Μήνας: Σεπτεμβρίου 2014

Κειμενο για το ιδιωτικο κολλεγιο Κρητης και την εξισωση πτυχιων

Advertisements

ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ | NO PASARAN!

Μέσα στους καλοκαιρινούς μήνες, τους οποίους ναι μεν έχουμε συνδυάσει με νηνεμία, αλλά το Υπουργείο πάγια εκκινά τις πιο επιθετικές τομές, έσκασε σαν «κεραυνός εν αιθρία» η αναγγελία της εφαρμογής του μέτρου των διαγραφών για 180.000 φοιτητές από 1η Σεπτέμβρη. Το μέτρο αυτό προβλέπεται για τους εισαχθέντες στις 4ετείς σχολές από το 2003-4 και στις 5ετείς από το 2001-2 και πριν. Το Υπουργείο με τον τακτικό ελιγμό του διαχωρισμού των αιωνίων φοιτητών  σε ενεργούς και λιμνάζοντες προσπάθησε να εκτονώσει οποιουσδήποτε κραδασμούς από την χωρίς εξαιρέσεις εφαρμογή του μέτρου δίνοντας παράλληλα σε αυτούς τους ενεργούς το δικαίωμα να τελειώσουν τις σπουδές τους σε δύο χαριστικές εξεταστικές διαφορετικά θα βρεθούν εκτός πανεπιστημίου .Το ζήτημα για μας περά από τη δημοσιογραφική παράθεση των γεγονότων, τόσο από τη μία να αποδομήσουμε τους λόγους ,που παρουσιάζει το Υπουργείο ως αναγκαίους γι’ αυτό το μέτρο, να ψηλαφίσουμε την πραγματική στόχευση αυτής της κίνησης, όσο και από την άλλη να δούμε τις αντιστάσεις που μπορούν να ορθώσουμε ως φοιτητικοί σύλλογοι μέσα από τις κινηματικές μας πρακτικές μπλοκάροντας τη διαγραφή οποιουδήποτε φοιτητή.

Σχετικά με τη ρητορεία του Υπουργείου υπέρ του μέτρου των διαγραφών θα μπορούσαμε να υπογραμμίσουμε τα εξής σημεία:

1) Κόστος φοίτησης «αιωνίων»: Κυμαίνεται στο μηδέν. Παρά τη σχετική παραφιλολογία, που αναπαράγεται από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, την Κυβέρνηση, το Υπουργείο και την καθεστωτική παράταξη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ  η αλήθεια είναι ότι οι φοιτητές, που έχουν ξεπεράσει τα προβλεπόμενα όρια φοίτησης ( ν+2) δεν δικαιούνται πλέον καμία φοιτητική παροχή, όπως πάσο, σίτιση, στέγαση, συγγράμματα. Αν κάτι εν τέλει «κοστίζουν» αυτοί οι φοιτητές είναι μία θέση στο αμφιθέατρο ή μια παραπάνω κόλλα στην εξεταστική, κάτι που πραγματικά πρέπει να είναι «εξοντωτικό» οικονομικά για το πανεπιστήμιο.

2) Οργανωτικό συμμάζεμα του πανεπιστημίου: Ακόμα μια σημαντική παράμετρος, που βάζει το Υπουργείο σχετικά με το ζήτημα των διαγραφών είναι η τάξη εντός του ελληνικού πανεπιστημίου  όσον αφορά τον αριθμό των φοιτητών. Φαίνεται ένας πλήρης παραλογισμός ως προς αυτό, καθώς την ίδια στιγμή έχει προβεί το Υπουργείο στην απόλυση 400 διοικητικών στο ΕΚΠΑ , κάτι που έχει οδηγήσει  στην υπολειτουργία των διοικητικών του υπηρεσιών, πράγμα το οποίο έχουμε αντιληφθεί και  οι ίδιοι με την κατάσταση των γραμματειών, όπως στη σχολή μας.Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι οι υπό διαγραφή φοιτητές δεν παίζουν κανένα απολύτως ρόλο στην αναλογία φοιτητών-διοικητικού προσωπικού- διδασκόντων, καθώς αυτή συνυπολογίζεται βάσει των φοιτητών που βρίσκονται στα όρια φοίτησης των ν+2 χρόνων. Πώς λοιπόν σε ένα υπολειτουργικό πανεπιστήμιο μπορεί να τεθεί ως οργανωτικό συμμάζεμα η διαγραφή 180.000 φοιτητών;

