Μήνας: Ιουνίου 2015

11+1 ΟΧΙ για το δημοψήφισμα της 5/7/15

Advertisements

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΤΩΝ ΔΙΩΚΤΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ ΣΤΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΕΚΠΑ

Καταγγέλλουμε τη συνεχιζόμενη ωμή παρέμβαση των διωκτικών αρχών στη συνδικαλιστική δράση στο ΕΚΠΑ. Μια παρέμβαση που στοχεύει στην ποινικοποίηση και την καταστολή των αγώνων και που προσβάλει βάναυσα τα κοινωνικά, πολιτικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα όλων των εργαζομένων.

Η απαράδεκτη παρέμβαση των διωκτικών αρχών ξεκίνησε το Δεκέμβριο του 2013, όταν ο Σύλλογός μας βρισκόταν στην κορύφωση μιας πολύμηνης απεργιακής κινητοποίησης πρωτόγνωρης μαχητικότητας, αποφασιστικότητας και αυτενέργειας, όταν, με στόχο την ανατροπή της πολιτικής των απολύσεων εκατοντάδων συναδέλφων μας στα Πανεπιστήμια και ευρύτερα στο δημόσιο τομέα, αγωνιζόμασταν ενάντια στη διάλυση και περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Τότε, το ζητούμενο για τις διωκτικές αρχές ήταν τα στοιχεία των μελών της Απεργιακής Επιτροπής, ενός ανοιχτού οργάνου του Συλλόγου μας που ήταν υπεύθυνο για την εφαρμογή των αποφάσεων των Γενικών μας Συνελεύσεων.

Από τη λήξη της απεργίας μας και μετά, η Ασφάλεια συνέχισε να ασχολείται μαζί μας. Από το Γενάρη του 2014, ξεκίνησε νέα προκαταρκτική εξέταση στο στόχαστρο της οποίας βρέθηκε και πάλι η συνδικαλιστική μας δράση την εποχή της απεργίας.

Τον Οκτώβρη του 2014, και εντελώς τυχαία την εποχή του αγώνα φοιτητών-εργαζομένων ενάντια στις αυταρχικές πρακτικές της Διοίκησης του ΕΚΠΑ, ενεργοποιήθηκε η παραπάνω διαδικασία και συνάδελφοί μας κλήθηκαν να καταθέσουν ανωμοτί, επ’ απειλή απαγγελίας κατηγοριών.

Σήμερα, για τρίτη φορά, το κράτος, μέσω των διωκτικών του μηχανισμών, «ασχολείται» με τους αγώνες των εργαζομένων στο ΕΚΠΑ. Το Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος, ζητάει, με την από 30/3/2015 παραγγελία της Εισαγγελίας Πρωτοδικών για διενέργεια Προκαταρκτικής Εξέτασης, τα πλήρη στοιχεία ταυτότητας δύο ακόμα εργαζομένων του ΕΚΠΑ, αυτή τη φορά, για τα γεγονότα της εποχής Φορτσάκη. Για την «εισβολή και παραμονή ατόμων στον προαύλιο χώρο» της Πρυτανείας του ΕΚΠΑ την 20ή/10/2014 και για «την εισβολή ατόμων στην αίθουσα συνεδριάσεων της Συγκλήτου […] και την παράνομη κατακράτηση μελών αυτής» την 30ή/10/2014.

Πρόκειται για την ημέρα (20/10/2014) που η Πρυτανεία ήταν επιτέλους ανοιχτή, αφού ο Θ. Φορτσάκης είχε κλειδωμένους τους εργαζόμενους μέσα επί μία βδομάδα, παρά το πόρισμα της Επιθεώρησης Εργασίας, τις ανακοινώσεις της ΑΔΕΔΥ, κ.α., και για την ημέρα (30/10/2014) που έγινε Σύγκλητος με επίτιμα μέλη… τα τηλεοπτικά κανάλια, σε απευθείας μετάδοση στο πανελλήνιο.

Πρόκειται για την εποχή που η Διοίκηση του ΕΚΠΑ επέμενε ότι δεν καλούσε την αστυνομία, δε ζητούσε εισαγγελική παρέμβαση, απλώς συνέβαινε… τα ΜΑΤ να αποκλείουν την Πρυτανεία και να χτυπάνε φοιτητές, οι προανακριτικές εξετάσεις να ξεκινάνε, κ.α. Κι όλα αυτά, για να στήσει ο τέως Πρύτανης την πολιτική του καριέρα πάνω στα επεισόδια που ο ίδιος δημιουργούσε…

Η παρέμβαση των διωκτικών μηχανισμών στη συνδικαλιστική δράση συνιστά κατάφωρη παραβίαση των συνταγματικά κατοχυρωμένων κοινωνικών και πολιτικών μας δικαιωμάτων. Πρακτικές του είδους καταδεικνύουν ότι το κράτος έχει συνέχεια, την οποία δεν αναιρούν οι εναλλαγές σε επίπεδο προσώπων και κομμάτων. Οι διώξεις των αγώνων αποτελούν συστατικό στοιχείο για τη διασφάλιση της σιγής μιας κοινωνίας που έχει φτάσει στο όριο από τις μνημονιακές πολιτικές.

Καταγγέλλουμε τη συνεχιζόμενη παραγωγή διώξεων ενάντια σε κινηματικές πρακτικές με στόχο την καλλιέργεια κλίματος τρομοκρατίας και τη δίωξη του ελεύθερου φρονήματος των εργαζομένων.

