Μήνας: Μαΐου 2015

Πολιτικη καταγγελια του σχηματος για τα γεγονοτα της τριτης 12/5 στη Νομικη

Advertisements

ηρθε η ωρα

Άλλη μια προεκλογική περίοδος φτάνει σιγά-σιγά προς το τέλος της, με τις φοιτητικές εκλογές να έρχονται σε μια εβδομάδα, και η παράταξη της καρδιάς μας (προφανώς μιλάμε για τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ) έχει κάνει όλες τις απαραίτητες προετοιμασίες για να σε πείσει ότι ψήφος στη ΔΑΠ είναι ψήφος υπευθυνότητας, ψήφος εμπιστοσύνης, ψήφος σταθερότητας ή, πολύ πιο απλά, «έξυπνη» ψήφος. Μέσα σε αυτό το κλίμα, και σε ένα πάγιο παιχνίδι εντυπώσεων που παίζει η ΔΑΠ με «θεματικές» αφίσες (βλ. «#skepsou_alliws», «υπάρχει λόγος» ή το αείμνηστο «απαξία»), η προεκλογική της αφίσα έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι «ήρθε η ώρα». Όπως, όμως, η ΔΑΠ έχει παράδοση σε επικοινωνιακά τερτίπια τέτοιου είδους, έτσι κι εμείς έχουμε παράδοση στο να μην κρατάμε για τον εαυτό μας τις απορίες που μας γεννά σχεδόν καθημερινά η ύπαρξη και η πρακτική της μπλε παράταξης. Δεν θα μπορούσαμε, λοιπόν, παρά να αναρωτηθούμε –ευλόγως… «Ήρθε η ώρα» για τι;

Ίσως ήρθε η ώρα να στηρίξεις έμπρακτα (κι όταν λέμε «έμπρακτα», μη φανταστείς ότι θα κληθείς να είσαι κομμάτι οποιασδήποτε απόφασης, μιλάμε για το παλιό, αξέχαστο, αθάνατο «κουκί») την παράταξη που διαλαλεί με κάθε ευκαιρία πως βρίσκεται υπεύθυνα στο πλευρό του φοιτητή. Την παράταξη, δηλαδή, που κατά καιρούς έχει αντικαταστήσει τη γραμματεία, βοηθώντας σε να γραφτείς στη σχολή, να έχεις τυπωμένο το πρόγραμμα διδασκαλίας, να έχεις σημειώσεις από μαθήματα και ένα σωρό άλλα πράγματα που, ας είμαστε ειλικρινείς, θα μπορούσε να κάνει κάθε άνθρωπος που έχει περάσει 12 χρόνια στο σχολείο και ξέρει δύο πολύ απλά πράγματα: να διαβάζει και να γράφει. Αλλά ας μην είμαστε άδικοι, γιατί η συνεισφορά της ΔΑΠ δεν τελειώνει εκεί. Πολύ περισσότερο, η ΔΑΠ είναι η μόνη δύναμη που έχει διασυνδέσεις με το καθηγητικό σώμα, καθώς και τα όργανα διοίκησης, πράγμα που σε καλεί να υποστηρίξεις και να νομιμοποιήσεις με την ψήφο σου. Είναι άλλωστε ενδεικτικό το ότι διοργανώνει συνεχώς ημερίδες, στις οποίες συμμετέχουν πολλοί από τους καθηγητές της σχολής, ενώ είναι επίσης άξιο απορίας το πώς, παρακάμπτοντας συνεχώς το Διοικητικό Συμβούλιο (που είναι εκλεγμένο όργανο του συλλόγου), υποβάλλει συνεχώς αιτήματα στη Γραμματεία και την Κοσμητεία, που μπορεί να μην είναι ποτέ διαθέσιμοι όταν τους ψάχνει κάποιος κοινός φοιτητής, αλλά είναι πάντα διαθέσιμοι για τη ΔΑΠ. Στο απόγειο, δε, της ιστορικής της παρουσίας στη Νομική, η ΔΑΠ είχε με το πλευρό της τον, αρχικά Πρόεδρο Νομικής και μετέπειτα Πρύτανη Φορτσάκη, με τον οποίο είχε μια άριστη συνεργασία. Η συνεργασία αυτή μπορεί να οδήγησε πέρυσι στην απώλεια του χειμερινού εξαμήνου και φέτος στην παράκαμψη των αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων (καθώς στις συγκλήτους που οι φοιτητές διώχνονταν με απειλές, οι ΔΑΠίτες παρακολουθούσαν κανονικά και έκαναν παρεμβάσεις άσχετες με τα αιτήματα των ΦΣ), αλλά τουλάχιστον σου εξασφάλισε μια διπλή εξεταστική το χειμώνα που μας πέρασε –ώπα, αυτό δεν ήταν απόφαση του Υπουργείου Παιδείας για όλες τις σχολές;;; Τέλος πάντων, κανείς δεν θυμάται τι ακριβώς σου εξασφάλισε αυτή η συνεργασία, αλλά, βρε αδερφέ, δεν αξίζει τη στήριξή σου;

