Μήνας: Οκτώβριος 2017

Ειν’ ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε, ειν’ ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει!

Δηλαδή δεν έχεις καμία σχέση με αυτό το χώρο; Απ’ ότι βλέπω είναι πολύς κόσμος εδώ σήμερα. Δηλαδή έχεις πολλούς φίλους ε;

Αυτές είναι μερικές ενδεικτικές ερωτήσεις που ακούστηκαν από την Έδρα του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών στη χθεσινή δίκη της Ηριάννας και του Περικλή. Συνοπτικά η υπόθεση έχει ως εξής. Η 29χρονη διδακτορικός, Ηριάννα Β.Λ. καταδικάστηκε σε 13 χρόνια φυλάκισης την 1η Ιουνίου 2017 με τον τρομονόμο 187-187Α ΠΚ για συγκρότηση, ένταξη και συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση, αυτή των Πυρήνων της Φωτιάς. Μόνο στοιχείο για την καταδίκη της ήταν ένα αμφιλεγόμενο, μερικό και μη πλήρες δείγμα DNA (παρότι το DNA νομικά για επιστημονικούς λόγους δεν μπορεί να σημαίνει πέραν πάσης αμφιβολίας την παρουσία κάποιου ατόμου σε ένα χώρο), χωρίς την ύπαρξη μαρτύρων και λοιπών επιβαρυντικών στοιχείων. Ο συνήγορος υπεράσπισης, κ. Μαντάς, άσκησε έφεση για αναστολή της ποινής της και χθες (16/10) η υπόθεση εκδικάστηκε στο Εφετείο παρουσία πλήθους αλληλέγγυων που όλον αυτόν τον καιρό έμπρακτα στέκονται δίπλα στην Ηριάννα. Ωστόσο πέρα από τους αλληλέγγυους δίπλα στην Ηριάννα καθόλη τη διάρκεια της διαδικασίας στέκονταν και οι άντρες της αντιτρομοκρατικής με full face, ακοίμητοι φρουροί για να ελέγχουν την αντικοινωνική και άκρως επικίνδυνη “αρχιτρομοκράτισσα”. Λες και δεν έφτανε η ασφυκτική περιφρούρηση όλου του χώρου από τις διμοιρίες και τις δυνάμεις καταστολής. Στο τέλος μάλιστα μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος οι δυνάμεις καταστολής εισέβαλαν στην αίθουσα διώχνοντας με τη βία τον κόσμο που παρακολουθούσε.

Μετά από πολύωρη διαδικασία η απόφαση επί της αίτησης αναστολής για τα δύο παιδιά ήταν καταδικαστική και για τους δύο με πλειοψηφία (3-2). Αξίζει εδώ να παρατηρήσουμε τη στάση της Έδρας κατά τη διάρκεια της δίκης. Η Πρόεδρος και ο Εισαγγελέας ήταν μονίμως ειρωνικοί και απηύθυναν στους κατηγορουμένους ερωτήσεις με σκοπό να ετεροκατευθύνουν τη διαδικασία. Είναι χαρακτηριστική η ερώτηση της Προέδρου προς την Ηριάννα για το αν έχει κάποια σχέση με αυτό το χώρο, ερώτηση εντελώς θολή, που κινείται γύρω απ’ το συνολικό δικαστικό σχήμα που διαπνέει τη δίκη της Ηριάννας για την ποινικοποίηση των κοινωνικών σχέσεων. Δεν ερωτήθηκε δηλαδή αν έχει κάποια εμπλοκή με τρομοκρατική οργάνωση, αλλά γενικά κι αόριστα αν έχει οποιαδήποτε επαφή με ανθρώπους του χώρου. Φαίνεται λοιπόν ότι έγινε προσπάθεια από την Έδρα να δοθεί συγκεκριμένο στίγμα πολιτικής και κοινωνικής δίωξης στη δίκη. Ένα άλλο στοιχείο που χρήζει παρατήρησης αποτελεί η σύνθεση του σώματος. Στον Εισαγγελέα ο οποίος εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναστολής έχει ασκηθεί πειθαρχική δίωξη για την εμπλοκή του στην επ’ αόριστον αναβολή της δίκης της Siemens. Τίποτα δεν είναι τυχαίο λοιπόν ειδικά αν αναλογιστούμε ότι ο εισαγγελέας της πρωτόδικης δίκης που είχε εισηγηθεί και την κάθειρξη της Ηριάννας και του Περικλή, ήταν ο ίδιος άνθρωπος που στη δίκη της φασιστικής, εγκληματικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής είχε προτείνει την αποφυλάκισή τους, επειδή “δεν ήταν επικίνδυνοι για τέλεση νέων εγκλημάτων”. Πρόκειται λοιπόν ξεκάθαρα για μια πολιτική δίκη που ποινικοποιεί τις κοινωνικές σχέσεις και τα πολιτικά φρονήματα, που καταδικάζοντας δυο αθώους ανθρώπους, έχει σκοπό να “σωφρονίσει” και να προειδοποιήσει όλους όσους αμφισβητούν, με την πολιτική τους πρακτική, το σύστημα.

Τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων του ’50 λοιπόν φαίνεται πως επιστρέφουν στην Ελλάδα του σήμερα. Η θεμελιώδης αρχή του δικαίου “in dubio pro reo” (αθώος λόγω αμφιβολιών), έχει προ πολλού καταργηθεί ήδη από την υπόθεση του Τάσου Θεοφίλου και αθώοι άνθρωποι συνεχίζουν να δικάζονται με τον επαίσχυντο τρομονόμο 187-187Α ΠΚ. Ας μπούμε λοιπόν στο δια ταύτα. Την τελευταία πενταετία κυρίως έχουν σημειωθεί τεκτονικές αλλαγές στον τρόπο επιβολής της δικαιοσύνης και ειδικότερα στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, οι οποίες φυσικά κινούνται στο πλαίσιο των επιταγών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια από αυτές αφορά και έναν νέο όρο για τον ορισμό της εγκληματικής οργάνωσης, ο οποίος συμπεριλαμβανόταν σε νομοσχέδιο που κατατέθηκε στη Βουλή τον Οκτώβρη του 2014. Συγκεκριμένα, προστέθηκε ως αναγκαία προϋπόθεση για το χαρακτηρισμό της εγκληματικής οργάνωσης η απόδειξη οικονομικού οφέλους. Αυτό κατοχυρώθηκε από τη Διεθνή Συνθήκη του Ο.Η.Ε, την οποία υπέγραψε και η Ελλάδα. Προφανώς αυτό είναι άμεσα συνδεδεμένο με την πολιτική συγκυρία. Σαφώς και μιλάμε για το ζήτημα της Χρυσής Αυγής, τα διωκόμενα μέλη της οποίας υπό την ελαφρυντική περίσταση της μη αποκόμισης οικονομικού οφέλους τυγχάνουν λιγότερο αυστηρής μεταχείρισης. Από την άλλη είναι σαφές ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο στοχοποιούνται μερίδες του αναρχικού χώρου που περιλαμβάνουν στις πρακτικές του πράξεις οικονομικού προσπορισμού (απαλλοτριώσεις) όπως επίσης και επιθέσεις σε κατά τόπους γραφεία της Χ.Α. Τον Μάιο του 2017 δε τέθηκε προς διαβούλευση και το νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης με τίτλο “Μέτρα Θεραπείας ατόμων που απαλλάσσονται από την ποινή λόγω ψυχικής ή διανοητικής διαταραχής και λοιπές διατάξεις”, στο οποίο συμπεριλαμβάνεται η τροποποίηση του άρθρου 187 περί εγκληματικής οργάνωσης” του Ποινικού Κώδικα, όπου προβλέπεται να προστεθούν πέντε νέες παράγραφοι. Οι νέες διατάξεις αφορούσαν όποιον και όποια “δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο προκαλεί η διεγείρει” σε μια σειρά πράξεων, όπως σε “συγκρότηση εγκληματικής οργάνωσης ή ένταξης σε τέτοια”, σε “διάπραξη εγκλημάτων”, σε “εκπαίδευση ή χρήση εκρηκτικών κ.ά.” και σε “παροχή οδηγιών για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση”. Οι ποινές που προβλέπονταν ήταν φυλάκιση από 6 μήνες έως και πέντε χρόνια, αναλόγως το αδίκημα. Πρόκειται για διατάξεις που είχαν προφανή στόχο την ποινικοποίηση μέχρι και του δημόσιου λόγου, οι οποίες τελικά αποσύρθηκαν για να κατατεθούν σε άλλη φάση κατόπιν επεξεργασίας. Με βάση όλα αυτά τα πράγματα είναι απλά. Ο τρομονόμος είναι εδώ για να μας τρομοκρατεί, να μας απαγορεύει να αγωνιζόμαστε για ό,τι μας ανήκει τόσο συλλογικά όσο και ατομικά, να μας κάνει να φοβόμαστε τη συναναστροφή με πολιτικά ενεργούς μας φίλους, να μας καταστρατηγήσει το δικαίωμα σε μια δίκαιη δίκη.