Καταγγέλλουμε την επιχείρηση φίμωσης των αγωνιζόμενων φοιτητών και των διδασκόντων που συνεχίζουν να υψώνουν το ανάστημά τους στον αυταρχισμό, υπερασπιζόμενοι τις συλλογικές κινηματικές διαδικασίες. Δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας στο Χρήστο Ξαγοράρη, φοιτητή του ΕΚΠΑ, και τον Παναγιώτη Σωτήρη, τέως μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΠΟΣΔΕΠ, που βρίσκονται στο στόχαστρο των διωκτικών αρχών για τα γεγονότα της εποχής Φορτσάκη.

Δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι δε θα επιτρέψουμε την ποινικοποίηση των απεργιακών μας αγώνων και της συνδικαλιστικής δράσης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ευρύτερα. Υπερασπιζόμαστε σθεναρά και αποφασιστικά το δικαίωμά μας στην ελεύθερη λειτουργία των συλλογικών μας οργάνων.

Καλούμε όλες τις συλλογικότητες και τα σωματεία των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα αλλά και τα υπόλοιπα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας να καταδικάσουν την ακραία απόπειρα τρομοκράτησης και ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης και των απεργιακών αγώνων εκφράζοντας την αντίθεσή τους στην ωμή παρέμβαση του κράτους και των κατασταλτικών του μηχανισμών.

Κι επειδή αυτή τη φορά η εμπλοκή των διωκτικών μηχανισμών δεν ήρθε από μόνη της, αλλά με την έγκληση της Πρυτανείας του ΕΚΠΑ, καλούμε τη νέα Διοίκηση του Ιδρύματος και τη Σύγκλητο να πάρουν ξεκάθαρα θέση: Επιθυμούν τη δίωξη της συνδικαλιστικής δράσης μέσα στο Ίδρυμα; Η συνέχιση της εκκωφαντικής σιωπής τους θα συνιστά αποδοχή πρακτικών καταδικασμένων στη συνείδηση όλων μας.

Για το Δ.Σ
Ο Πρόεδρος Η Γ.Γραμματέας
Ζαχαρίας Τριγάζης Μαρλέν Λογοθέτη

Ιστορικό παρεμβάσεων των διωκτικών αρχών στο ΕΚΠΑ

– Στις 6/12/2013, κι ενώ οι γενικές συνελεύσεις μας αποφάσιζαν τη συνέχιση της πολύμηνης απεργίας μας, το «Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος» της Ασφάλειας, μετά από παραγγελία της Εισαγγελίας Πρωτοδικών (4/12), ζητούσε από το προεδρείο του τέως ΔΣ του Συλλόγου τα πρακτικά της Γενικής Συνέλευσης της 2ας/12/2013, καθώς και τα πλήρη στοιχεία ταυτότητας των μελών της Απεργιακής Επιτροπής, ενός ανοιχτού οργάνου του Συλλόγου μας που ήταν υπεύθυνο για την εφαρμογή των αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων.

– Στις 12/12/2013, καλούνται για ένορκη εξέταση τα μέλη του προεδρείου της ΓΣ της 2ας/12/2013. Χρησιμοποιώντας σαν αφορμή άσχετα δημοσιεύματα στον Τύπο (για τις λίστες διαθεσίμων που είχε καταρτίσει το Υπουργείο με βάση την αυτοαπογραφή), και πάλι το ζητούμενο ήταν να φτάσουν τα στοιχεία των μελών της Απεργιακής Επιτροπής στην Ασφάλεια.

– Στις 20/1/2014, γίνεται παραγγελία της Εισαγγελίας Πρωτοδικών για διενέργεια νέας προκαταρκτικής εξέτασης, η οποία αφορούσε μια προδήλως κατασκευασμένη υπόθεση περί πλαστογράφησης του εγγράφου με το οποίο είχαν ζητηθεί τα στοιχεία των μελών της Απεργιακής Επιτροπής στις 6/12/2013. Μία υπόθεση σκευωρίας με στόχο την ποινική ομηρία των αγωνιζόμενων εργαζομένων, την τρομοκράτηση και τον παραδειγματισμό.

– Τον Οκτώβρη του 2014, και εντελώς τυχαία την εποχή του αγώνα ενάντια στις αυταρχικές πρακτικές της Διοίκησης Θ. Φορτσάκη που κλείδωνε τους εργαζόμενους μέσα στην Πρυτανεία, η παραπάνω προανακριτική εξέταση μετατράπηκε σε προκαταρκτική εξέταση. Τα μέλη του Προεδρείου της Γενικής Συνέλευσης της 11ης/12/2013, καθώς και δύο μέλη της μειοψηφίας του τέως ΔΣ, κλήθηκαν από την Εισαγγελία Πρωτοδικών να καταθέσουν ανωμοτί, δηλαδή επ’ απειλή απαγγελίας κατηγοριών.

– Στις 2/5/2015 ο φοιτητής του ΕΚΠΑ, Χρήστος Ξαγοράρης, καλείται να καταθέσει ανωμοτί για κινητοποίηση φοιτητών στην Πρυτανεία του ΕΚΠΑ το Νοέμβριο του 2014.

