων και τουριστικούς προορισμούς, το ελληνικό κράτος αντιμετώπισε τα ρέματα και τους ποταμούς ως εστίες βρωμιάς και η κάλυψη των ρεμάτων ταυτίστηκε με τον εκσυγχρονισμό και την εξυγείανση.

Ως αποτέλεσμα των διαδοχικών φάσεων έντονης αστικοποίησης, πολύ μικρό μέρος από το κάποτε πυκνό δίκτυο ποταμών και ρεμάτων μπορεί ακόμη να εντοπιστεί. Πολλές βιομηχανίες και βιοτεχνίες συστηματικά χρησιμοποιούν τα ρέματα και τα ποτάμια για τη διάθεση των αποβλήτων τους ήδη από το μεσοπόλεμο. Ο Κηφισσός αποτελεί ένα χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα, αφού διασχίζει μια από τις σημαντικότερες βιομηχανικές συγκεντρώσεις στην Αθήνα.

Οι ανθρώπινες επεμβάσεις έχουν καταστρέψει τις φυσικές λεκάνες των ρεμάτων. Η βοσκή, η εκχέρσωση, οι πυρκαγιές, η άναρχη επέκταση λατομείων και μεταλλείων, το χωρίς τεχνικά έργα οδικό δίκτυο, το μπάζωμα στις πλαγιές για τη δημιουργία οικοπέδων – όλα έχουν συμβάλει στην αύξηση των απορροών σε δομημένους χώρους, παρ’ όλο που αυτές δεν ευνοούνται από τις γεωμορφολογικές και κλιματικές συνθήκες. Η κερδοσκοπία πάνω στη γη, οι παράνομες (και εν συνεχεία νομιμοποιούμενες) επεκτάσεις της πόλης και η εντατική εκμετάλλευση κάθε ιδιοκτησίας οδήγησαν στην εξαφάνιση του μεγαλύτερου μέρους του δικτύου ρεμάτων στην Αθήνα.

Η φονική πλημμύρα στη Μάνδρα είναι άμεσα συνδεδεμένη με τα παραπάνω. Το τραγικό είναι ότι το 1996 είχαμε δύο θύματα ακριβώς στην ίδια περιοχή, περίπου δύο χιλιόμετρα βόρεια από το σημείο που είχε κλείσει η δίοδος. Ήδη, η φύση είχε προειδοποιήσει για το ότι κακώς είχαν γίνει επεμβάσεις, κακώς δεν είχε διατηρηθεί η φυσική ροή του νερού και ταυτόχρονα δεν είχε τόσα χρόνια διαμορφωθεί μια τεχνητή ροή του νερού. Η μη λήψη ουσιωδών μέτρων για τη ρύθμιση των ρεμάτων (τουλάχιστον από το ’96 οπότε έπληξε τη Μάνδρα η προηγούμενη φονική πλημμύρα) καταδεικνύει την έλλειψη ενδιαφέροντος της πολιτείας και της περιφέρειας για μία από τις πλέον φτωχές περιοχές της Αττικής. Μετά από δεκαετίες προσπάθειας των κατοίκων εγκρίθηκε τελικά το 2016 η μελέτη για τη διευθέτηση των δύο χειμάρρων («Σούρες» και «Αγία Αικατερίνη») αλλά εν τέλει έμεινε στα χαρτιά.

Οι ευθύνες για τα πρόσφατα τραγικά γεγονότα της Μάνδρας βαραίνουν όλες τις κυβερνήσεις σε βάθος πεντηκονταετίας που γνωρίζοντας τους κινδύνους διαχρονικά επιλέγουν να εξυπηρετούν τα εκάστοτε ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα και για χρόνια συγκαλύπτουν όλες τις παραβιάσεις της περιβαλλοντικής νομοθεσίας από αυτούς που επιδιώκουν να συμβαδίζουν με τα ιδιωτικοοικονομικά συμφέροντα, στο όνομα των επενδύσεων. Ειδικότερα η Περιφέρεια Αττικής με ξεκάθαρες ευθύνες της Ρ. Δούρου απο το 2014 μαζί με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αδιαφόρησαν για την κατάσταση που επικρατούσε και την επιτακτική ανάγκη για βελτιωτικά έργα. Οι κάτοικοι άκουσαν έναν παρατεταμένο θόρυβο, σαν καυγά ανθρώπων. Σύντομα η λάσπη τα κάλυψε όλα. Ο αριθμός των νεκρών έχει φτάσει ήδη τους 20 ανθρώπους. Στο Περιφερειακό Συμβούλιο που συγκαλέστηκε η απαξιωτική στάση απέναντι στα γεγονότα και την καταστροφή συνεχίστηκε καθώς η τραγωδία σύμφωνα με τις επίσημες αρχές οφείλεται κατ ουσίαν »στις άσχημες καιρικές συνθήκες» με την περιφεριάρχη να μην αναγνωρίζει τις βαρύτατες πολιτικές ευθύνες που στοίχισαν ζωές. Όμως είναι ξεκάθαρο για εμάς ότι δεν σκότωσε το ρέμα τους ανθρώπους στη Μάνδρα. Τους σκότωσε η απληστία, το ενδιαφέρον για τα κέρδη και το συμφέρον του κεφαλαίου και όχι του λαού, το γρήγορο και εύκολο χρήμα, η αδιαφορία για μέτρα προστασίας που στοιχίζουν, η υψηλή πολιτική που αδιαφορεί για τις φτωχές γειτονιές της Αττικής.