Εμείς θα συνεχίσουμε να στεκόμαστε δίπλα στους δύο αυτούς νέους ανθρώπους και στο τέλος θα τους πάρουμε πίσω. Το μαζικό λαϊκό κίνημα αλληλεγγύης που έχει σηκώσει η υπόθεσή τους, δεν κάμπτεται ούτε ηττάται. Η Ηριάννα και ο Περικλής δεν είναι στη φυλακή επειδή είναι ένοχοι, αλλά για να φοβάσαι εσύ. Εμείς λοιπόν δεν τους φοβόμαστε! Η συλλογική πάλη ενάντια στο παράλογο και το άδικο είναι το όπλο μας απέναντι σε όποιον θέλει να επιλέξει για μας πώς και με ποιους θα ζήσουμε. Αυτό όμως το επιλέγουμε εμείς! Και είναι διαχρονική επιλογή μας το κίνημα, η πάλη ενάντια στις πολιτικές κυβερνήσεων και Ε.Ε και η συλλογική διεκδίκηση! Γιατί για μας όντως το πιο εκπληχτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει!

Advertisements

Περι στερησης συγγραμματων: α) Φταιει ο ΣΕΕΒΙ, β) Φταιει το Δημοσιο, γ) Φταινε και οι δυο ή δ) ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΩΡΕΑΝ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ

Προτού προλάβει να ξεκινήσει για τα καλά η ακαδημαϊκή χρονιά ο Σύλλογος Εκδοτών Επιστημονικών Βιβλίων(ΣΕΕΒΙ) φρόντισε να μας ανακοινώσει πανηγυρικά, αλλά πάντως «μετά λύπης» ότι θα αναστείλει τη διανομή συγγραμμάτων για το χειμερινό εξάμηνο του 2017. Τρία ακαδημαϊκά εξάμηνα δεν έχει πληρωθεί από το υπουργείο και ο εργοδοτικός σύλλογος, ο οποίος τζιράρει 60.000.000 το χρόνο μονάχα από τη σύμβασή του με το δημόσιο, πρέπει πάση θυσία να υπερασπιστεί τα κέρδη του. Από το 2010 ο Εύδοξος ορίστηκε αποκλειστικός διανομέας των επιστημονικών συγγραμμάτων όλων των ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας. Φυσικά αυτό ήταν απλώς η αρχή. Τα τυπογραφεία των σχολών έκλεισαν και μαζί με αυτά περικόπηκαν οι παροχές προς τους φοιτητές. Το 2011 ήταν η τελευταία χρονιά κατά την οποία το τυπογραφείο της Νομικής διένειμε δωρεάν κώδικες και πρακτικά στα μαθήματα που θεωρούνταν απαραίτητα. Με αυτόν τον τρόπο οι εκδοτικοί οίκοι πωλούσαν πλέον τους κώδικες και τα πρακτικά αποκομίζοντας ακόμη μεγαλύτερα κέρδη. Ο σύλλογος μάλιστα μας πληροφορεί σχετικά με τις περικοπές που έχει υποστεί μέσα στο διάστημα των εφτά χρόνων κατά το οποίο είναι συμβεβλημμένος με το δημόσιο. Τα ίδια χρόνια δηλαδή που φοιτητές και νεολαίοι μεταναστεύουν ή εργάζονται με πενιχρές απολαβές, οι εκδοτικοί οίκοι μας καλούν να τους συμπονέσουμε για τη μείωση των εσόδων τους, λες και θα μπορούσαν να εξαιρεθούν από τον κανόνα της κρίσης ή λες και θα μπορούσαν εκείνοι να «συναισθανθούν» πώς είναι να είσαι η γενιά των 700 ευρώ και να μετατρέπεσαι στη γενιά των 400. Με λίγα λόγια η ανακοίνωση του ΣΕΕΒΙ αποτελεί στυγνό εκβιασμό και ένα πολιτικό παιχνίδι εντυπώσεων το οποίο παίζεται στις δικές μας πλάτες. Εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι η σύμβασή τους έχει ως αντικείμενο ένα αγαθό που αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης , οι εκδοτικοί οίκοι επιδιώκουν να χρησιμοποιιήσουν τους φοιτητές ως τον μοχλό πίεσης που θα διεκδικήσει τα χρήματά τους.

