Μήνας: Σεπτεμβρίου 2016

« ΚΑΘΕ ΠΕΡΣΙ ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ … »

 

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν τα δωρεάν μεταπτυχιακά. Χρόνο με το χρόνο, όμως, το «δωρεάν» πάει περίπατο και πλέον φτάνουμε να πούμε… «κάθε πέρσι και καλύτερα».

Πάμε λίγο να δούμε τι γινόταν μέχρι πέρσι:

Αρχικά, το μεταπτυχιακό της Νομικής χωριζόταν σε τομείς (αστικό, ποινικό, εμπορικό κτλ), δεν υπήρχε καμία οικονομική επιβάρυνση στους μεταπτυχιακούς φοιτητές και διαρκούσε ενάμιση χρόνο, δηλαδή τον πρώτο ένα χρόνο οι φοιτητές εξετάζονταν στα μαθήματα που παρακολουθούσαν και τον υπόλοιπο μισό χρόνο ασχολούνταν με την διπλωματική τους εργασία.

«Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι …»

Και ενώ το πανεπιστήμιο ήταν κλειστό, μία συνεδρίαση του Τομέα του Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου αποφάσισε την επιβολή διδάκτρων στο ύψος των 1.200 ευρώ εφάπαξ στο εν λόγω μεταπτυχιακό., χωρίς καμία περαιτέρω πρόβλεψη. Η επιλογή του συγκεκριμένου τομέα δεν ήταν καθόλου τυχαία, καθώς πρόκειτο για το μεταπτυχιακό με τη λιγότερη ζήτηση, συγκριτικά με τα υπόλοιπα. Το πείραμα ήταν απλό : εισάγουμε δίδακτρα σε ένα μεταπτυχιακό με μικρή ζήτηση και κρίνουμε τις αντιδράσεις των φοιτητών, προετοιμάζουμε το έδαφος για περαιτέρω δίδακτρα.

«Ξέρουμε τι κάνατε φέτος το καλοκαίρι …»

Το θέρος ευνοεί τους καθηγητές μας να προωθούν μεταρρυθμίσεις στα μεταπτυχιακά. Με το «καλό προηγούμενο» των μειωμένων αντιδράσεων στα δίδακτρα του μεταπτυχιακού, πάλι με μία κρυφή συνεδρίαση το νεκρό χρόνο του καλοκαιριού το Τμήμα της Νομικής αποφάσισε πως είναι η καλύτερη στιγμή να μας κάνουν έκπληξη με την πλήρη αναδιάρθρωση των μεταπτυχιακών της σχολής.

  • Μετατρέπεται, δηλαδή, σε ενιαίο με 22 κατευθύνσεις.
  • Παρόλο που φαινομενικά δεν υπάρχει πλέον ο διαχωρισμός σε τομείς, ουσιαστικά το νέο μεταπτυχιακό είναι ακόμα πιο εξειδικευμένο, καθώς
  • ο υποψήφιος μεταπτυχιακός έχει το δικαίωμα να επιλέξει ανάμεσα σε κατευθύνσεις-υποδιαιρέσεις ενός τομέα και μάλιστα μόνο τρεις με σειρά προτίμησης, εκ των οποίων μια μόνο μπορεί να ακολουθήσει. Τι σημαίνει, όμως, αυτό μετέπειτα ; Για παράδειγμα, αν αυτός γίνει δεκτός στην κατεύθυνση του φορολογικού δικαίου, στην αγορά εργασίας θα είναι χρήσιμος μόνο σε αυτό το πεδίο και όχι συνολικά στον τομέα του Δημοσίου Δικαίου.

Συνεπώς, αν υπάρχει κάποια στιγμή κορεσμός σε ένα συγκεκριμένο αντικείμενο, ο απόφοιτος από το υπερεξειδικευμένο μεταπτυχιακό της Νομικής, δεν θα είναι πλέον απορροφήσιμος από την αγορά εργασίας και θα αναγκαστεί να μπει στον φαύλο κύκλο της “ειδίκευσης – αποειδίκευσης – επανειδίκευσης ”, ενώ ταυτόχρονα ο ανταγωνισμός αυξάνεται κατακόρυφα.