Advertisements

Black Friday: Η χαρά του καταναλωτισμού και του εργοδότη

Black Friday, μια μέρα αφιερωμένη στους καταναλωτές λόγω των υπερβολικά χαμηλών τιμών που προσφέρονται σε όλα τα προϊόντα. Μια μέρα που οι οικογένειες ξεφεύγουν από την έντονη καθημερινότητα, κάνουν πολύωρες βόλτες στα εμπορικά κέντρα, καθώς τα καταστήματα μέσω ελκυστικών προσφορών τους δίνουν την δυνατότητα να αγοράσουν αυτά που δεν μπορούσαν να αποκτήσουν όλο τον υπόλοιπο χρόνο.

Είναι όμως ρεαλιστική όλη αυτή η κατάσταση που διαφημίζεται τον τελευταίο μήνα από τα καταστήματα;

Αν ρίξουμε μια απλή ματιά στην κατάσταση που επικρατεί στην χώρα όπου ξεκίνησε αυτή η παράδοση, θα δούμε κάτι τελείως διαφορετικό. Θα δούμε μία πραγματικότητα στην οποία επικρατεί χάος, ποδοπατήματα, πανικός και σε πολλές περιπτώσεις υπάρχουν παραδείγματα εργαζομένων και καταναλωτών που κατέληξαν σοβαρά τραυματισμένοι, έως και νεκροί.

Όλη αυτή η υστερία ξεκίνησε στην Αμερική το 1932 και σηματοδοτούσε την αρχή της Χριστουγεννιάτικης εκπτωτικής περιόδου. Το »έθιμο» αυτό πλέον βέβαια έχει καταλήξει να είναι μια μανία, με χαρακτηριστικά πραγματικής ανθρωποφαγίας. Θα πρέπει όμως να αναζητήσουμε την ανάγκη καθιέρωσης ενός τέτοιου »εθίμου» μέσα στην αμερικάνικη κοινωνία. Για να το κάνουμε αυτό θα πρέπει να παρατηρήσουμε πως η αμερικάνικη κοινωνία είχε γαλουχηθεί, πράγμα που συνέβαινε για πρώτη φορά σε μια κοινωνία με τόσο έντονο τρόπο, στο μοντέλο ενός άκρατου καταναλωτισμού και στην ιδέα της σύνδεσης αυτού με την ευδαιμονία και την ανέλιξη μέσα στην κοινωνική πυραμίδα. Για τον μέσο πολίτη η απόκτηση ενός συγκεκριμένου αγαθού τον έκανε από την μία να νιώθει πιο ευτυχισμένος και από την άλλη να νιώθει ότι εξελίσσεται και ανέρχεται μέσα στην κοινωνία μέσα από την απόκτηση λόγου χάριν ενός καλού αμαξιού ή των νέων οικιακών συσκευών που ήταν της μόδας ή των ηλεκτρονικών παιχνιδιών και λοιπών προϊόντων των εκάστοτε πολυεθνικών.

Αυτή η ολοένα και αυξανόμενη πλασματική ανάγκη έρχεται στο σήμερα σε αντιπαράθεση με την συρρίκνωση των μισθών και την οικονομική κρίση, την οποία πληρώνουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία, ενώ το μοντέλο του καταναλωτισμού παραμένει πολύ καλά χαραγμένο στην αμερικάνικη κοινωνία. Συνεπώς τι καλύτερο από μια μέρα με όλα τα προϊόντα πιο φθηνά; Πρόκειται λοιπόν για μια μέρα κυρίαρχα εκτόνωσης της αμερικάνικης κοινωνίας, συμφιλίωσης μεταξύ κεφαλαίου και λαού, κατά την οποία δίνεται η ευκαιρία σχεδόν σε όλους να αποκτήσουν τα καταναλωτικά αγαθά που υποτίθεται έχουν ανάγκη. Από την άλλη, αποτελεί μια μέρα υπερκέρδους για τις επιχειρήσεις, καθώς δίνονται προϊόντα περασμένης σεζόν(στοκ), που ούτως ή άλλως είναι φθηνότερα. Στο ίδιο πλαίσιο και στην κατεύθυνση εξάπλωσης του δυτικού τρόπου σκέψης και ζωής, έρχεται φέτος και στην Ελλάδα.