– Στις 20/5/2015, το Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος, επανέρχεται, ζητώντας με την από 30/3/2015 παραγγελία της Εισαγγελίας Πρωτοδικών για διενέργεια Προκαταρκτικής Εξέτασης, τα πλήρη στοιχεία ταυτότητας δύο εργαζομένων του ΕΚΠΑ. Αυτή τη φορά, για τα γεγονότα της εποχής Φορτσάκη. Για την «εισβολή και παραμονή ατόμων στον προαύλιο χώρο» της Πρυτανείας του ΕΚΠΑ την 20ή/10/2014 και για «την εισβολή ατόμων στην αίθουσα συνεδριάσεων της Συγκλήτου […] και την παράνομη κατακράτηση μελών αυτής», την 30ή/10/2014.

– Στις 3/6/2015, με νέο έγγραφο, ζητούνται από την ΠΟΣΔΕΠ τα στοιχεία του Παναγιώτη Σωτήρη για «εισβολή» στη συνεδρίαση της Συγκλήτου την 30ή/10/2014.

στα κλειστα στεκια της δαπ-νδφκ

Όλες οι πολιτικές συλλογικότητες της σχολής αυτοδιαχειρίζονται αίθουσες του κτηρίου –είναι τα γνωστά σε όλους «στέκια». Τα περισσότερα από αυτά, όπως ακριβώς τα στέκια των ΕΑΑΚ, είναι χώροι ανοιχτοί, προσβάσιμοι σε κάθε φοιτητή, και χρησιμοποιούνται για εξίσου ανοιχτές πολιτικές διαδικασίες, συγγραφή κειμένων, αλλά και για πολιτιστικούς λόγους, όπως για τη λειτουργία δανειστικών βιβλιοθηκών. Κάποια άλλα στέκια, όπως αυτό της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, παραμένουν κλειστά και απρόσιτα για τα μη μέλη της μπλε παράταξης, πράγμα που πάντα μας δημιουργούσε απορίες ως προς τη χρησιμότητά τους. Τελευταία, όμως, η απάντηση σε αυτήν την απορία μας δόθηκε από τους ίδιους τους ΔΑΠίτες, που -μέσω μιας διαδικτυακής καταγγελιολογίας (μεταξύ τους!) και των σχολίων που τη συνόδευαν- έδειξαν ακριβώς το λόγο για τον οποίο στα στέκια της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, της «μεγάλης δημοκρατικής παράταξης», ήταν, είναι και θα πρέπει για πάντα να παραμείνουν κλειστά για τους φοιτητές της σχολής.
Βλέπετε, οι «πολιτικές διαδικασίες» της ΔΑΠ φαίνεται πως διαφέρουν αρκετά από αυτές που, εμείς τουλάχιστον, έχουμε συνηθίσει. Η συζήτηση μάλλον δεν περιλαμβάνει τη διαδικασία ανάλυσης της πολιτικής συγκυρίας, διεξαγωγής συμπερασμάτων και συλλογικής επεξεργασίας ενός σχεδίου για την προάσπιση των φοιτητικών δικαιωμάτων, απέναντι σε κάθε κίνηση εκ μέρους του μπλοκ της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης (Υπουργείο, πρυτάνεις, καθηγητές κλπ), αλλά περιορίζεται σε κάτι που, για το μέσο ΔΑΠίτη, φαίνεται να είναι πολύ σημαντικότερο: πόσο κόσμο «έφερε» ο καθένας τους. Προφανώς, η εικόνα των «υπεύθυνων» παιδιών να βγάζουν τεφτέρια και δηλώσεις εγγραφής στη ΔΑΠ και να μετράνε ποιος έκανε την καλύτερη δουλειά (λίγο πολύ όπως ένας βοσκός θα μέτραγε στο τέλος της ημέρας αν έχει χάσει κάποιο πρόβατο) μοιάζει αρχικά κάπως γραφική και υπερβολική. Παρόλα αυτά, οι ΔΑΠίτες ήρθαν για άλλη μια φορά να επιβεβαιώσουν ότι δεν υπάρχει πάτος στο βαρέλι της μικροπολιτικής και να παραδεχτούν ότι τελικά… μάλλον αυτό ακριβώς γίνεται! Αντιπαραθέσεις για το πόσο κόσμο «μαζεύει» ο καθένας, πόσα «κουκιά» φέρνει στις εκλογές και, φυσικά, πόσους αριθμούς φοιτητών πρέπει να έχει αποθηκευμένους στο κινητό του για να μπει στην κούρσα για την πολυπόθητη (όπως φαίνεται) υπευθυνότητα έτους (ή και όλης της σχολής ή και, γιατί όχι, ολόκληρης της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Αθήνας) αποδεικνύουν με τον πιο περίτρανο τρόπο ότι ο λόγος ύπαρξης της ΔΑΠ δεν είναι ούτε η αντικατάσταση της Γραμματείας, ούτε, πολύ περισσότερο, η «υπεύθυνη» διαμεσολάβηση των φοιτητικών «συμφερόντων» στα όργανα της σχολής (πόσω μάλλον όταν αυτά τα όργανα έχουν ήδη προνομιακές σχέσεις με τον κομματικό τους φορέα –βλ. Φορτσάκης). Στην πραγματικότητα, ο λόγος ύπαρξης της ΔΑΠ και τα συμφέροντα που πραγματικά εξυπηρετεί είναι πολύ πιο μεγάλα, πολύ πιο πολιτικά και, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, πολύ πιο σάπια.