Ενδιαφέρον έχει να δούμε και με ποιόν τρόπο γίνεται η εισαγωγή των φοιτητών στο Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών (ΠΜΣ). Πέρα από το ότι η χρονική περίοδος των εξετάσεων εισαγωγής και ο τρόπος διεξαγωγής τους δεν έχουν ακόμα διευκρινιστεί, αίτηση μπορούν να καταθέσουν μόνο όσοι έχουν βαθμό πτυχίου τουλάχιστον Λίαν Καλώς [6,5]. Αν δεν πληρείται αυτή η προϋπόθεση, τότε λαμβάνεται υπόψη ο μέσος όρος των βαθμών σε κάποιο συγκεκριμένο τομέα (ο οποίος πρέπει και αυτός να είναι τουλάχιστον 6,5) και μόνο στις κατευθύνσεις αυτού του τομέα μπορεί ο φοιτητής να κάνει αίτηση στο ΠΜΣ.

Σημείωση: Ποιος μας εγγυάται ότι αυτός ο αρχικά όχι και τόσο δύσκολα επιτεύξιμος μέσος όρος, έστω και στον έναν τομέα, δεν θα αυξάνεται όσο…περνούν τα καλοκαίρια;

Αλλά όχι μόνο αυτό, επιπλέον όρος για να μπορέσεις να κάνεις αίτηση είναι ότι μπορείς να έχεις το πολύ τρία μαθήματα χρωστούμενα για το πτυχίο, ανεξαρτήτως αν αυτά είναι υποχρωτικά ή επιλογής (δηλαδή ακόμα και τέσσερα μαθήματα επιλογής να έχεις μόνο για το πτυχίο, δε θα μπορείς να υποβάλεις αίτηση !)

Και για το τέλος το καλύτερο :

Πλέον είναι γεγονός η επιβολή διδάκτρων ύψους 1.200 ευρώ. Σε ένα τμήμα, όπως της Νομικής, στο οποίο μέχρι πολύ πρόσφατα τα δίδακτρα αποτελούσαν ανέκδοτο, το εν λόγω μέτρο, αλλά και η χρονική στιγμή που επιλέγουν να το επιβάλλουν καθολικά, δεν μπορεί παρά να μας προκαλεί.

Για να εξηγηθούμε. Η κατάρτιση για τους νέους σήμερα είναι ένας μαραθώνιος χωρίς τερματικό νήμα: Είσαι μαθητής και διαβάζεις για τις Πανελλαδικές. Αγχώνεσαι για την εισαγωγή σου στο Πανεπιστήμιο, γιατί χρειάζεσαι το πτυχίο. Περνάς στη σχολή και το πτυχίο δεν σήμαινει κάτι από μόνο του. Πρέπει να διαβάζεις και να συλλέγεις προαπαιτούμενα για να μπεις στο μεταπτυχιακό. Σειρά έχουν τα σεμινάρια και τα δεύτερα πτυχία. Φόντο έχουμε την ανεργία, την ημιαπασχόληση, τους κατώτατους μισθούς που μήνα το μήνα βουτούν όλο και πιο χαμηλά, την μετανάστευση. Σ’ όλη τη διαδρομή έχουμε το άγχος και τη προσδοκία για μια αξιοπρεπή ζωή.

Και τι έρχεται να προστεθεί σε όλα αυτά και να εντείνει την κατάσταση; Το ζήτημα των υποτροφιών. Πλέον αυτές θα είναι μόνο τρεις [ενώ ο αριθμός των μεταπτυχιακών είναι 550] και τα κριτήρια με τα οποία θα δίνονται είναι ακόμα αδιευκρίνιστα, καθώς δεν υπάρχει σχετική προκήρυξη.

Η συνολική αναδιάρθωση και τα δίδακτρα στο μεταπτυχιακό έρχονται να μας υπενθυμίσουν το μοντέλο ζωής που πρέπει να ακολουθούμε: κατάρτιση, εντατικοί ρυθμοί, επανακατάρτιση.

Θέλουμε να θέσουμε και δύο επιπλέον ερωτήσεις, που προβλέπουμε να μένουν ρητορικές.

  • Το μεταπτυχιακό μετατρέπεται σε μονοετές. Οι μεταπτυχιακοί, δηλαδή θα έχουν στη διάθεση τους μόνο ένα εξάμηνο για να ολοκληρώσουν και να περάσουν τα μαθήματά τους και άλλο ένα για να έχουν έτοιμη την διπλωματική τους εργασία; Ή μήπως τα χρονικά πλαίσια έγιναν τόσο στενά, έτσι ώστε αν κάποιος μεταπτυχιακός φοιτητής χρειαστεί επιπλέον χρόνο για τη διπλωματική του, θα αναγκαστεί να πληρώσει ένα ακόμα εξάμηνο, όπως συμβαίνει και σε άλλα πανεπιστήμια της Ελλάδας με χρόνια παράδοση στα δίδακτρα ;
  • Επιχείρημα για να περάσουν πέρσι τα δίδακτρα στο μεταπτυχιακό αποτέλεσαν οι ανάγκες του τομέα του Διεθνούς που έπρεπε να καλυφθούν. Φέτος πώς ακριβώς θα ντύσουν αυτή τους την απόφαση ; Γιατί αυτή τη χρονιά μιλάμε για άλλης τάξης ποσά, δεκαπλάσια απ’ ότι τα περσινά που ουδείς γνωρίζει με βεβαιότητα που ακριβώς πήγαν. Σε διεθνούς φήμης βιβλιοθήκες όπως ζητωκραυγάζει ο τομέας του διεθνούς ή στα ταξιδάκια και την πολυτελή διαμονή μεγαλοκαθηγητάδων από το εξωτερικό; «Rumor has it»