Ίσως, πάλι, ήρθε η ώρα να υπερασπιστείς τα αιτήματα που αρθρώνει η ΔΑΠ, κάτω από το πέπλο της «ακομμάτιστης» νεολαίας. Και αναφερόμαστε, φυσικά, στο περίφημο πρόγραμμα-πρόταση «Παιδεία 2020» ( η παιδεία του μέλλοντος, για όσους ακόμα δεν κατάλαβαν το οραματικό στοιχείο της υπόθεσης), κάποια σημεία του οποίου είναι ιδιαίτερα… ενδιαφέροντα.
Αναθεώρηση του αρ. 16: Γιατί ποιος χρειάζεται δημόσια πανεπιστήμια, με ενιαία πτυχία και κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα; Για τη ΔΑΠ η απάντηση είναι ξεκάθαρη: όταν μπορείς να έχεις ιδιωτικά κολλέγια, με διασπασμένα προγράμματα σπουδών και, αντίστοιχα, διασπασμένα πτυχία, που να έχουν στην αγορά εργασίας την ίδια αναγνωσιμότητα με αυτά των δημοσίων ΑΕΙ, κανείς. Ακόμη κι αν προκύπτουν ζητήματα υπερκορεσμού της αγοράς εργασίας και συμπίεσης των μισθών (γιατί οι απόφοιτοι ΑΕΙ θα πρέπει να ανταγωνίζονται τους πολύ πιο χαμηλόμισθους απόφοιτους κολλεγίων), ο εκσυγχρονισμός, και ο εργασιακός μεσαίωνας που τον συνοδεύει, είναι εδώ –και η ΔΑΠ τον στηρίζει.
Κατάργηση του ασύλου: Προφανώς, όταν αλλάζει όλος ο χάρτης της εκπαίδευσης, με τρόπο που να διαψεύδεται κάθε προοπτική εύρεσης εργασίας με αξιοπρεπείς όρους, οι φοιτητές τείνουν να διεξάγουν Γενικές Συνελεύσεις και να προβαίνουν σε κινητοποιήσεις, προσπαθώντας να θέσουν ανάχωμα σε αυτές τις κινήσεις του Υπουργείου. Ανακύπτει, όμως, ένα πρόβλημα για τη ΔΑΠ, που -παρόλη την απολίτικη βιτρίνα της- συμφωνεί στο πλήρες της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, η οποία εμποδίζεται απ’ τις εν λόγω κινητοποίησεις. Άρα η λύση είναι μία και είναι απλή: το άσυλο, που κατακτήθηκε με αίμα και αγώνες από τους φοιτητές στο Πολυτεχνείο και που έχει υπάρξει κύτταρο κοινωνικών αγώνων ανά τα χρόνια, πρέπει να καταργηθεί, να περιφρουρείται από αστυνομία (είτε κανονική είτε ιδιωτική, βλ. security) και να παραμείνει ως «άσυλο ιδεών», δηλαδή ένας χώρος ακαδημαϊσμού, αποκομμένος από την κοινωνία, στον οποίο όλοι θα μπορούν να λένε ότι θέλουν (κι όταν λέμε «όλοι», εννοούμε ακόμη και φασίστες), αλλά κανείς δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα πέρα απ’ το να παρακολουθεί διαλέξεις.
Ιδιωτική χρηματοδότηση για την εκπαίδευση: Στο φόντο της εξαετούς, πλέον, οικονομικής κρίσης, η ΔΑΠ δεν φαίνεται να προβληματίζεται ούτε για το πώς θα βγούμε από αυτήν, ούτε για το ποιος την προκάλεσε και ποιος καλείται να θυσιαστεί στο όνομά της. Αντί, λοιπόν, να διεκδικήσει αύξηση της χρηματοδότησης για την εκπαίδευση (σημειωτέον ότι ο προϋπολογισμός για την εκπαίδευση ανέρχεται μόνο στο 2% του ΑΕΠ), βασίζεται στην ιδιωτική πρωτοβουλία –ακόμη κι αν αυτό μπορεί να οδηγήσει σε πλήρη περικοπή των φοιτητικών παροχών, δίδακτρα, προγράμματα ανταποδοτικής εργασίας κλπ. Μάλλον, λοιπόν, το δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο, που αποτελεί αίτημα των φοιτητικών συλλόγων όλα τα τελευταία χρόνια, δεν φαίνεται να απασχολεί ιδιαίτερα τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ.
Αξιολόγηση: Η αλήθεια είναι ότι σε μία σχολή με τόσα προβλήματα όσα η δική μας και με τεράστιες δυσλειτουργίες, στα αυτιά των περισσότερων η αξιολόγηση είναι μια έννοια που παραπέμπει στην εξυγίανση όλων των κακώς κειμένων. Στο «Παιδεία 2020» όμως, όπως και γενικά στο θεσμό της αξιολόγησης όπως έχει προταθεί από το ν. Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου, μπαίνει ένας σημαντικός αστερίσκος: Η αξιολόγηση θα γίνεται σε πανευρωπαϊκή βάση -σε σύγκριση δηλαδή με σχολές του εξωτερικού που διαρθρώνονται εντελώς διαφορετικά (βλ. δίδακτρα, κύκλοι σπουδών σε bachelor και master με αντίστοιχα επαγγελματικά δικαιώματα κλπ)- και από τα πορίσματά της θα κρίνεται η χρηματοδότηση κάθε Ιδρύματος. Αν, λοιπόν, τα ελληνικά πανεπιστήμια δεν προσαρμοστούν στα πρότυπα των πανεπιστημίων του εξωτερικού, πολύ απλά δεν θα χρηματοδοτούνται –ακόμη και αν αυτό σταδιακά οδηγήσει στο κλείσιμό τους.
Όργανα διοίκησης: Δεν θα μπορούσε να γίνει ολοκληρωμένη πρόταση για την εκπαίδευση, αν δεν συμπεριλάμβανε και το ποιος θα παίρνει όλες τις κρίσιμες αποφάσεις. Είτε λέγεται Σύγκλητος είτε Συμβούλια Ιδρύματος, αυτός ο «κάποιος» είναι σε κάθε περίπτωση αποκομμένος από την καθημερινότητα των φοιτητικών συλλόγων, παντελώς απρόθυμος να σεβαστεί τις αποφάσεις των Γενικών τους Συνελεύσεων και μπορεί να κρίνει με βάση συμφέροντα οποιουδήποτε άλλου, σίγουρα όμως όχι των φοιτητών. Για να το πούμε πολύ πιο απλά, η ΔΑΠ θεωρεί ότι οποιοσδήποτε μπορεί να παίρνει αποφάσεις για τα πανεπιστήμια -εκτός από τους φοιτητές.

