Μήνας: Μαρτίου 2016

Η ελληνική δικαιοσύνη λέει : «Νόμος είναι το δίκιο του …εργοδότη»

 

Κίνδυνοι κατά την εκτέλεση εργασίας, άθλιες συνθήκες εργασίας με εξαντλητικά ωράρια και καταστάσεις πίεσης που διαμορφώνει ο εργοδότης σε καμία περίπτωση δεν αντισταθμίζονται στον μισθό που λαμβάνει ο εργαζόμενος και πολλές φορές δε συνυπολογίζονται. Πολλά περιστατικά με ατυχήματα έχουν υπάρξει στο χώρο της εργασίας κατά την εκτέλεση των καθηκόντων χωρίς από την πλευρά των εργοδοτών να λαμβάνεται κάποια ευθύνη με πλήρη αποζημίωση. Τελευταίως, όμως, πλειάδα εργατικών ατυχημάτων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα  ούτε καν καταδικάζονται από τους υπεύθυνους αφήνοντας τους εργαζομένους απροστάτευτους από τα συμφέροντα των εργοδοτών με κανένα περιθώριο εργατικής αποζημίωσης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, άλλωστε, αποτέλεσε το εργατικό ατύχημα του διοικητικού υπαλλήλου πριν από κάτι μήνες, ο οποίος είχε νοσηλευτεί στο νοσοκομείο, στη μονάδα εγκαυμάτων. Το ατύχημα αυτό, που έγινε στο χώρο του Πανεπιστημίου στο εργαστήριο της ανατομίας της Ιατρικής σχολής, κατά τη διαδικασία ταρίχευσης, οφειλόταν στις τραγικές έως ανύπαρκτες συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας. Ωστόσο, καμία ενέργεια δεν είχε γίνει εδώ και τουλάχιστον 15 χρόνια προς την κατεύθυνση βελτίωσής τους παραμένοντας στην ίδια άθλια κατάσταση οι συνθήκες εργασίας που έθεταν σε κίνδυνο την ζωή του υπαλλήλου. Αντιδράσεις προκάλεσε προφανώς η στάση των μελών ΔΕΠ και της Συγκλήτου που αρνήθηκαν να το χαρακτηρίσουν ως εργατικό ατύχημα ώστε να δοθεί ασφάλιση και αποζημίωση στον εργαζόμενο.

Τρανταχτό παράδειγμα, επίσης, αποτέλεσε και η υπόθεση της Κούνεβα, η οποία δέχτηκε επίθεση με βιτριόλι στο πρόσωπο και χρειάστηκαν πέντε ολόκληρα χρόνια, μέχρι να δικαιωθεί πρωτόδικα. Φέτος, τρία χρόνια μετά την πρώτη ιστορική απόφαση του δικαστηρίου κι οκτώ χρόνια μετά την επίθεση, όχι μόνο δεν έχουν ακόμα βρεθεί οι δράστες, αλλά το Εφετείο έρχεται να ανατρέψει την πρωτόδικη απόφαση. Ακυρώνει τη σημαντική συνεισφορά που η πρωτόδικη απόφαση ορθά προσέφερε στον εξόχως ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα του εργατικού δικαίου, ως δικαίου προστασίας της αξίας του ανθρώπου και των θεμελιωδών εργασιακών δικαιωμάτων του. Η εφετειακή απόφαση, αβάσιμα, δέχεται ότι δεν αποδείχθηκε ότι η επίθεση προήλθε από δράστες εντασσομένους ή ενταλθέντες για τη διάπραξη του εγκλήματος από πρόσωπα προερχόμενα από τον ευρύτερο εργασιακό χώρο της Κούνεβα. Αυτή η απόφαση στέλνει στην κοινωνία το μήνυμα ότι η εργοδοσία είναι πανίσχυρη κι ότι μπορεί να τιμωρεί τη συνδικαλιστική δράση, χωρίς καμία συνέπεια.

Τώρα όμως βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την αδυσώπητη και εξωφρενική νομολογία του Αρείου Πάγου, καθώς για πρώτη φορά ορίζει ότι, μπορούν να διεκδικούν αποζημίωση και οι εργοδότες από τους εργαζόμενους σε περιπτώσεις ατυχημάτων σε ώρα εργασίας. Ενώ με άλλη απόφαση του το Ανώτατο Δικαστήριο αναγνωρίζει υψηλό ποσοστό συνυπαιτιότητας σε εργαζόμενο, σε υπόθεση που αφορά θανατηφόρο ατύχημα, με θύμα οδηγό βυτιοφόρου. Ισχυρισμοί όπως ότι δεν εκτελείται η εργασία με οφειλόμενη επιμέλεια και ευθύνεται ο εργαζόμενος για τη ζημία που προκλήθηκε στον εργοδότη, αφήνουν  τον εργαζόμενο εκτεθειμένο από κάθε ασφάλιση και εργασιακών δικαιωμάτων. Για ακόμη μια φορά, λοιπόν, φαίνεται ο εργοδότης να προστατεύεται χωρίς να αναλαμβάνει τον επιχειρηματικό κίνδυνο και η νομολογία να δυσχεραίνει ολοένα και περισσότερο την θέση του εργαζομένου.