Για να μην αφήσουμε να δημιουργηθεί ένα ακόμη «καλό προηγούμενο», που θα επιφέρει αυτές κι άλλες ακόμη μεταρρυθμίσεις σε βάρος μας, οφείλουμε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας! Σε μια υπόθεση που μας αφορά όλους, μόνη λύση είναι ο κοινός και συντονισμένος αγώνας των προπτυχιακών φοιτητών που βλέπουν αυτές τις αλλαγές να μη δίνουν καμία φωτεινή ελπίδα για το μέλλον τους, όσο και των μεταπτυχιακών που θα βιώσουν στο πετσί τους αυτά τα πειράματα του νέου μεταπτυχιακού.

Γι’ αυτό να δώσουμε μια ηχηρή απάντηση σε όλους εκείνους που μηχανορραφούν υποβαθμίζοντας τις σπουδές μας, που υποθηκεύουν τις ζωές μας !

 

 

Advertisements

ΠΑΡ’ΤΟ ΛΙΖΑ ΚΑΙ ΚΑΝ’ΤΟ … ΚΟΡΝΙΖΑ !

Ένα ακόμα βήμα προς τον «εκσυγχρονισμό» των σπουδών μας και την ενίσχυση των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων έγινε φέτος, αφού για πρώτη φορά φέτος το καλοκαίρι γράφτηκαν στους δικηγορικούς συλλόγους της Ελλάδας απόφοιτοι ιδιωτικών (ξένων και εγχώριων) κολλεγίων. Γιατί, όμως, αυτό πρέπει να μας προβληματίσει; Γιατί πολύ απλά παλιότερα ένας απόφοιτος ιδιωτικού κολλεγίου έπρεπε πρώτα να δώσει εξετάσεις στο ΔΟΑΤΑΠ, προκειμένου να αναγνωριστεί το πτυχίο του για να μπορεί να βρει αργότερα μια θέση εργασίας. Ωστόσο από το 2013 και μετά, λόγω της ψήφισης του δεύτερου μνημονίου καταργήθηκαν οι εξετάσεις αυτές, με αποτέλεσμα την άμεση εξίσωση των πτυχίων των ιδιωτικών με αυτά των δημόσιων σχολών, γεγονός που εντείνει τις ήδη δυσμενείς συνθήκες εργασίας.

Από τη μία λοιπόν, μιλάμε για αποφοίτους ιδιωτικών σχολών, πολλές φορές με τριετή συμπιεσμένα προγράμματα σπουδών, στα οποία περιέχονται συγκεκριμένα μαθήματα-κατευθύνσεις, εργαλεία που χρησιμεύουν άμεσα στην κάλυψη των νέων αναγκών της αγοράς εργασίας. Ήδη οι όροι φοίτησής τους χαρακτηρίζονται από ένα αποστειρωμένο περιβάλλον με αλυσίδες μαθημάτων και εντατικούς ρυθμούς διαβάσματος και εξετάσεων. Αυτοί οι όροι συγκροτούν το προφίλ ενός πειθήνιου φοιτητή και μετέπειτα εργαζόμενου που προσαρμόζεται εύκολα στην ελαστικότητα της αγοράς εργασίας. Από την άλλη, μιλάμε για τους αποφοίτους των δημόσιων πανεπιστημίων, οι οποίοι υποβάλλονται στα «θέλω» και τα «πρέπει» των καθηγητών, με το άγχος ότι το πτυχίο τους δεν αρκεί και ότι θα πρέπει συνεχώς να εξειδικεύονται με μεταπτυχιακά προγράμματα. Αυτό σε συνδυασμό με τη διαρκή συγκέντρωση προσόντων αποτελούν αναγκαία συνθήκη πλέον για την εύρεση εργασίας. Όμως αυτές οι δύο κατηγορίες αποφοίτων δεν είναι τα δύο άκρα που συγκρούονται μεταξύ τους με καννιβαλιστικές προθέσεις. Και αυτό γιατί, τόσο οι απόφοιτοι των ιδιωτικών όσο και εκείνοι των δημόσιων πανεπιστημίων θα αποτελέσουν την κοινή δεξαμενή εργαζομένων που θα αντικρίσουν ένα μαύρο εργασιακό τοπίο με χαμηλούς μισθούς, ελαστικές σχέσεις και απάνθρωπους όρους εργασίας.