Από την άλλη πλευρά, οι τελευταίες εξελίξεις ήταν επόμενο να επέλθουν όταν παραχωρούνται όλο και περισσότεροι και πιο κομβικοί τομείς της δημόσιας λειτουργίας σε ιδιώτες. Από τους δρόμους ως την Εθνική Πινακοθήκη οι εργολάβοι σταματούν την εργασία τους εφόσον δεν προπληρώνονται, ενώ οι ίδιοι βέβαια στις υποθέσεις μεταξύ ιδιωτών χρησιμοποιούν πιστώσεις ή έναντι. Η δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, ωστόσο, δεν μπορεί να διακυβεύεται από οικονομικά ξεκαθαρίσματα. Το Υπουργείο φέρει ευθύνη για όλη αυτή την κατάσταση, γιατί όχι μόνο παρέδωσε σε εργολαβίες το τύπωμα των πανεπιστημιακών συγγραμμάτων, αλλά δίνει το δικαίωμα στον ΣΕΕΒΙ, αφού έχει δημιουργήσει απέναντί του χρέη στο πλαίσιο των συνολικών περικοπών για την Παιδεία, να μας χρησιμοποιήσει χυδαία σαν μοχλό πίεσης κατά του Δημοσίου, για τις συμβάσεις που σύναψε ο ίδιος με αυτό, προς εξυπηρέτηση δικών του συμφερόντων. Η διανομή των συγγραμμάτων αποτελεί αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα μας. Η επαναλειτουργία των πανεπιστημιακών τυπογραφείων, αν και δεν μπορεί να επιλύσει άμεσα το πρόβλημα της διανομής στο τρέχον εξάμηνο, αποτελεί την μόνη ουσιαστική εγγύηση ότι τα συγγράμματα, οι κώδικες και τα πρακτικά, τα απολύτως αναγκαία δηλαδή, θα παρέχονται απρόσκοπτα σε όλους και όλες μας. Επομένως, η αόριστη ανακοίνωση του Υπουργείου ότι θα επιληφθούν του ζητήματος είναι κενό γράμμα αν συνοδευτεί από πρόσκαιρες λύσεις που απλώς θα εκτονώσουν την παρούσα κατάσταση και θα αφήσουν ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας επόμενης «διαμάχης» με τους εκδοτικούς οίκους.

Εντύπωση προκαλεί επιπλέον η σιγή ιχθύος που διατηρούν οι καθηγητές επί του θέματος. Η Κοσμητεία της Νομικής δεν έχει ακόμη εκδόσει ούτε μια ανακοίνωση που να επισημαίνει την αναγκαιότητα της αποκατάστασης της διανομής των συγγραμμάτων, γεννώντας σημαντικά ερωτήματα ως προς το αν οι καθηγητές μας είναι πιστοί στο ακαδημαϊκό τους καθήκον ή στα προσωπικά τους συμφέροντα.

Τα συγγράμματα δεν είναι απλά εγχειρίδια μιας εξεταστικής. Είναι επιστημονικά βιβλία τα οποία από τα φοιτητικά μας χρόνια ως την άσκηση του επαγγέλματός μας θα αποτελούν το σημείο αναφοράς μας και το βασικό μας εργαλείο για να βγάλουμε τη σχολή.

Το δημόσιο και δωρεάν Πανεπισήμιο είναι δικαίωμά μας και υποχρέωσή τους. Γι αυτό το λόγο είναι απαραίτητη η συμμετοχή όλων μας στη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου την Τετάρτη 11 Οκτωβρίου στη 13.00, στο αμφιθέαρο 1. Έχουμε λόγο για τις σπουδές μας και θα τον διεκδικήσουμε!

Αποχαιρετα το, το συγγραμμα που χανεις…

Κι εκεί που νομίζαμε ότι δεν μπορεί στο εγγύς μέλλον να πάει κάτι πολύ χειρότερα στο Πανεπιστημίο από χθες μια ακόμα κρατική παροχή διακυβεύεται. Χθες ο Σύλλογος Εκδοτών Επιστημονικών Βιβλίων (ΣΕΕΒΙ), που αποτελεί τον εργοδοτικό σύλλογο, αποφάσισε την αναστολή διανομής πανεπιστημιακών συγγραμμάτων στους φοιτητές για το χειμερινό εξάμηνο του ακαδημαϊκού έτους 2017-2018. Αυτή η κίνηση των εγοδοτών, μερικές μέρες πριν ανοίξει η πλατφόρμα διανομής συγγραμμάτων, Εύδοξος, επιχειρείται να λειτουργήσει ως μοχλός πίεσης στην Κυβέρνηση, ώστε να καταβάλει τα χρωστούμενα ήδη 3 ακαδημαίκών εξαμήνων.