Σε αυτό το έθιμο ωστόσο θα πρέπει να καταδείξουμε και να εναντιωθούμε στις άθλιες συνθήκες εργασίας για τους εργαζόμενους που υπόκεινται σε όλη αυτή τη διαδικασία. Απλήρωτες υπερωρίες, ατέλειωτη ορθοστασία, εξυπηρέτηση πελατών με κανιβαλίστικες τάσεις που έχουν προκαλέσει τραυματισμούς μέχρι και θανάτους εργαζομένων. Αυτό είναι η ουσία της black friday για έναν εργαζόμενο. Δεν θα πρέπει αυτό το νεόφερτο έθιμο να το θεωρήσουμε ως μεμονωμένο περιστατικό. Αντίθετα αποτελεί κομμάτι της συνολικής επίθεσης στα εργασιακά δικαιώματα, η οποία επιτελείται τόσο μέσα από εργασιακές καταστρατηγήσεις χρόνων, όσο και από αντίστοιχες εργοδοτικές απαιτήσεις, όπως η λευκή νύχτα και η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας.

Ενάντια σε αυτή την ολοένα και μεγαλύτερη επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα, που έρχεται να επισφραγίσει ο νέος εργασιακός νόμος, η νεολαία θα πρέπει να διεκδικεί δουλειά και ζωή με αξιοπρέπεια. Γιατί η νεολαία, που είτε εργάζεται ήδη με αντίστοιχες συνθήκες είτε θα εργαστεί, θα πρέπει να μην αποδέχεται όλο αυτό το κανιβαλίστικο καταναλωτικό πανηγύρι. Θα πρέπει να σταθεί δίπλα στον εργαζόμενο απέχοντας από τις αγορές στις αλυσίδες που εφαρμόζουν την πρακτική αυτή, δίνοντας το μήνυμα που αναλογεί στις επιχειρήσεις.

Σκεπτόμενοι λοιπόν όχι ως πελάτες, αλλά ως μελλοντικοί εργαζόμενοι να στείλουμε μήνυμα αποθάρρυνσης τέτοιων εθίμων και να δυναμώσουμε τους συλλογικούς μας αγώνες για ζωή και δουλειά με αξιοπρέπεια.

Τίποτα δεν χαρίζεται…

Μετά από ψήφισμα που κατέβηκε στο ΔΣ Νομικής αποφασίστηκε ομόφωνα η παρουσία του ΦΣ στη Γενική Συνέλευση Τμήματος (=συνέλευση των καθηγητών) για την οποία ο Κοσμήτορας της σχολής έβγαλε ανακοίνωση- για τη διεξαγωγή της την Τετάρτη στις 22/11 καθώς και για τα θέματα που θα συζητηθούν- μετά από πιέσεις του ΦΣ. Με απόφαση ,λοιπόν, ΔΣ παραστήκαμε μαζικά στη ΓΣΤ και θέσαμε ορισμένα πάγια αιτήματα του φοιτητικού συλλόγου σχετικά με τους ρυθμούς σπουδών και τους όρους εξέτασης. Για άλλη μια φορά αποδείχθηκε ότι οι συλλογικοί αγώνες είναι οι μόνοι που μπορούν να αποτυπώσουν υλικές νίκες !

Ως πρώτο ζήτημα τέθηκε το όριο δήλωσης μαθημάτων των επί πτυχίω φοιτητών/τριών για το οποίο απαιτήσαμε την διατήρηση του στα 14 μαθήματα και για τους φοιτητές του 8ου εξαμήνου. Η πρόσφατη αλλαγή του νόμου, ο οποίος αφενός ορίζει την διπλή εξεταστική,χειμερινού και εαρινού εξαμήνου,αφετέρου περιορίζει αυτή τη δυνατότητα μόνο για όσους/ες φοιτητές/τριες έχουν περατώσει τα απαραίτητα εξάμηνα φοίτησης, δημιούργησε διαφωνία και μεταξύ των ίδιων των μελών του οργάνου σχετικά με τη νομιμότητα του αιτήματος αλλά και με το κατά πόσο οι φοιτητές/τριες του 8ου εξαμήνου μπορεί να θεωρηθούν επί πτυχίω φοιτητές.Το γεγονός, όμως, ότι ένας φοιτητής την Νομικής μπορεί να πάρει πτυχίο ακομα και στα 3,5 χρόνια ίσως είναι ένα επαρκές επιχείρημα για να θεωρηθούν οι φοιτητές του 8ου εξαμήνου επί πτυχίω φοιτητές.Πέρα από αυτό, από το γράμμα της διάταξης προκύπτει ακόμη ότι οι φοιτητές πέραν του 8ου εξαμήνου έχουν τη δυνατότητα να δίνουν όλα τα μαθήματα που τους απομένουν για τη 

λήψη του πτυχίου τους και άρα δε θα πρέπει να τίθεται καν όριο 14 μόνο μαθημάτων για τους επί πτυχίω φοιτητές, ένα όριο μάλιστα που τίθεται με ακαθόριστα κριτήρια και χωρίς καμία δικαιολογητική βάση.