Βέβαια, εκτός αυτών που αναφέρθηκαν παραπάνω, η ύπαρξη και η προώθηση των ιδιωτικών κολλεγίων θα πρέπει να αναγνωστεί και υπό το πρίσμα ότι αυτά τα ιδρύματα γίνονται ανταγωνιστικά προς τα δημόσια πανεπιστήμια, εξαναγκάζοντας τα τελευταία να προσαρμοστούν στο δικό τους πρότυπο λειτουργίας. Ειδικότερα, εξυπηρετεί την κατεύθυνση για περισσότερο αναδιαρθρωμένα πανεπιστήμια με πλήρως εντατικοποιημένη καθημερινότητα, με υποχρεωτικές παρακολουθήσεις, αλυσίδες μαθημάτων, χωρίς καμία έννοια συλλογικών αναπαραστάσεων, χωρις εξασφαλισμένες παροχές (για παράδειγμα, τα κολλέγια σε μεγάλο βαθμό προβλέπουν ηλεκτρονικά συγγράματα, κάτι το οποίο και σε εμάς δεν ακούγεται ξένο) , ενώ παράλληλα θυμίζουν εξεταστικά κέντρα.

Και όλα αυτά, σε μία συνθήκη στην αγορά εργασίας, όπου κυριαρχούν οι μεγάλες δικηγορικές εταιρίες, που εξωθούν τα μικρά γραφεία σε λουκέτο (ειδικά μετά το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο, με τις υπέρογκες ασφαλιστικές εισφορές που υποχρεούται ο δικηγόρος να καταβάλλει ακόμα και με μηδαμινό εισόδημα) και τους δικηγόρους στη λεγόμενη «υπαλληλοποίηση». Παρ΄ότι μάλιστα οι δικηγόροι των εταιριών είναι σε σύμβαση ελεύθερης εντολής, (πράγμα που σημαίνει ότι τηρώντας τους όρους εμπιστευτικότητας της εκάστοτε εταιρείας μπουν να αναλάβουν και διάφορες άλλες υποθέσεις), οι ιδιοκτήτες των δικηγορικών εταιριών μπορούν να εντοπίσουν και να επιλέξουν μέσα από αυτή τη μεγάλη δεξαμενή, εκείνους τους εργαζομένους, που δε θα φέρουν και πολλές αντιστάσεις στις επιθυμίες τους, πειθήνιους και εξειδικευμένους σε συγκεκριμένο κομμάτι της δικηγορικής ύλης με μεγάλη αποδοτικότητα.

Το γεγονός αυτό δημιουργεί ανταγωνιστικές τάσεις μεταξύ των αποφοίτων, με τη ζήτηση για μια θέση εργασίας να αυξάνεται, ενώ παράλληλα να δίνεται «ελεύθερα» η δυνατότητα στον εργοδότη να μειώνει τους μισθούς. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν πρέπει να εντοπίζεται στην φαινομενική «εύνοια» προς τους άρτια εξειδικευμένους αποφοίτους κολλεγίων σε βάρος ημών (που και εμείς με τη σειρά μας τρέχουμε για να εξειδικευτούμε) αλλά στην επίθεση των δικηγορικών εταιριών απέναντι στα εργασιακά δικαιώματα όλων ανεξαιρέτως των αποφοίτων.

Προφανώς τέτοιου είδους ρυθμίσεις που ευτελίζουν την αξία των πτυχίων μας, μας ωθούν σε ένα θολό εργασιακό μέλλον χωρίς εξασφαλισμένα εργασιακά διακαιώματα και μας στρέφουν με άκρως ανταγωνιστικές και ανθρωποφαγικές διαθέσεις ενάντια στους ίδιους τους μελλοντικούς συναδέλφους μας.

Αυτό που εμείς έχουμε να απαντήσουμε είναι ότι δεν πρόκειται να σταματήσουμε εδώ γιατί, αυτού του είδους η “δράση” τους θα φέρνει συνεχώς… την “αντίδρασή” μας ! !