Τα ζητήματα αυτά και οι σχέσεις που έχουν διαμορφωθεί, όμως, δεν είναι προσωπικά, αλλά βαθύτατα πολιτικά και κοινωνικά. Η δικαιοσύνη για τον έλληνα δικαστή δεν είναι ουδέτερη αλλά χρωματίζεται με άξονες τα συμφέροντα της συγκυρίας και την υποδούλωση των εργαζομένων στο φόβο. Η ασυδοσία των εργοδοτών θα μεγαλώσει. Όλοι γνωρίζουν τι κατάσταση επικρατεί στα εργολαβικά συνεργεία: χαμηλές αμοιβές, καθυστερήσεις πληρωμών, μαύρη εργασία, μισό ένσημο, απλήρωτες υπερωρίες και νυχτερινά, απολύσεις. Κι όλα αυτά πριν από τα μνημόνια, όταν ακόμη υπήρχαν εργασιακά δικαιώματα. Από τότε τα πράγματα έχουν χειροτερέψει κι άλλο, καθώς έξι χρόνια μνημονιακών νομοθετημάτων έχουν εξαφανίσει κάθε έννοια εργασιακού δικαιώματος και προστασίας. Από την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων μέχρι την απελευθέρωση των απολύσεων, και από τα συνεχή περιστατικά μη καταβολής δεδουλευμένων μέχρι το καθεστώς της επισφαλούς εργασίας, αυτή είναι η εργασιακή πραγματικότητα στην Ελλάδα της κρίσης και των μνημονίων. Αυτή την πραγματικότητα έρχεται να εδραιώσει περαιτέρω η νομολογία του Άρειου Πάγου. Και αυτή την πραγματικότητα, που φέρει και τη σφραγίδα της «ανεξάρτητης» δικαιοσύνης, πρέπει εμείς να αμφισβητήσουμε διεκδικώντας να είμαστε κάτι παραπάνω από αναλώσιμοι, κάτι παραπάνω από απλοί αριθμοί σε προσθαφαιρέσεις κερδών.

Εμείς ας απαντήσουμε σε όλα αυτά:

Σε ένα παρόν και ένα μέλλον που προδιαγράφεται με σκληρές συνθήκες εργασίας, όπου τα πάντα είναι προσχεδιασμένα για εμάς χωρίς εμάς, με τα εργασιακά δικαιώματα να υπονομεύονται και πλέον με το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο που επιτείνει το μαύρο τοπίο, να μην είμαστε η γενιά της ήττας και της εξαθλίωσης. Να γίνουμε αυτή που με συλλογική αντίσταση θα επανακατοχυρώσει τους ανθρώπινους όρους εργασίας, την ασφάλιση με πλήρη δικαιώματα και μια ζωή με αξιοπρέπεια..

 