Πώς αλλιώς θα μπορούσε, άλλωστε, να χαρακτηριστεί η στράτευση των μελών της ΔΑΠ πάνω στο «παιδομάζωμα», ώστε να ανέβει το κάθε μέλος στα σκαλιά της εσωκομματικής ιεραρχίας και να φτάσει να αποκτήσει μια καρεκλίτσα στα γραφεία της ΟΝΝΕΔ; Πώς αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το γεγονός ότι κάθε ΔΑΠίτης έχει πλήρη επίγνωση της σχέσης της ΔΑΠ με την ΟΝΝΕΔ και, άρα, με τη ΝΔ, και γνωρίζει ότι εξυπηρετεί ένα πολιτικότατο σχέδιο, όπως αυτό της εμπέδωσης της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης στο εσωτερικό των σχολών, σε πλήρη σύμπνοια με την πολιτική που ασκούσε η ΝΔ όσο ήταν στην Κυβέρνηση, και παρόλα αυτά δεν θα σου μιλήσει ποτέ για οτιδήποτε σχετίζεται με την πολιτική, παρά θα προτιμήσει να σε βγάλει για έναν καφέ, ένα ποτό, ένα μπουζούκι βρε αδερφέ; Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να περιγραφεί το ότι η «δύναμη εμπιστοσύνης» της σχολής, στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για το όνομά σου, τον τόπο καταγωγής σου, τη δυσκολία σου να περάσεις μαθήματα, αλλά αντιμετωπίζει κάθε έναν φοιτητή της σχολής ως πιθανό «στρατιωτάκι», που θα ξεκαθαρίσει, με βάση το ποιος ΔΑΠίτης τον έβαλε στη «μεγάλη αγκαλιά της παράταξης», ποιος θα είναι ο επόμενος «αξιοκρατικά» υπεύθυνος, ποιος έκανε την καλύτερη δουλειά μέσα στη χρονιά, ποιος έφερε τόσο κόσμο ώστε να αξίζει να στρογγυλοκαθίσει στην «προεδρική» καρέκλα και ποιος είναι απλά ένα παιδί για τους καφέδες, που είτε είναι είτε δεν είναι μέλος της ΔΑΠ δεν έχει καμία διαφορά –αρκεί να ρίχνει το «κουκί» μια φορά το χρόνο.
Αν, λοιπόν, πάρουμε ως δεδομένο ότι αυτός ο τρόπος λειτουργίας της καθεστωτικής παράταξης ουσιαστικά συμπυκνώνει και περιγράφει την έννοια του φοιτητικού συνδικαλισμού, προφανώς αντιλαμβανόμαστε γιατί ο τελευταίος θεωρείται αξιόμεμπτος, καρκίνωμα για το ελληνικό πανεπιστήμιο και μίασμα για τη νεολαία. Το θέμα, όμως, είναι ότι -όσο κι αν προσπαθεί η ΔΑΠ να εμπεδώσει στο συλλογικό υποσυνείδητο ότι αυτό το πράγμα είναι φυσιολογικό, με την άνεση που της δίνει αυτή η πεποίθηση να αναρτά δημόσια τα ποσοστά που έφερε ο κάθε υπεύθυνος στο έτος του- για εμάς ο φοιτητικός συνδικαλισμός δεν ήταν και δεν θα είναι ποτέ αυτή η παραγοντίστικη μικροπολιτική σαπίλα. Και αυτό γιατί, για εμάς, ο φοιτητικός συνδικαλισμός είναι η δυνατότητα κάθε φοιτητή να συλλογικοποιεί τα ερωτήματα και τις ανησυχίες του, συμμετέχοντας σε πολιτικές διαδικασίες σχημάτων ή απλώς συζητώντας πολιτικά με αυτά. Φοιτητικός συνδικαλισμός είναι η προάσπιση των φοιτητικών κεκτημένων και δικαιωμάτων, είτε μέσω μιας συλλογικότητας είτε, πολύ περισσότερο, μέσω συλλογικών διαδικασιών (ναι, των Γενικών Συνελεύσεων), στις οποίες μπορεί κάθε φοιτητής να συμμετέχει, να μιλάει και να αποφασίζει ο ίδιος για τον εαυτό του, και όχι να αφήνει τα στελέχη της ΟΝΝΕΔ να παίρνουν τις σημαντικές αποφάσεις. Φοιτητικός συνδικαλισμός, εν τέλει, είναι η προσπάθεια να μην υπάρχει έστω ένας φοιτητής που να μη γνωρίζει τι συμβαίνει στη σχολή του και να μην έχει τη διάθεση και τη δυνατότητα να αγωνιστεί ο ίδιος για καλύτερους όρους φοίτησης, για καλύτερη επαγγελματική προοπτική και, συνολικά, για ένα αξιοπρεπές μέλλον.
Και αν η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ μέρα με τη μέρα μας αποδεικνύει ότι όλα τα παραπάνω δεν χωράνε στην πολιτική της ατζέντα, μάλλον ήρθε η ώρα όλα της τα στελέχη, μαζί με τις καρέκλες τους, να γυρίσουν εκεί που ανήκουν τόσο οι ίδιοι όσο και η άποψη που έχουν για το φοιτητικό συνδικαλισμό και την πολιτική εν γένει –στα μαύρα κατάστιχα της ιστορίας.