3) Οργανισμοί: η ελπίδα μας; Ιδιαίτερα στους φοιτητές, οι οποίοι αντιμετωπίζουν το φάσμα της διαγραφής έχει καλλιεργηθεί η αυταπάτη ότι με την έλευση των Οργανισμών ίσως κατορθώσουν να κατοχυρώσουν ευνοϊκότερη ρύθμιση σχετικά με το όριο αποπεράτωσης των σπουδών τους. Αντίστοιχη συζήτηση ένα προηγούμενο διάστημα είχε ανοίξει και σχετικά με τους διαθέσιμους διοικητικούς υπαλλήλους, οι οποίοι θεωρούσαν ότι μέσω των Οργανισμών και της ενδοϊδρυματικής κινητικότητας θα μπορούσαν να αποκατασταθούν σε κάποια άλλη θέση. Αυτό κατέρρευσε μπροστά στα μάτια των εργαζομένων και καμία πίστη σε καλύτερη κατάληξη δεν πρέπει να ελπίζει κανένας φοιτητής.

Είναι κρίσιμο, όμως να δούμε και την βαθύτερη στόχευση αυτού του μέτρου, καθώς και τις αλλαγές που θα επιφέρει στη φοιτητική καθημερινότητα :

1) Ο στόχος δεν είναι οι αιώνιοι: Παρόλο που το Υπουργείο προσπαθεί να μας πείσει ότι οι διαγραφές έχουν να κάνουν με τους αιώνιους, ως το «απόστημα» εντός του ελληνικού πανεπιστημίου, οφείλουμε να τις δούμε ως ένα «πακέτο», το οποίο θα έχει αποδέκτες όλους μας και κυρίαρχα αυτούς που εισήχθησαν στο ελληνικό πανεπιστήμιο το 2011 και θα διαγραφούν στα ν+ 2 έτη. Αδυνατούμε, λοιπόν να αντιληφθούμε πως μια κίνηση του Υπουργείου, όπως είναι αυτή των διαγραφών θα είχε ως κύριο αποδέκτη ένα δυναμικό, το οποίο εισήλθε στο πανεπιστήμιο τη δεκαετία του 80 και του 90 και όχι το μικρότερο ηλικιακά δυναμικό , το οποίο θα κληθεί να προσαρμόσει τις σπουδές του υπό τη δαμόκλειο σπάθη των ν+2 ετών σε νόρμες εξατομικευμένες και εντατικοποιημένες πιο έτοιμο από ποτέ για τις απαιτήσεις της σύγχρονης αγοράς εργασίας. Με άλλα λόγια μια ελαφρά τη καρδία τοποθέτηση ότι « οι αιώνιοι ας διαγραφούν» ισοδυναμεί με παθητική συναίνεση στη διαγραφή των επόμενων φοιτητών στα ν+2 χρόνια. Δεν τίθεται δηλαδή αξιολογικό ζήτημα διαγραφής ή  όχι κάποιου φοιτητή, καθώς προβλέπεται ρύθμιση για το σύνολο της φοιτητικής κοινότητας. Είναι εν κατακλείδι αυτοί οι  αποδιοπομπαίοι τράγοι, το εξιλαστήριο θύμα, που θα λειτουργήσει ως  μέσο κοινωνικής νομιμοποίησης για τη διαγραφή σε επόμενο διάστημα φοιτητών στα ν+2 έτη.

2) Νέα δεδομένα στη φοιτητική καθημερινότητα:  Αν αυτή τη στιγμή σε εξεταστικές περιόδους συναντάμε αρκετά συχνά φαινόμενα καθηγητικής αυθαιρεσίας και μαζικών κοψιμάτων ( χαρακτηριστικά μαθήματα είναι η Ιστορία Δικαίου, το Διοικητικό και οι περισσότερες Συνθέσεις) , αλλά και μέσα στη χρονιά αισθανόμαστε ασφυκτικούς τους ρυθμούς σπουδών με την  παραμονή μας  12 ώρες στη σχολή λόγω της απώλειας του εξαμήνου, να είμαστε σίγουροι ότι μετά την εφαρμογή των διαγραφών η φοίτησή μας θα είναι ολοένα και δυσκολότερη. Προαπαιτούμενα τεστάκια, πρόοδοι, υποχρεωτικές παρακολουθήσεις και αλυσίδες μαθημάτων θα βρίσκονται μέσα στην καθημερινότητά μας. Ιδιαίτερα το τελευταίο με τις αλλαγές, που συντελούνται στο πρόγραμμα σπουδών φαίνεται αρκετά κοντινό και παράλληλα με το δικαίωμα εξέτασής μας σε ένα μάθημα μέχρι 6 φορές ( οι 3 πρώτες γραπτά, οι επόμενες 3 προφορικά από ειδική επιτροπή) στις οποίες αν αποτύχουμε θα διακυβεύεται η διαγραφή μας καθιστούν τις συνθήκες φοίτησής μας ολοένα πιο εντατικές και την πιθανότητα διαγραφής μας (αν λάβουμε υπόψιν το μέσο όρο αποφοίτησης των 6,5 ετών στη σχολή μας) πιο πραγματικό από ποτέ.