Advertisements

καλεσμα στη Γενικη Συνελευση του ΦΣ Νομικης, την Τεταρτη, 2/3

Λίγες ημέρες μετά το πέρας της εξεταστικής, η κατάσταση στη Νομική κάθε άλλο παρά ρόδινη είναι. Περιμένοντας τα αποτελέσματα της εξεταστικής που πέρασε, τα φαινόμενα καθηγητικής αυθαιρεσίας που αντιμετώπισαν όλοι οι φοιτητές δεν έχουν ξεχαστεί, πολύ περισσότερο τείνουν να γίνουν πραγματικότητα, τόσο για την περίοδο των εξετάσεων όσο και για την καθημερινότητα της σχολής εν γένει. Κώδικες που δεν διανέμονται από το πανεπιστήμιο και, όταν αγοράζονται από τους φοιτητές θεωρούνται σημειωμένοι, θέματα εκτός ύλης στα οποία μπορούν να απαντήσουν μόνο όσοι παρακολουθούσαν ανελλιπώς (βλ. Εταιρείες), καθηγητές που δεν εμφανίζονται ποτέ για την εξέταση, μια συνεχής υποψία αντιγραφής (που καταλήγει είτε στις γνωστές σε όλους μας «μουσικές καρέκλες» με τις θέσεις στα αμφιθέατρα είτε, πολύ χειρότερα, στο να μοιράζονται διαφορετικά θέματα στο μισό αμφιθέατρο) και μαζικά κοψίματα είναι προβλήματα με τα οποία ερχόμαστε αντιμέτωποι και, απ’ ότι φαίνεται, αν περνούσε απ το χέρι των καθηγητών, η κατάσταση θα παρέμενε η ίδια στον αιώνα τον άπαντα.
Και κάπου εκεί ανακύπτει το ερώτημα της χρησιμότητας όλων των παραπάνω. Διότι οι καθηγητές της σχολής φαίνεται να καλλιεργούν μια εικόνα ακαδημαϊσμού και αξιοκρατίας, που θεωρούν ότι δικαιολογεί αυτή τη συμπεριφορά, μια εικόνα λαμπρού μέλλοντος, το οποίο αξίζουν να έχουν μόνο όσοι φοιτητές περάσουν το Γολγοθά των εξεταστικών και είναι πρόθυμοι να συμμορφωθούν σε κάθε καπρίτσιο των καθηγητών.
Κάπου εδώ έρχεται να προστεθεί το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο, εντείνοντας ακόμα περισσότερο την επίθεση που υφίσταται η κοινωνική πλειοψηφία. Ο νέος αυτός νόμος έρχεται να προστεθεί σε ένα καθεστώς κοινωνικής ασφάλισης, όπου οι παροχές ιδιαίτερα όσον αφορά το ζήτημα της περίθαλψης είναι μη βιώσιμες, ενώ με μια σειρά μνημονιακών μέτρων οι συντάξεις έχουν περικοπεί σε βαθμό που δεν επαρκούν για μια αξιοπρεπή διαβίωση. Στο πλαίσιο των πολιτικών λιτότητας, η ασφάλιση μετατρέπεται από κοινωνικό αγαθό σε κοινωνικό αίτημα, καθώς πλέον οι εισφορές γίνονται όλο και περισσότερες, ξεκινώντας από το πρώτο ευρώ μισθού (ή και επιδόματος ανεργίας, καθώς ούτε οι άνεργοι εξαιρούνται από το καθήκον εισφοράς) και συνεχιζόμενες μέχρι το όλο αυξανόμενο όριο συνταξιοδότησης. Η διαδικασία ασφάλισης αποκτά εν γένει ανταποδοτικό χαρακτήρα, αφού πυρήνας της λογικής του νέου νομοσχεδίου δεν είναι η προστασία των εργαζομένων από κοινωνικούς και εργασιακούς κινδύνους, ενώ παράλληλα μετακυλίεται το κόστος των κοινωνικών παροχών στις πλάτες των εργαζομένων στρέφοντάς τους στην ιδιωτική ασφάλιση.
Όσον αφορά, λοιπόν, στο «λαμπρό μέλλον» που σκιαγραφεί το εν λόγω νομοσχέδιο για τον κάδο των δικηγόρων, πρόκειται όπως φαίνεται για ένα μέλλον επισφάλειας και ελαστικής εργασίας. Καταρχάς, η άσκηση σύμφωνα με το νέο Κώδικα Δικηγόρων δεν προβλέπει κατώτατο μισθό και ο ορισμός του επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του «καλού» εργοδότη. Επιπλέον, όπως ήδη γίνεται, η άσκηση αυτή καθ αυτή δεν έχει ως αντικείμενο δικηγορική ύλη και τριβή με το επάγγελμα, αλλά μετατρέπει τους αποφοίτους σε «παιδιά για όλες τις δουλειές», που στην καλύτερη περίπτωση θα δουν δικαστήριο όταν πάνε να καταθέσουν παράβολα. Κι αν αυτές οι δυσκολίες φαντάζουν ως σκαλοπάτια προς το στόχο του «μεγάλου δικηγόρου», η πραγματικότητα