Εν τέλει- και μετά από ψηφοφορία-καταφέραμε η ΓΣΤ να δεσμευθεί ότι όντως το όριο δήλωσης θα διατηρηθεί στα 14 μαθήματα και για φέτος. Ωστόσο κατέστη σαφές ότι η εν λόγω ρύθμιση ισχύει προς το παρόν για το τρέχον έτος.Επομένως φαίνεται πως είναι ένα συνεχές διακύβευμα για τον ΦΣ να απαιτεί τη διατήρηση των 14 μαθημάτων και ενδεχομένως και την αύξηση τους, ένα αίτημα που προκύπτει από τις ίδιες τις ανάγκες των φοιτητών/τριων οι οποίοι παράλληλα με την προσπάθεια κατάκτησης του πτυχίου πολλές φορές εργάζονται με αποτέλεσμα να πιέζονται χρονικά.Αυτό συνεπάγεται πως το όριο μαθημάτων στα 14 παρουσιάζεται ως αναγκαιότητα ώστε να εξασφαλίζονται ανθρώπινοι ρυθμοί σπουδών.

Τέθηκαν επίσης επί τάπητος κάποια μόνιμα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στις εξεταστικές: η έγκαιρη δημοσίευση του προγράμματος της εξεταστικής και μάλιστα πριν το κλείσιμο των δηλώσεων, η επιλογή θεμάτων που να βασίζονται στα συγγράμματα που διατίθενται από τον Εύδοξο (βλ. Ιστορία Δικαίου και ηλεκτρονικό σύγγραμμα), η ενδεικτική μοριοδότηση στα θέματα, η ανάρτηση ενδεικτικών απαντήσεων και η διασφάλιση ότι θα πραγματοποιείται επίδειξη γραπτών σε όλα τα μαθήματα καθώς και η καθιέρωση προεξέτασης για όσους συμμετέχουν σε προγράμματα ERASMUS χάνοντας έτσι μέρος της εξεταστικής. Από την πλευρά του σώματος των καθηγητών/τριων δεν υπήρξε κάποια διαφωνία αναφορικά με τα ζητήματα που θέσαμε και υπήρξε δέσμευση πως από την επόμενη κιόλας εξεταστική θα υλοποιηθούν.

Απέναντι σε λογικές που υποστηρίζουν ότι οι φοιτητές/τριες δεν πρέπει να έχουν κανένα λόγο για αποφάσεις που τους αφορούν άμεσα, εμείς αντιπροτάσσουμε τη συλλογική διεκδίκηση και συνεχίζουμε να διεκδικούμε ανοιχτές Γενικές Συνελεύσεις Τμήματος για όλους/ες τους φοιτητές/τριες εξασφαλίζοντας με αυτό τον τρόπο τη δημοκρατικότητα και τη διαφάνεια στη λειτουργία των πανεπιστημιακών οργάνων.

Κοινό κείμενο της Ρ.Α.Πα.Ν-Σ.Α.Φ.Ν [εαακ], της Αρ,Εν. και του Αρ.Δι.Ν

MISSION POSSIBLE: Ανθρώπινοι όροι σπουδών ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!

Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει να ανακοινώνονται διάφορες αποφάσεις, οι οποίες επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό τη φοιτητική μας καθημερινότητα, χωρίς να ξέρουμε πώς προέκυψαν. Συνήθως αυτές υπογράφονται από τη Γενική Συνέλευση Τμήματος (ΓΣΤ) ή την Κοσμητεία της Σχολής. Η ΓΣΤ είναι ένα όργανο Διοίκησης της Σχολής, το οποίο απαρτίζεται από τα μέλη ΔΕΠ (εκλεγμένοι καθηγητές). Το σύνηθες τα προηγούμενα χρόνια ήταν ο Φοιτητικός Σύλλογος (ΦΣ) να μην ενημερώνεται για τη διεξαγωγή αυτής της διαδικασίας παρά το γεγονός ότι τα ζητήματα που συζητιούνται και οι αποφάσεις που λαμβάνονται τον αφορούν άμεσα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αυθαίρετη μεταβολή του ορίου δήλωσης μαθημάτων για τους φοιτητές του 8ου εξαμήνου από 14 σε 8. Φέτος, μετά από πίεση του ΦΣ, ο Κοσμήτορας έβγαλε ανακοίνωση για τη διεξαγωγή της ΓΣΤ την Τετάρτη στις 22/11, καθώς και για τα θέματα της ημερήσιας διάταξης αυτής.