ρηξη, υποταγη… η κατι αλλο;

Αναμφίβολα, ένα ζήτημα, το οποίο απασχολεί ολόκληρη την ελληνική κοινωνία είναι αυτό της επικείμενης συμφωνίας μεταξύ της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και των «θεσμών»- Τρόικα. Μία συμφωνία, η οποία πέραν της εκταμίευσης της δόσης θα επιφέρει και μία σειρά μέτρων για τον ελληνικό λαό. Για μας, προτού αναλύσουμε το παραπάνω, θεωρείται αναγκαίο να κάνουμε μια αναδρομή στη συνολική πορεία, που ακολούθησε μέχρι τώρα η συγκεκριμένη κυβέρνηση.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ήδη από την 26η Ιανουαρίου είχε βρεθεί μπροστά στο στρατηγικό της αδιέξοδο, που επέβαλλε την παραμονή στην «Ευρώπη των λαών» με μία παράλληλη διαδικασία διαπραγματεύσης. Μία λογική, η οποία σταδιακά διαψευδόταν από την πραγματικότητα διαψεύδοντας παράλληλα τις προσδοκίες του λαού για άρση της λιτότητας. Εν τέλει κάτι τέτοιο έγινε σαφές με την υπογραφή της συμφωνίας-γέφυρα την 20η Φλεβάρη. Μία συμφωνία, που ναι μεν δεν είχε σαφή, νέα μέτρα λιτότητας, διατηρούσε ωστόσο τη βασική μνημονιακή επιταγή, αυτή της επιτήρησης από εξωτερικούς θεσμούς και τη χρηματοδότηση στη βάση της αξιολογημένης απ’ αυτούς οικονομικής πολιτικής. Σε αυτό το πλαίσιο της αξιολόγησης και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ οπισθοχώρησε από βασικές προγραμματικές θέσεις( βλέπε πάγωμα ιδιωτικοποιήσεων, κατοχύρωση συλλογικών συμβάσεων εργασίας), καθώς, αν υλοποιούσε κάποια απ’ αυτές, θα θεωρούνταν «μονομερής ενέργεια» και άρα δεν θα λάμβανε χρηματοδότηση από το ΔΝΤ.
Θα μπορούσαμε λοιπόν να παρομοιάσουμε το χρόνο από τις 20 Φλεβάρη μέχρι τον Ιούνη με μια κλεψύδρα, που σταδιακά αδειάζει. Για εμάς η λογική που περιγράφεται από το ΣΥΡΙΖΑ περί αλλαγής συσχετισμών στο εσωτερικό της Ε.Ε. αποδεικνύεται εσφαλμένη ακόμα και από την ίδια την πρόταση των δανειστών για συμφωνία. Μια συμφωνία, που αν υπογραφόταν ως τέτοια , θα συνέχιζε μια πολιτική ακραίας λιτότητας που διαμορφώνει μια ακόμα δυσχερέστερη κατάσταση για τον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία. Παρά δηλαδή την πρόθεση του ΣΥΡΙΖΑ για έντιμο συμβιβασμό, φάνηκε η αδιαλλαξία των εταίρων, που δεν πρέπει να γίνει αντιληπτή παρά ως μια πολιτική επιλογή άσκησης ενός συγκεκριμένου οικονομικού μοντέλου για τις χώρες του νότου, με μοχλό πίεσης το χρέος. Τέλος η παρουσίαση από μεριάς κυβέρνησης μιας δυνατότητας – ακόμα και τώρα – για αμοιβαία επωφελή συμφωνία, κινείται σε μια κατεύθυνση διατήρησης μειωμένων προσδοκιών και κινηματικής αδράνειας εκ μέρους του λαϊκού παράγοντα.
Σε αυτή τη διαμορφωθείσα κατάσταση για μας το δίλημμα » ρήξη ή υποταγή » είναι πιο σαφές από ποτέ. Θεωρούμε αναγκαίο την παρούσα χρονική στιγμή ο λαός να αποδείξει ότι δε θα ανεχθεί την υπογραφή ενός νέου μνημονίου, το οποίο θα διαγράψει κάθε ελπίδα απαλλαγής από τη λιτότητα, κάθε ελπίδα για ένα καλύτερο παρόν και μέλλον. Ιδιαίτερα για τον κόσμο της νεολαίας αποτελεί καθήκον να ορθώσει το ανάστημά του και την ελπίδα του ότι το πράγμα μπορεί να πάει αλλιώς, καθώς σε διαφορετική περίπτωση η συνθήκη που του επιτάσσει είτε τη μετανάστευση είτε την ανεργία θα τελεσιδικήσει. Ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο κρίνεται απαραίτητο στις 11 Ιούνη οι δρόμοι όλης της χώρας να ξαναγεμίσουν με κόσμο, όπως το 2011, απαιτώντας να μην υπογραφεί καμία συμφωνία.
Πέρα όμως από τον λαϊκό παράγοντα, είναι πιο επιτακτικό από ποτέ να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και η ίδια η αριστερά. Μακριά από λογικές που μεταθέτουν σε έναν αόριστο χρόνο το κομμάτι της ρήξης, όπως κάνει το ΚΚΕ, όλες οι εκτός των τειχών δυνάμεις οφείλουν από κοινού να συμβάλουν τα μέγιστα, ώστε να καταστεί σαφές ότι μπορεί να υπάρξει άλλη προοπτική, χωρίς ευρώ, Ε.Ε. και μνημόνια. Γι ‘αυτό το λόγο είναι απαραίτητη η συσπείρωση αγωνιστών και δυνάμεων τόσο σε επίπεδο κινήματος όσο και στο κεντρικοπολιτικό επίπεδο, ώστε να δοθούν σαφείς απαντήσεις στα ερωτήματα που ταλανίζουν το λαό και τη νεολαία και να περιγραφεί, με τρόπο που εξυπηρετεί τα δικά μας συμφέροντα, και όχι αυτά των δανειστών, η προοπτική ενός άλλου δρόμου.
Με το βλέμμα επομένως στα όνειρά μας και στη δυνατότητα αυτής της χώρας να βαδίσει σε αυτόν τον άλλο δρόμο, καθένας από εμάς και όλοι μαζί να μην επιτρέψουμε να χαθεί αυτό το στοίχημα. Για τη γενιά μας και για το μέλλον αυτού του τόπου.