3) Ελεύθερος χρόνος – κοινωνικές και πολιτικές δραστηριότητες;  Η πραγματικότητα των διαγραφών δεν αφήνει πολλά περιθώρια γι’ αυτά τα δύο. Η δυνατότητα, που είχαν οι φοιτητές ένα προηγούμενο διάστημα να οργανώνουν τις σπουδές τους με τέτοιο τρόπο, ώστε να διαθέτουν χρόνο για την ανάπτυξη πολιτικής δράσης στο χώρο του πανεπιστημίου, αλλά και για την ενασχόληση με οποιαδήποτε άλλη κοινωνική και πολιτιστική αναζήτηση όχι μόνο οριοθετείται, αλλά αντικειμενικά υπό το φόβο των διαγραφών εξαλείφεται. Ιδιαίτερα, για την ανάπτυξη συνδικαλιστικής πρακτικής το μέγεθος της οριοθέτησης μπορούμε να το σκεφτούμε υπό το εξής σχήμα. Αν ένα χαμένο εξάμηνο δημιούργησε το φόβο προς οτιδήποτε συλλογικό και κινούμενο σε κινηματική κατεύθυνση, ας φανταστούμε πόσες φορές  θα σκεφτεί κάποιος υπό την απειλή των διαγραφών να περάσει το κατώφλι της αίθουσας  1 για κάτι άλλο πέραν της παρακολούθησης. Τελικά, το πανεπιστήμιο των διαγραφών θα είναι ένα πανεπιστήμιο πλήρως αποστειρωμένο από οποιαδήποτε συλλογική, πολιτική δράση  χάνοντας τον  ρόλο, που διαδραμάτιζε ένα προηγούμενο διάστημα με φοιτητικά κινήματα, που κατάφερναν να πετυχαίνουν υλικές νίκες βγάζοντας στο δρόμο συλλόγους πραγματικά εργαστήρια πολιτικοποίησης.

Για το τι πρέπει να κάνουμε:

Σύμφωνα με όλα τα παραπάνω καθίσταται περισσότερο από σαφές ότι οι φοιτητικοί σύλλογοι ήδη από τώρα πρέπει να μπουν σε τροχιά κινητοποιήσεων. Σε ένα πρώτο βαθμό και ο σύλλογος μας πρέπει να προβεί σε παραστάσεις διαμαρτυρίας στην Κοσμητεία για την παρεμπόδιση έκδοσης των διαπιστωτικών πράξεων και την αποστολή των στοιχείων στο Υπουργείο. Σε περίπτωση, που θα βρεθούμε αντιμέτωποι για μια ακόμη φορά με την απαξιωτική στάση των αρμόδιων αρχών θα πρέπει να κινηθούμε σε πιο ριζοσπαστική κατεύθυνση στοχεύοντας στην απονέκρωση του διοικητικού μηχανισμού σε συντονισμό και με τις υπόλοιπες σχολές του ΕΚΠΑ. Μέσα σε αυτό το διάστημα πρέπει να δημιουργηθεί μια τέτοια εκρηκτική κατάσταση εντός του συλλόγου μας αλλά και  ευρύτερα του ελληνικού πανεπιστημίου, προκειμένου να μπούμε σε γύρο γενικών συνελεύσεων με αιτήματα το μπλοκάρισμα οποιασδήποτε προσπάθειας διαγραφής φοιτητή και τη μη εφαρμογή καμίας διάταξης του ν.Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου.

Ξεκινώντας, λοιπόν, μια πραγματικά «καυτή» χρονιά για το χώρο του πανεπιστημίου με επόμενα βήματα τη διάσπαση των πτυχίων και τη ρευστοποίηση των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων πρέπει να δώσουμε τη μάχη της γενιάς μας.

Απέναντι στην πολιτική κυβέρνησης, ΕΕ και ΔΝΤ που δεν μας θέλουν «αιώνιους» φοιτητές αλλά αιώνιους «κυνηγούς» μιας δουλειάς των 300 ευρώ χωρίς εργασιακά δικαιώματα οφείλουμε να παλέψουμε για ένα παρόν και μέλλον με αξιοπρέπεια.