Ακριβώς επειδή τα όργανα Διοίκησης λαμβάνουν αποφάσεις για το φοιτητικό σώμα δεν νοείται αυτή η διαδικασία να γίνεται χωρίς τους ίδιους τους αποδέκτες των αποφάσεων. Πέρα από την ανακοίνωση, η οποία θα μας επιτρέπει σε πρώτο χρόνο να γνωρίζουμε τη διεξαγωγή της ΓΣΤ, η ίδια η παρουσία και η παρέμβαση του Φοιτητικού Συλλόγου θα πρέπει να γίνεται αποδεκτή, έτσι ώστε αφενός να γνωρίζουμε τι συζητείται και τι αποφασίζεται και αφετέρου να ακούγεται και ο λόγος των ίδιων των φοιτητών.  Άλλωστε η ΓΣΤ είναι το πέδιο εκείνο στο οποίο μπορούν οι φοιτητές/τριες να εκθέτουν και να διεκδικούν τα αιτήματα τους. Απέναντι σε λογικές υποεκπροσώπησης, εμείς απαιτούμε οι Γενικές Συνελεύσεις Τμήματος να είναι ανοικτές στο σύνολου του Φοιτητικού Συλλόγου.

Πιο συγκεκριμένα, η ΓΣΤ της Τετάρτης μπορεί να αποτελέσει μια ευκαιρία για να αναδείξουμε ορισμένα σημαντικά αιτήματα. Όπως ενδεικτικά αναφέρθηκε παραπάνω, ένα ζήτημα που πρόεκυψε πέρυσι ήταν αυτό με το όριο δήλωσης του 8ου εξαμήνου. Μπορεί να μην αφορά το τρέχον εξάμηνο, αλλά είναι σημαντικό να ανοιχθεί από τώρα, προκειμένου να διασφαλιστεί έγκαιρα, ότι οι φοιτητές οι οποίοι θέλουν να τελειώσουν θα έχουν τη δυνατότητα να κανονίσουν από τώρα το πρόγραμμά τους. Άλλωστε, είναι παράλογο να επιθυμεί ένας φοιτητής να ολοκληρώσει τις σπουδές του και να αντιμετωπίζει το εμπόδιο του ορίου δήλωσης. Ειδικά σε μία συνθήκη που στη Νομική το πρόγραμμα της εξεταστικής βγαίνει πάντα (με εξαίρεση το τελευταίο εξάμηνο) ιδιαίτερα καθυστερημένα, το όριο δήλωσης δυσκολεύει ακόμα περισσότερο τους φοιτητές. Άρα, ήδη από τώρα πρέπει να διεκδικήσουμε το πρόγραμμα της εξεταστικής να βγεί νωρίς και σίγουρα προτού κλείσει το σύστημα της δήλωσης μαθημάτων. Μια περίοδος που δυσκολεύει όλους τους φοιτητές αναμφίβολα είναι αυτή της εξεταστικής. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται το φαινόμενο η εξέταση των μαθημάτων στα οποία μπορούν να εξεταστούν οι επί πτυχίω να ορίζεται ότι θα γίνει προφορικά. Το φαινόμενο αυτό αφορά κυρίως τα μαθήματα του τομέα του Ιδιωτικού Β’. Η προφορική εξέταση έχει μια σειρά από μειονεκτήματα, όπως η μη αντικειμενική βαθμολόγηση και η μη ύπαρξη κοινών θεμάτων σε όλους/όλες. Η μη αντικειμενική βαθμολόγηση υπάρχει έτσι κι αλλιώς εξαιτίας της έλλειψης ενδεικτικής μοριοδότησης επί των θεμάτων του κάθε μαθήματος. Η μοριοδότηση των θεμάτων αποτελεί πάγιο αίτημα των φοιτητών, καθώς έτσι οριοθετείται η ευχέρεια του καθηγητή όσον αφορά τη βαθμολόγηση και επιτρέπει στο φοιτητή να έχει μια καλύτερη εικόνα επί του γραπτού του. Στο ίδιο πλαίσιο κινούνται και δύο ακόμα αιτήματα, αυτά των ενδεικτικών απαντήσεων και της έγκαιρης επίδειξης των γραπτών μετά τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων. Μπορεί να γίνονται επιδείξεις γραπτών, ωστόσο αυτές συνήθως και αργούν και δεν είναι αποτελεσματικές καθώς κατά βάση ο βαθμός δεν αλλάζει ποτέ.


Σε ένα δεύτερο επίπεδο υπάρχουν κάποια αιτήματα που μπορεί να μην αφορούν το σύνολο του Φοιτητικού Συλλόγου, αλλά απασχολούν μεγάλη μερίδα αυτού, όπως τους εργαζόμενους φοιτητές και τους φοιτητές που συμμετέχουν στο πρόγραμμα Erasmus. Πιο συγκεκριμένα, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας του Β’ Ιδιωτικού Τομέα να πραγματοποιήσει πέρυσι προ εξεταστικής ορισμένα επιπρόσθετα περιληπτικά μαθήματα σε απογευματινές ώρες ειδικά για τους εργαζόμενους/ες φοιτητές/τριες, ζητάμε τη διεύρυνση αυτής της πρωτοβουλίας και στους υπόλοιπους τομείς. Όσον αφορά τους φοιτητές που πρόκειται να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα Erasmus, ζητούμενο αποτελεί η προεξέταση να αποτελεί δεδομένη δυνατότητα και όχι να εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του κάθε καθηγητή, δεδομένου ότι εξαιτίας της χρονικότητας του συγκεκριμένου προγράμματος αλλιώς χάνονται στην ουσία δύο εξεταστικές.