Μπορεί, βέβαια, να ήρθε η ώρα για κάτι πολύ πιο σύνθετο από όλα τα παραπάνω –ίσως ήρθε η ώρα για μια πραγματική πολιτική τοποθέτηση. Μπορεί η ΔΑΠ να προβάλλει ένα προφίλ απολίτικης παράταξης και να προσπαθεί με κάθε τρόπο να πείσει ότι είναι ανεξάρτητη από κομματικούς φορείς, η πραγματικότητα όμως μάλλον δείχνει κάτι διαφορετικό. Δεν είναι απλά οι φωτογραφίες στελεχών της ΔΑΠ με στελέχη της ΝΔ (ήτοι τον «μπουμπούκο» Α. Γεωργιάδη), δεν είναι απλά τα «συγχαρητήρια» που δίνει ο Σαμαράς στα μπλε παιδία μετά από τις φοιτητικές εκλογές, δεν είναι απλά η σχέση που είχε η ΔΑΠ με το Φορτσάκη και αυτός με τη ΝΔ. Πολύ περισσότερο, η ΔΑΠ με τη στάση της μπορεί να μην το λέει, αλλά κάνει πολιτική. Με τις θέσεις της υποστηρίζει ολοκληρωτικά την εφαρμογή του ν. Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου και, άρα, ένα πλήρως αναδιαρθρωμένο πανεπιστήμιο, με ασφυκτικούς ρυθμούς σπουδών και μια νέα ταυτότητα φοιτητή, πειθήνιου και συνηθισμένου στο να υπακούει αναντίρρητα κάθε εντολή (αρχικά του καθηγητή και στη συνέχεια του εργοδότη) και πρόθυμου να μπει σε μια ατελείωτη διαδικασία κυνηγιού προσόντων και να πατήσει αν χρειαστεί επί πτωμάτων. Είναι η εξειδίκευση στο πανεπιστήμιο μιας πολιτικής που ασκούνταν όλο το προηγούμενο διάστημα, μιας εντελώς αντιλαϊκής πολιτικής, που βύθισε την ελληνική κοινωνία στην εξαθλίωση, λαμβάνοντας σκληρότατα μέτρα και περιστέλλοντας κάθε είδους δικαίωμα, ώστε να εξαναγκάσει το λαό να αποπληρώσει ένα χρέος που ποτέ δε δημιούργησε. Μιας πολιτικής που θέλει να δημιουργήσει τους εργαζόμενους του αύριο, εργαζόμενους που δεν θα έχουν κανένα κατοχυρωμένο συλλογικό δικαίωμα, θα είναι υποχείρια στις ορέξεις κάθε εργοδότη και δεν θα έχουν καμία αναπαράσταση διεκδίκησης, ώστε να αγωνιστούν για κάτι καλύτερο.