The story so far…

Ήδη απ’ το 2012 με το νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου διακόπηκε η δωρεάν παροχή άνω του ενός συγγράμματος για κάθε μάθημα στους φοιτητές. Με απλά λόγια αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο κάθε φοιτητής να δικαιούται μόνο ένα συγγραμμα σε κάθε μάθημα και οτιδήποτε περαιτέρω χρειαζόταν έπρεπε να το αποκτήσει με δική του δαπάνη. Αυτό για τη δική μας σχολή σημαίνει ότι σταμάτησαν να μας παρέχονται δωρεάν οι κώδικες, τα πρακτικά, αλλά και οι δεύτεροι τόμοι συγγραμμάτων στα μαθήματα που αυτά είναι αναγκαία. Ένα κομμάτι του κόστους σπουδών με αυτό τον τρόπο μετακυλήθηκε στις πλάτες των φοιτητών. Αποτέλεσε στόχευση της Κυβέρνησης προκειμένου να πλήξει τη Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία, με το πρόσχημα ότι το κράτος δεν έχει λεφτά για την παιδεία.

Πίσω στο σήμερα…

Ενώ η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση συνεχώς βαθαίνει, οι ρυθμοί σπουδών εντατικοποιούνται και τα κονδύλια για την παιδεία μειώνονται τώρα οι φοιτητές και οι σπουδαστές όλης της χώρας βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα σύστημα έκδοσης και διανομής συγγραμμάτων που δεν αποτελεί δημόσια ευθύνη, άρα μπορεί να εξαρτάται από τις επιδιώξεις και τα συμφέροντα των εκδοτικών οίκων. Κυρίαρχα όμως βρισκόμαστε απέναντι σε μια ανεύθυνη Κυβέρνηση, η οποία αφήνει έκθετο όλο τον κόσμο των ΑΕΙ και ΤΕΙ. Αποτελεί πλέον κανονικότητα ότι όποτε το Υπουργείο υποτίθεται πως δεν μπορεί να αντεπεξέλθει οικονομικά τις ανάγκες του Πανεπιστημίου, το βάρος πέφτει σε μας. Η προοπτική της διακοπής διανομής των συγγραμμάτων λοιπόν έρχεται να προστεθεί στα ήδη τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει η παιδεία. Είναι επιλογή όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων, συνεπώς και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η περικοπή των δημοσίων δαπανών για την παιδεία (και την υγεία), με αποτέλεσμα τα τελευταία χρόνια των μνημονίων να σημειώνονται κάθε χρόνο όλο και περισσότερες ελλείψεις στις υποδομές και να υποβαθμίζεται συνεχώς η ποιότητα των σπουδών μας.

Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να τονίσουμε ότι αποτελεί διαχρονική επιλογή των κυβερνήσεων η κατάργηση των δωρεάν τυπωμένων συγγραμμάτων. Αυτό δε γίνεται για οικονομικούς λόγους. Η αγορά συγγραμμάτων που για τους φοιτητές και τους σπουδαστές αποτελεί ένα υπέρογκο έξοδο, για το κράτος απαιτεί ένα σχετικά μικρό κονδύλι. Η μετάβαση στο ηλεκτρονικό σύγγραμμα κυρίως επιδιώκει να μας πειθαρχήσει σε ένα πρότυπο σπουδών χωρίς άμεση πρόσβαση σε ένα βασικό επιστημονικό βιβλίο και ταυτόχρονα να υπονομεύσει την έκδοση επιστημονικών συγγραμμάτων στα ελληνικά. Αυτό μάλιστα αποτελεί αίτημα και των καθεστωτικών δυνάμεων.

ΕΜΕΙΣ ανέκαθεν υπεραπιζόμαστε το Δημόσιο και Δωρεάν χαρακτήρα του Πανεπιστημίου που αποτελεί κατάκτηση του φοιτητικού κινήματος μέσα από μεγάλους αγώνες. Η υλοποίηση της απόφασης αυτής πρέπει να μας βρει σε θέσεις μάχης, έτοιμους να υπερασπιστούμε ό,τι μας ανήκει, ό,τι δικαιούμαστε και προσπαθούν να μας στερήσουν.

Απαιτούμε:

  1. Το Υπουργείο να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του απέναντι στους φοιτητές.

  2. Η Πρυτανεία να πάρει θέση και να φροντίσει ώστε κανένας φοιτητής να μη μείνει χωρίς αυτά που δικαιούται.