Απέναντι σε λογικές που λένε ότι οι φοιτητές/τριες δεν πρέπει να έχουν κανένα λόγο για αποφάσεις που τους αφορούν άμεσα ούτε για ζητήματα της σχολής τους, εμείς αντιπροτάσσουμε την παρέμβαση των φοιτητών/τριων στη λήψη τέτοιων αποφάσεων με γνώμονα πάντα τη συλλογική διεκδίκηση.

Για το λόγο αυτό είναι σημαντικό να είμαστε μαζικά και δυναμικά στην επερχόμενη Γενική Συνέλευση Τμήματος που θα διεξαχθεί την Τετάρτη 22 Νοεμβρίου και ώρα 1μ.μ. στην αίθουσα Β’ (Ακαδημίας 45) !

Από το Πολυτεχνείο, στις μάχες της γενιάς μας!

Το προηγούμενο διάστημα στο Σύλλογο μας, όπως και σε άλλους πανελλαδικά, άνοιξε η κουβέντα για το γνωστό ζήτημα που προέκυψε με τα συγγράμματα, αλλά και συνολικότερα για την επίθεση στην Παιδεία από πλευράς κράτους, που αποτυπώνεται πλέρια και στο νόμο Γαβρόγλου. Η μάχη που δώσαμε οι φοιτητές και οι σπουδαστές της χώρας μέσα από τις Γενικές μας Συνελεύσεις και τις κινητοποιήσεις μας, άσκησε πίεση στην Κυβέρνηση και το Υπουργείο για την άμεση επίλυση του θέματος με τα συγγράμματα και πλέον αυτά διανέμονται κανονικά και δωρεάν. Ωστόσο, τώρα καλούμαστε να αναμετρηθούμε με κάτι μεγαλύτερο. Τώρα καλούμαστε να δώσουμε τον αγώνα ενάντια στο νόμο Γαβρόγλου, ο οποίος εισάγει διατάξεις που πλήττουν άμεσα το Δημόσιο και Δωρεάν χαρακτήρα του Πανεπιστημίου και θέτουν σε κίνδυνο χρόνια κεκτημένα του φοιτητικού κινήματος.

Για να γίνουμε συγκεκριμένοι…
Ο νόμος Γαβρόγλου ψηφίστηκε στη Βουλή τον Αυγούστου και θέτει τέσσερις βασικούς άξονες που ορίζουν την από εδώ και μπρος λειτουργία του Πανεπιστημίου και έρχονται σε αντιδιαστολή με τα συμφεροντά μας. Ένα μέτωπο που ανοίγει είναι αυτό των διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, τα οποία κανονικοποιούνται, στα πλαίσια της υποχρηματοδότησης, αλλά και της συνολικότερης κατεύθυνσης για τη μετακύλιση του κόστους σπουδών στις πλάτες μας. Μάλιστα η κυβέρνηση δεν τήρησε καν τις εξαγγελίες της για πλαφόν στο ύψος των διδάκτρων, αλλά αντίθετα ορίζεται ότι την ευθύνη για αυτό θα την έχει το εκάστοτε τμήμα. Με αυτό τον τρόπο αφενός αποκλείεται μερίδα φοιτητών που δεν έχει την ικανότητα να ανταποκριθεί οικονομικά και αφετέρου γίνεται προσπάθεια πειθάρχησης στη λογική ότι πρέπει να πληρώσουμε για την απόκτηση περαιτέρω προσόντων.

Επιπλέον, ήδη από πέρσι γίνεται προσπάθεια για την αποστοίχιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από το πτυχίο (διδακτική επάρκεια, μητρώα μηχανικών, αλλαγές στα προγράμματα σπουδών). Υπ’ αυτό το πρίσμα στο νόμο μπαίνει και η κατεύθυνση για τη νομοθετική αναβάθμιση του ρόλου της Δια Βίου Μάθησης και επανακατάρτισης. Ένας τρόπος που αυτό επιτυγχάνεται είναι η αναγραφή των κατευθύνσεων στο πτυχίο, κάτι το οποίο συνιστά αρχή διάσπασης πτυχίου. Παράλληλα, η αποστέρηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των σπουδαστών των ΤΕΙ και τη μετατροπή τους σε επαγγελματικές δραστηριότητες, οδηγεί στη συγχώνευση πολλών τμημάτων. Στόχος όσων γίνονται στον τομέα της εκπαίδευσης είναι η εξαγωγή αποφοίτων με τα κατάλληλα χαρακτηριστικά και με κύριο μέλημα τους τη συνεχή επανακατάρτιση προκειμένου να μπορούν να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες της αγοράς εργασίας. Η εντατικοποίηση και ο ανταγωνισμός θα αυξηθούν και θα επηρεάσουν άμεσα την καθημερινότητα των φοιτητών και αποφοίτων με αποτέλεσμα το κυνήγι συνεχώς προσόντων.