προσοχη! ερχεται εξεταστικη…

Όποιος βρίσκεται κοντά στην φοιτητική καθημερινότητα σίγουρα θα έχει παρατηρήσει πως σχολή μέρα με την μέρα αδειάζει όλο και περισσότερο, τα αναγνωστήρια γεμίζουν όλο και περισσότερο κόσμο, τα φωτοτυπάδικα δουλεύουν ασταμάτητα, τυπώνοντας πρακτικά και σημειώσεις, ενώ και το μπλοκ του wiki στο διαδίκτυο ανεβάζει μία μετά την άλλη δημοσιεύσεις ερωτήσεων και αποριών. Το όλο κλίμα συναινεί σε ένα και μόνο πράγμα : έρχεται η εξεταστική!! Και αν το άγχος είναι κάτι που σίγουρα θα έχουμε να διαχειριστούμε το επόμενο διάστημα, άλλο τόσο σίγουρο θα είναι και το ότι θα έρθουμε αντιμέτωποι με την αγενή συμπεριφορά και πρακτική από μέρος των καθηγητών και επιτηρητών. Αυτές οι συμπεριφορές όμως δεν αποτελούν καπρίτσια και ιδιοτροπίες κάποιον κομπλεξικών και παράξενων ατόμων, αλλά εντάσσονται στο φαινόμενο της καθηγητικής αυθαιρεσίας που διαχρονικά παρατηρείται εντός των πλαισίων της εκπαίδευσης και φτάνει στο απόγειό της την περίοδο της εξεταστικής.
Πώς να ξεχάσουμε άλλωστε όλα αυτά που βιώσαμε στην προηγούμενη εξεταστική; Πρώτη η εξέταση στην πολυαγαπημένη μας Ιστορία Δικαίου, η οποία φέτος καινοτόμησε και δόθηκε προφορικά. Το καθηγητικό σώμα με το επιχείρημα ότι θα είναι πιο βολική και αποδοτική για εμάς η εξέταση αγνόησε για ακόμη μία φορά της αντίθετες αποφάσεις του συλλόγου σε μία σειρά Διοικητικών Συμβουλίων και Γενικών Συνελεύσεων, μιας και οι φοιτητές είναι αυτοί που γνωρίζουν καλύτερα τις ανάγκες όσον αφορά τις σπουδές τους και έχουν το πρώτο και το τελευταίο λόγο για αυτές. Αυτό που όμως είδαμε να συμβαίνει καθόλου βολικό και καθόλου αποδοτικό δεν φάνηκε να είναι. Όχι μόνο πολλοί συμφοιτητές μας αναγκάστηκαν να περιμένουν πολλές ώρες για να εξεταστούν αλλά είχαν να υπομείνουν και τα ειρωνικά και προσβλητικά σχόλια των εξεταστών…και όλα αυτά για ένα λυτρωτικό πέντε!
Και σαν να μην έφτανε αυτό είδαμε και περιπτώσεις στις εξετάσεις των εμπορικών μαθημάτων όπου έπρεπε να δηλώσουμε τα ακριβή στοιχεία μας, εν είδει αναφοράς ανάλογα με την θέση στην οποία καθόμασταν, με τους επιτηρητές να λένε ότι παρόμοια γραπτά θα εντοπίζονται και θα μηδενίζονται! (sic) Αλλά και στον τομέα ποινικού είδαμε κώδικες να ελέγχονται εξονυχιστικά και να αφαιρούνται οι σχολιασμένοι ή και οι ελάχιστα σημειωμένοι, λες και οι ίδιοι οι καθηγητές και οι δικηγόροι δεν σημειώνουν τίποτα ή λες και εμείς ως μελλοντικοί δικηγόροι θα χρειάζεται να παπαγαλίζουμε νόμους και διατάξεις. Την ίδια στιγμή, σε όλα σχεδόν τα μαθήματα μας έλεγαν τακτικά ¨ Κύριε/Δεσποινίς πάτε δύο θέσεις μπροστά» , λες και παίζουμε μουσικές καρέκλες , ενώ με το ζόρι επιτρεπόταν να πάμε τουαλέτα (τα σχόλια περιττεύουν…). Ξαφνικά από αγαπητοί «συνάδελφοι» γινόμαστε σε κάθε εξεταστική περίοδο εν δυνάμει αδιάβαστοι και ύποπτοι αντιγραφείς.
Παράλληλα με όλα τα παραπάνω, αναγκαζόμαστε να προσαρμόσουμε το διάβασμά μας σε μία εξεταστική που τελικά δεν θα είναι διπλή, παρότι μέχρι πρότινος νομίζαμε το αντίθετο και είχαμε σχεδιάσει το πρόγραμμά μας βάσει αυτού. Παρά την σαφή τοποθέτηση του σχήματός μας αλλά και του Φοιτητικού Συλλόγου για διεξαγωγή διπλής εξεταστικής και την συναφή παράσταση διαμαρτυρίας (με παρούσες όλες τις πολιτικές δυνάμεις πλην της ΔΑΠ) στην γραμματεία της σχολής, το αίτημα απορρίφθηκε, χωρίς κάποια συγκεκριμένη αιτιολογία εκ μέρους της κοσμήτορος, Καλλινίκου -λίγο το οτι η τροπολογία δεν περιλάμβανε το μέτρο της διπλής εξεταστικής (το παράδοξο εδώ είναι ότι άλλες σχολές, όπως το Οικονομικό και το Πολιτικό έχουν διπλή εξεταστική!), λίγο οτι είναι αρμοδιότητα της Κοσμητείας, αλλά όχι και τόσο της Κοσμητείας, και με μια συνεχή επίκληση στη Γενική Συνέλευση Τμήματος των καθηγητών, στην οποία υποτίθεται οτι θα παρενέβαινε ο ΦΣ για να θέσει τα ζητήματά του, οι φοιτητές όμως δεν ενημερώθηκαν ποτέ κι έγινε άλλη μια ΓΣ Τμήματος κεκλεισμένων των θυρών, που έλαβε άλλη μια δυσμενή για εμάς απόφαση χωρίς να λάβει υπόψη τα αιτήματα του συλλόγου. Πάγια τοποθέτηση μάς είναι ότι το ίδιο το φοιτητικό σώμα πρέπει να διαμορφώνει και να αποφασίζει για το πρόγραμμα σπουδών ανάλογα με τις ανάγκες του και, μέσα από τις συλλογικές του διαδικασίες, να παίρνει αποφάσεις για την καθημερινότητά εντός της σχολής. Εν τέλει η διπλή εξεταστική θα ισχύσει σε αυτό το εξάμηνο μόνο για τους επι πτυχίω με την ιδιομορφία όμως ότι τα χειμερινά μαθήματα θα εξεταστούν προφορικά, εντείνοντας έτσι μια λογική προφορικοποίησης των μαθημάτων και καθιστώντας ακόμη δυσμενέστερους τους όρους εξέτασης.