θα έρθει να μας διαψεύσει. Εξίσωση και αναγνώριση των πτυχίων ιδιωτικών κολλεγίων και Πανεπιστημίων του εξωτερικού με αυτά των ΑΕΙ, εξαφάνιση μικρών δικηγορικών γραφείων (που θα αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στις απαιτούμενες εισφορές), σε αναντιστοιχία με τη μαζική εμφάνιση δικηγορικών εταιρειών είναι δύο δεδομένα που σκιαγραφούν το τοπίο της δικηγορίας. Ένα καθεστώς όπου η προσφορά θέσεων εργασίας είναι ιδιαίτερα μειωμένη σε αντίθεση με τη διόγκωση των υποψήφιων δικηγόρων, κάτι που ωθεί την ήδη ατομική διαπραγμάτευση σε όλο και μεγαλύτερη εκμετάλλευση.
Ας δούμε, λοιπόν, μετά από όλα αυτά τι ακριβώς θα έρθουμε να «διαπραγματευτούμε», αν λάβουμε υπόψη και τις επιταγές του νέου νομοσχεδίου:
Τα αριθμητικά στοιχεία όσον αφορά τους δικηγόρους θα λέγαμε ότι μιλάνε από μόνα τους. Αρχικά, το ποσό της εγγραφής στο ΔΣΑ συνοδεύεται πλέον και επαυξάνεται με μια δεύτερη εισφορά, καθώς ακόμα και με 0 ευρώ θα έχουμε την υποχρέωση να καταβάλουμε 2.823 ευρώ εισφορές. Προφανώς, οι ασφαλιστικές εισφορές δεν είναι η μοναδική υποχρέωση ενός δικηγόρου, καθώς επιβαρύνεται με 26% φόρο από το πρώτο ευρώ, έχει ΦΠΑ 23%, ενώ τέλος οφείλει προκαταβολή φόρου στο 75%. Ας δούμε, λοιπόν, ένα συνολικό παράδειγμα ενός «καλοπληρωμένου» δικηγόρου,, που λαμβάνει 20.000 ευρώ ετησίως. Ο δικηγόρος αυτός αφού καταβάλει όλα τα παραπάνω, θα έχει πλέον ετήσιο εισόδημα 6.000 ευρώ, δηλαδή 500 ευρώ το μήνα. Εν τέλει πόσο προνομιούχος είναι ο δικηγόρος, που μειώνεται το εισόδημά του κατά 69%;
Ας δούμε, όμως, την κατάσταση που επικρατεί λίγο πιο έξω από εμάς τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Πόλεμοι, ΝΑΤΟικές επεμβάσεις και η εικόνα ενός Αιγαίου- νεκροταφείου προσφύγων συνθέτουν μια κρίσιμη κατάσταση σχετικά με το ζήτημα του προσφυγικού. Ο λαός και η νεολαία οφείλουν πέραν της στήριξης τους με πρωτοβουλίες αλληλεγγύης στους πρόσφυγες να συμβάλλουν στη συγκρότηση ενός πλατιού και ριζοσπαστικού αντιπολεμικού κινήματος.
Απέναντι στη λογική που μας υποδεικνύει να σκύψουμε το κεφάλι και προσπαθήσουμε να επιβιώσουμε στον κυκεώνα της καθημερινότητας που κάποιοι άλλοι έφτιαξαν για εμάς, αλλά και απέναντι στη λογική των παρατάξεων ΔΑΠ και ΑΦΚ, που θεωρούν προφανώς ότι τίποτε από τα παραπάνω δεν είναι σημαντικό και δεν θα έπρεπε να αποτελεί αντικείμενο συζήτησης του συλλόγου, πιστεύουμε ότι είναι επιτακτικό ο Φοιτητικός Σύλλογος να συνεδριάσει και να έχει σαφή τοποθέτηση. Να συζητήσουμε για τους όρους της φοιτητικής μας καθημερινότητας, να διεκδικήσουμε ανθρώπινες συνθήκες εξέτασης, να βάλουμε ανάχωμα στην καθηγητική αυθαιρεσία και, πολύ περισσότερο, να αρχίσουμε να συζητάμε για την προοπτική και το μέλλον μας. Να αγωνιστούμε για τη δυνατότητα επαγγελματικής αποκατάστασης, για πτυχία με επαγγελματικά δικαιώματα, για την κατάργηση του ασφαλιστικού νομοσχεδίου που βάζει ταφόπλακα στην επαγγελματική μας προοπτική και μας εξωθεί από το ίδιο το επάγγελμα του δικηγόρου, για να ορίζουμε οι ίδιοι τις ζωές μας. Να δηλώσουμε ότι δεν θα μείνουμε απαθείς απέναντι στο τοπίο κοινωνικής καταστροφής που ξεδιπλώνεται μπροστά μας, αλλά ότι έχουμε φωνή και είμαστε πρόθυμοι να παλέψουμε, προκειμένου να μπορούμε να φοιτούμε, να εργαζόμαστε και να ζούμε με αξιοπρέπεια.

ΟΛΟΙ-ΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ Φ.Σ. ΝΟΜΙΚΗΣ, ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΤΙΣ 13.00 ΣΤΟ ΑΜΦ. 1 !