Άλλο ένα βασικό πρόβλημα που μπαίνει είναι αυτό της συνδιοίκησης και του τρόπου με τον οποίο θεσπίζεται. Συγκεκριμένα, θεσμοθετείται η εκπροσώπηση των φοιτητών στα όργανα διοίκησης με πολύ προβληματικό τρόπο, αφού οι εκλογές των αντιπροσώπων θα γίνονται με διαδικασίες αντιπαραθετικές με τις συλλογικές διαδικασίες των φοιτητών, υπό την επίβλεψη της Πρυτανείας και με τρόπο αντιδημοκρατικό. Βασικές προβληματικές είναι πρώτον η ύπαρξη ενιαίου ψηφοδελτίου, δηλαδή άνευ δοσμένων πολιτικών πλαισίων, πράγμα που οδηγεί στην αποστείρωση της πολιτικής και συνδικαλιστικής έκφρασης και δεύτερον ότι δεν επιτυγχάνεται η καλύτερη δυνατή εκπροσώπηση των φοιτητών ποσοστιαία σε σχέση με τα μέλη των οργάνων διοίκησης στα τμήματα, τις σχολές και τα ιδρύματα. Απάντηση δική μας σε αυτό είναι πως θα συνεχίσουμε να παρεμβαίνουμε μαζικά και συλλογικά στα όργανα διοίκησης υπερασπιζόμενοι τα δικαιώματά μας.

Τέλος, στο νόμο θίγεται και το ζήτημα του ασύλου με μια διάταξη κατ’ επίφαση δημοκρατική, η οποία καταστρατηγεί ένα από τα πάγια και με σκληρούς αγώνες κεκτημένα των φοιτητών. Συγκεκριμένα, παρότι επαναθεσπίζεται διακηρυκτικά η έννοιά του, δεν νοηματοδοτείται ως χώρος στέγασης κοινωνικοπολιτικών αγώνων, πολιτικοποίησης, ελεύθερης διακίνησης ιδεών και πολιτικοσυνδικαλιστικής έκφρασης και δράσης. Με μιά ιδιαίτερα ασαφή διατύπωση που γεννά ερωτηματικά για το εύρος επίκλησης της διάταξης αυτής, ο νόμος καθιστά τα εκάστοτε όργανα διοίκησης αρμόδια να καλέσουν τις δυνάμεις καταστολής να επέμβουν επί του ασύλου «όποτε το κρίνουν αναγκαίο». Προφανώς δεν γίνεται λόγος για τις περιπτώσεις των εγκλημάτων κατά της ζωής και των αυτόφωρων κακουργημάτων, που πάντοτε αποτελούσαν εξαίρεση.

Το τότε και το τώρα λοιπόν
Και μετά απ’ όλα αυτά ερχόμαστε να πούμε το εξής. 44 χρόνια πριν από την ταράτσα της σχολής μας, ξεκίνησε μία από τις μεγαλύτερες φοιτητικές εξεγέρσεις που άλλαξε τον ρου της ιστορίας της χώρας. Ξεκίνησε η εξέγερση του Πολυτεχνείου ενάντια στο καθεστώς της αμερικανοκίνητης χούντας των συνταγματαρχών. Χιλιάδες φοιτητές κατέλαβαν το κτίριο του Πολυτέχνειου προβάλλοντας τεράστιες και συλλογικές αντιστάσεις ενάντια στην καταστρατήγηση της ζωής τους. Εκείνοι έδωσαν τον δικό τους αγώνα και νίκησαν. Τώρα είναι η σειρά της δικής μας γενιάς να υψώσουμε τα δικά μας τείχη αντίστασης απέναντι σε οποιονδήποτε επιχειρεί να διαλύσει το παρόν και το μέλλον μας. Είναι η σειρά μας να διεκδικήσουμε ό,τι μας ανήκει και να το πάρουμε. Ένα παρόν και μέλλον στο μπόι των ονείρων μας και των ανθρώπων.

Για όλα τα παραπάνω λοιπόν και ενόψει και της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, θεωρούμε ότι ο Φοιτητικός μας Σύλλογος πρέπει να συζητήσει γύρω από αυτά και να πάρει μαζική και συλλογική απόφαση. Γι’ αυτό καλούμε σε Γενική Συνέλευση του Συλλόγου μας την Πέμπτη 9/11, στη 1 μ.μ, στην αίθουσα 1.

Θέλαν να μας πάρουν το βιβλίο απ’ το χέρι και να μας κατηγορήσουν ότι μείναμε αδιάβαστοι!