Τέτοια περιστατικά εντάσσονται στο πανεπιστήμιο που οραματίζονται για εμάς χωρίς εμάς! Ένα πανεπιστήμιο αυταρχικό και εντατικοποιημένο, πλήρως αποστειρωμένο από οποιαδήποτε συλλογική διαδικασία, και αποκομμένο από τα πολιτικά επίδικα. Για εμάς η απάντηση βρίσκεται στην άμεση αντίδραση και μαζική και συλλογική υπεράσπιση κάθε φοιτητή που έρχεται αντιμέτωπος με την καθηγητική αυθαιρεσία, γιατί μόνο αν αντιπαλεύουμε όλοι από κοινού τέτοιου είδους περιστατικά μπορούμε να εξασφαλίσουμε οτι δεν θα επαναληφθούν. Και πράγματι, χαρακτηριστική ήταν η δέσμευση των καθηγητών του τομέα εμπορικού να καταργήσουν τον έλεγχο της σειράς, ύστερα από πίεση φοιτητών στην τελευταία εξέταση Αξιογράφων. Μπορεί λοιπόν να ανυπομονούμε να τελειώσουμε με τα μαθήματα και να απολαύσουμε το καλοκαίρι, πρέπει όμως να βρισκόμαστε σε εγρήγορση για την συνεχή διεκδίκηση ανθρώπινων όρων σπουδών εξέτασης και βαθμολόγησης!