Μιας πολιτικής, εν τέλει, που ακριβώς λόγω της αυταρχικότητας και της σκληρότητας με την οποία εφαρμόστηκε, και ακριβώς λόγω του μέλλοντος που περιέγραφε –ενός μέλλοντος φτώχειας και αναξιοπρέπειας- αποδοκιμάστηκε από το λαό και καταδικάστηκε στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές. Το θέμα είναι, ότι αυτό το τελευταίο οι συνάδελφοι από τη ΔΑΠ φαίνεται να το ξεχνούν. Φαίνεται να ξεχνούν ότι, όταν σου ζητάνε να τους ψηφίσεις, σου ζητάνε να υπερασπιστείς όλες αυτές τις πολιτικές και να συνυπογράψεις στην καταδίκη οποιασδήποτε προοπτικής για ένα καλύτερο αύριο. Σου ζητάνε να κλείσεις τα μάτια στην πραγματικότητα που ζούμε, μια πραγματικότητα που πρέπει να αγωνιστούμε για να αλλάξουμε, και να εμπιστευτείς τον «φίλο» σου, που σου το ζητάει σαν χάρη. Γιατί, σκέφτονται μάλλον οι συνάδελφοι, «ήρθε η ώρα» να εξασφαλίσουμε με νύχια και με δόντια ότι η πολιτική των προηγούμενων χρόνων θα συνεχίσει να εφαρμόζεται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Απαντώντας, λοιπόν, στο ερώτημα που οι ίδιοι θέσαμε εξ αρχής, νομίζουμε ότι μπορούμε να πούμε πλέον με σιγουριά ότι ξέρουμε για ποιο πράγμα ήρθε η ώρα. Ήρθε η ώρα να πάρουμε θέση και να αποφασίσουμε οι ίδιοι για το ποια θέλουμε να είναι η ζωή μας. Ήρθε η ώρα η ΔΑΠ, κι όλες οι πολιτικές που εκπροσωπεί, να πάνε εκεί ακριβώς που ανήκουν: στις μαύρες σελίδες της ιστορίας.