Το προηγούμενο διάστημα οι φοιτητές/τριες της χώρας ήρθαμε αντιμέτωποι/ες με την προσπάθεια καταστρατήγησης ενός ακόμα βασικού μας δικαιώματος και κεκτημένου στα πλαίσια της Δημόσιας και Δωρεάν Παιδείας, αυτό των δωρεάν συγγραμμάτων. Το πρόβλημα προέκυψε μετά από ανακοίνωση του ΣΕΕΒΙ, που δήλωσε ότι θα αναστείλει τη διανομή των συγγραμμάτων αν το Υπουργείο δεν αποπληρώσει τα χρέη του προς αυτόν. Ωστόσο, πια το πρόβλημα αυτό λύθηκε προσωρινά, ο Εύδοξος άνοιξε και τα συγγράμματα δίνονται κανονικά και φυσικά αυτό δεν έγινε ως διά μαγείας.

Ας δούμε τι κάναμε…

Η παραπάνω κατάσταση δημιούργησε μεγάλη αναταραχή στο φοιτητικό σώμα, το οποίο ήρθε να απαντήσει σε μια δύσκολη κατάσταση θέτοντας ένα θετικό πρόταγμα, αυτό της κατοχύρωσης των δικαιωμάτων του, αλλά και της εναντίωσης στη μετακύλυση της ευθύνης έκδοσης και διανομής των συγγραμμάτων στον ιδιωτικό φορέα, ΣΕΕΒΙ. Μάλιστα τέθηκε το ζήτημα της μεταφοράς της ευθύνης έκδοσης και διανομής των συγγραμμάτων από έναν δημόσιο φορέα που θα έλυνε το ζήτημα άπαξ και δε θα ξανάφηνε τα συμφέροντά μας στα χέρια κανενός Υπουργείου και κανενός πολιτικού παιγνιδιού Κυβέρνησης και ιδιωτών.

Οι φοιτητικοί σύλλογοι βρέθηκαν αμέσως σε θέσεις μάχης για την αντιμετώπιση της κατάστασης και μετά από κύκλους Γενικών Συνελεύσεων, μια σειρά σχολών, μεταξύ αυτών και η δική μας, πήραν αγωνιστικές αποφάσεις. Στόχος ήταν όχι μόνο η επίλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, αλλά και συνολικά η μη εφαρμογή του νόμου Γαβρόγλου, που περιλαμβάνει κατευθύνσεις αντικρουόμενες με τα συμφέροντα των φοιτητών. Σε σχέση με τα συγγράμματα ο νόμος δεν καταργεί τις διατάξεις του ν. Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, οι οποίες άνοιγαν το δρόμο για την αντικατάσταση των έντυπων, δωρεάν συγγραμμάτων από ηλεκτρονικά. Ως Σύλλογος καταφέραμε μετά από μαζικές παραστάσεις διαμαρτυρίας στα όργανα διοίκησης της σχολής και του ιδρύματος, να αποσπάσουμε σαφή τοποθέτηση ενάντια στην αναστολή διανομής των συγγραμμάτων. Υλοποιήσαμε μαζί με άλλους συλλόγους της Αθήνας δυναμικές κινητοποιήσεις και στο Υπουργείο Παιδείας και στο κέντρο της Αθήνας, την περασμένη Πέμπτη. Και τι έγινε όταν πήγαμε οι Σύλλογοι στο Υπουργείο, για να μεταφέρουμε τα αιτήματά μας; Το Υπουργείο μας υποδέχτηκε με διμοιρίες ΜΑΤ, έτοιμες να μας απομακρύνουν με κάθε τρόπο. Οι δυναμικές μας κινητοποιήσεις άσκησαν σοβαρές πιέσεις και οδήγησαν σύντομα στη λύση του προβλήματος. Έτσι, λίγες μέρες πριν ανακοινώθηκε ότι το Υπουργείο και ο ΣΕΕΒΙ, ήρθαν σε συμβιβασμό και τα συγγράμματα θα διανεμηθούν κανονικά. Ωστόσο, όσο αυτή η κατάσταση διαιωνίζεται, τόσο τέτοιου τύπου ζητήματα θα ανακύπτουν, καθώς ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας του Πανεπιστημίου βρίσκεται στο στόχαστρο.

Γι’ αυτό εμείς όχι μόνο δεν επαναπαυόμαστε, αλλά βρισκόμαστε μονίμως απέναντι σε οποιονδήποτε επιχειρεί να διαλύσει το παρόν και το μέλλον μας, τα φοιτητικά συμφέροντα και τη Δημόσιο και Δωρεάν Παιδεία! Να είναι σίγουροι ότι κάθε φορά θα μας βρίσκουν απέναντί τους!

Καμία σκέψη για καταστρατήγηση των φοιτητικών παροχών.

Καμία σκέψη για ηλεκτρονικά συγγράμματα.

Καμία εφαρμογή του νόμου Γαβρόγλου.

Ενάντια στην υποβάθμιση της Δημόσιας & Δωρεάν Παιδείας.