οι θυσιες των εργαζομενων δεν εχουν τελος…

Μετά τα γεγονότα στο χωριό της Μανωλάδας, όπου πριν δυο χρόνια ο θάνατος εργατών μεταναστών αποτέλεσε μια μαύρη κηλίδα στα πλαίσια των υποτιθέμενων αξιών της δημοκρατίας, οι τραγωδίες στο χώρο εργασίας δεν έχουν τέλος, όπως φάνηκε και στα διυλιστήρια ΕΛΠΕ, όπου υπό το πέπλο της οικονομικής κρίσης οι μέτοχοι έκαναν περικοπές στις δαπάνες για τα μέτρα ασφαλείας.
Στις 8 Μαΐου, όταν προκλήθηκε έκρηξη στις βιομηχανικές εγκαταστάσεις Ασπροπύργου, όπου γινόντουσαν επισκευαστικές εργασίες, ο συναγερμός πυρκαγιάς δεν ενεργοποιήθηκε με αποτέλεσμα να τραυματιστούν βαριά έξι εργάτες των ΕΛΠΕ, ενώ οι υπόλοιποι «έπαιζαν κυνηγητό» με το προσωπικό φύλαξης το οποίο επεδίωκε να πάρει πίσω τις κάρτες εισόδου με το σκεπτικό να μην πληρωθούν για όσην ώρα θα βρίσκονταν εκτός των εγκαταστάσεων. Απέναντι σε αυτό το έγκλημα οι εργαζόμενοι απάντησαν στην εργοδοσία με 24ωρη απεργία από τις 9 /5 απαγορεύοντας μάλιστα την είσοδο στις εγκαταστάσεις σε κάθε απεργοσπάστη και οποιονδήποτε άλλον δεν έχει σχέση με τη διερεύνηση του συμβάντος.
Οι τέσσερις από αυτούς άφησαν την τελευταία τους πνοή λίγες μέρες αργότερα. Ο Αντώνης Αβράμπος, o Μπάμπης Δευτεραίο, o Ντελιλάι Ραμαντάν και ο Κώστας Μαγγούρας θυσιάστηκαν στο βωμό των 55 εκατ. ευρώ, κέρδη που υπολογίζονται από το πρώτο τρίμηνο του 2015, δουλεύοντας υπό συνθήκες μεσαίωνα. Η πίεση για να γίνει γρήγορα η δουλειά, οι εξαντλητικές υπερωρίες, χωρίς κανένα μέτρο ασφαλείας, οι ανειδίκευτοι εργάτες και η αύξηση των εργολάβων υπενθυμίζουν για μια ακόμα φορά τους άθλιους όρους εργασίας, για τα μέγιστα κέρδη των ιδιωτικών κεφαλαίων και επιχειρήσεων.
Παράλληλα, χωρίς ίχνος ντροπής, τα αφεντικά των ΕΛΠΕ, ο Λάτσης και το ελληνικό Δημόσιο, δήλωσαν υποκριτικά την αμέριστη συμπαράσταση και στήριξη της εταιρείας προς τις οικογένειες των θυμάτων και η Διοίκηση επανέλαβε τη σημασία που πρέπει να δίνεται διαρκώς στην ασφαλή λειτουργία και διενέργεια όλων των εργασιών συντήρησης, καλώντας όλους τους εργαζομένους και συνεργάτες της να συνδράμουν την προσπάθεια αυτή. Επιπλέον, έχουν ξεκινήσει οι διαδικασίες για την απόδοση ευθυνών καλώντας η διοίκηση σε απολογία για το τραγικό δυστύχημα εννέα στελέχη της επιχείρησης, μεσαία και ανώτερα, παραβλέποντας όμως ότι για τις άθλιες συνθήκες εργασίας, που οδήγησαν στο θάνατο των εργατών, δεν είναι υπεύθυνα μόνο εννέα στελέχη, αλλά μια ολόκληρη πολιτική που αξιολογεί το κέρδος πολύ περισσότερο από τις ανθρώπινες ζωές.
«Κάλλιο αργά παρά αργότερα», όπως θα έλεγαν αδιάντροπα και τα μίντια, να «παραδειγματιστούν» και να αναλάβουν την ευθύνη που έχουν «κάποιοι» απέναντι στην ασφάλεια των εργαζομένων, καθώς είναι αναγκαία η πλήρης και ουσιαστική τήρηση των εργασιακών σχέσεων και ωραρίων, απαραίτητο δε για ασφαλείς συνθήκες εργασίας. Ακόμα, όμως, και αν οι δηλώσεις του Λαφαζάνη μπορεί κάποιους να συγκίνησαν, στην πραγματικότητα μένουμε στα ίδια. Και αυτό γιατί μια κυβέρνηση, που θέλει να αυτοαποκαλείται αριστερή και επαναλαμβάνει όποτε της δίνεται ευκαιρία ότι οι ζωές μας είναι η δικιά της «κόκκινη γραμμή», εν τέλει δεν τολμά να προχωρήσει σε ρηξιακές πολιτικές και δεν μπορεί να ξεφύγει από τα δεσμά των ευρωπαϊκών επιταγών, που με σειρά μνημονικών δεσμεύσεων καταστρατήγησαν σχεδόν όλα τα εργασιακά δικαιώματα, τις κατακτήσεις αιώνων του λαϊκού κινήματος στο βωμό του κεφαλαίου και της πολιτικής «πάση θυσία εντός ΕΕ», που έχει δείξει πια, με τον πιο τραγικό τρόπο και με κόστος ακόμη και ανθρώπινες ζωές, τα όρια της.
Ωστόσο, ο λαός και οι εργαζόμενοι απέναντι σε αυτό δεν μπορεί παρά να μένουν ανυποχώρητοι στα εργασιακά τους δικαιώματα, στις αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και την προστασία τους. Το πρόσχημα της κρίσης, ο φόβος της ανεργίας και οι νομοθετικές ρυθμίσεις κυβερνήσεων μπορεί να έχουν οδηγήσει τους εργαζομένους σε μία ανοχή απέναντι στην ολοένα και εντεινόμενη υποβάθμιση των συνθηκών εργασίας τους και την περιστολή εργασιακών δικαιωμάτων τους, αλλά υπόθεση του εργατικού και εν συνόλω του λαϊκού κινήματος δεν μπορεί παρά να είναι η εκ νέου εξασφάλιση ανθρώπινων συνθηκών εργασίας και συλλογικών εργασιακών δικαιωμάτων.
Και, αν θέλουμε να μην βρεθούμε πάλι θεατές των ίδιων θυσιών, αν θέλουμε να δώσουμε στις ζωές μας λίγη παραπάνω αξιοπρέπεια από αυτή που έχουμε στα μάτια του κεφαλαίου, αν εν τέλει θέλουμε να εξασφαλίσουμε ότι οι ανθρώπινες ζωές των εργατών και του καθενός από εμάς μετράνε και δεν είναι απλά αριθμοί σε μια εξίσωση ζημίας και κέρδους, δεν μπορούμε παρά να αγωνιστούμε, με περισσότερο πείσμα από ποτέ για την εξασφάλιση όλων των παραπάνω. Γιατί, απ’ ΄το φαίνεται πλέον ξεκάθαρα, δεν μπορούμε να υπολογίζουμε σε αυτόκλητους σωτήρες του λαού και να περιμένουμε πότε οι ανάγκες και τα δικαιώματά μας θα χωρέσουν στην πολιτική τους ατζέντα, αλλά ήρθε η ώρα να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να διεκδικήσουμε οι ίδιοι μια ζωή στο μπόι των ονείρων μας.