Μήνας: Δεκέμβριος 2013

Ο Θεοδωρος Φορτσακης σπαει τη σιωπη του…

σε μια εκ βαθέων συνέντευξη για το χαμένο εξάμηνο*

Φοιτητής:Κύριε Φορτσάκη χαμένο εξάμηνο στη Νομική. Η μόνη σχολή πανελλαδικά που χάνεται εξάμηνο μετά το πέρας των κινητοποιήσεων. Πώς το σχολιάζετε;

Φορτσάκης:Ξέρετε κάποια στιγμή το πανεπιστήμιο πρέπει να εκσυγχρονιστεί εφαρμόζοντας τους νόμους. Ο νόμος είναι σαφής:13 εβδομάδες διδασκαλία πριν την εξέταση. Ήρθε η ώρα να τελειώνουμε με την ανομία, με τις οργανωμένες μειοψηφίες και τους τραμπούκους της αριστεράς που λυμαίνονται το πανεπιστήμιο. Όλοι αυτοί που τρέχουν στις συνελεύσεις διαμαρτυρόμενοι για δημόσια δωρεάν εκπαίδευση, για δημοκρατικό πανεπιστήμιο είναι απλά συντεχνίες. Τεμπέληδες φοιτητές που αδιαφορούν για τις σπουδές τους. Θα πρέπει όμως με εργαλείο το νόμο να τους πατάξουμε για να υλοποιήσουμε το όραμα ενός νέου, σύγχρονου, ευρωπαϊκού πανεπιστημίου.

Φοιτητής:Θεωρείται συντεχνιασμός να παλεύουν οι φοιτητές για δημόσια-δωρεάν εκπαίδευση, για ανθρώπινους όρους σπουδών, για δημοκρατικό πανεπιστήμιο; (περισσότερα…)

Advertisements

«ΜΟΛΙΣ ΧΑΘΗΚΕ ΤΟ ΕΞΑΜΗΝΟ ΣΤΗ ΝΟΜΙΚΗ». Ή ΚΑΙ ΟΧΙ…

Όλα τα κανάλια της ελληνικής τηλεόρασης έχουν πάρει φωτιά, οι εφημερίδες έχουν υλικό για ολόκληρη την εβδομάδα και οι φοιτητές τρέχουν πανικόβλητοι απ’ τη σχολή στη γραμματεία και το αντίστροφο. Ο λόγος; Η Νομική χάνει το χειμερινό εξάμηνο.

Πρόκειται για μια απόφαση που πάρθηκε από τη Γενική Συνέλευση Τμήματος Νομικής, σε συνεδρίασή της που έγινε εν κρυπτώ το πρωί της Τετάρτης. Μία συνέλευση στην οποία κανένας καθηγητής δεν παραδέχεται ότι παρευρέθηκε και για την οποία δεν φαίνεται να υπάρχει κανένα απολύτως πρακτικό. Εν ολίγοις, μία συνέλευση-φάντασμα, στην οποία (πολύ βολικά ομολογουμένως) δεν κλήθηκε να συμμετάσχει το φοιτητικό σώμα και η απόφαση της οποίας, αν και δεν έχει επικυρωθεί από κανέναν, έχει ήδη ταξιδέψει παντού και θεωρείται ήδη τετελεσμένη.  (περισσότερα…)

Μ. Τσινισιζελης: Θεσμικος ή κατασταλτικος ρολος; Μαλλον και τα δυο!

Δευτέρα 16/12: Το πρωί της Δευτέρας, της πρώτης ημέρας που η Νομική τέθηκε σε λειτουργία για το ακαδημαϊκό έτος 2013-2014, μετά απόtsinsi 15 συνεχόμενες εβδομάδες κινητοποιήσεων, τόσο από τους απεργούς-διοικητικούς όσο και από τους φοιτητές (ο σύλλογος μας τελούσε υπό κατάληψη για 4 συνεχόμενες εβδομάδες), μέλη του ΦΣ και μέλη πολιτικών συλλογικοτήτων βρέθηκαν στο γραφείο του Κοσμήτορα για να του υπενθυμίσουν πως, παρά την απόφαση της Συγκλήτου και των θεσμικών οργάνων να ανοίξουν το Ίδρυμα και να ξεκινήσει η εκπαιδευτική διαδικασία, η Νομική τελεί υπό κατάληψη με απόφαση της ΓΣ και, συνεπώς, τα μαθήματα δε θα πραγματοποιηθούν! Κατά τη διάρκεια, λοιπόν, της συνάντησης και ενώ ο Κοσμήτορας απευθυνόταν με ειρωνικά σχόλια απέναντι στους φοιτητές, δε δίστασε όχι μόνο να προσβάλει με σεξιστικά σχόλια μέλος του ΦΣ, αποκαλώντας τη «τσουλάκι» και «τσόκαρο» και απαντώντας με τη φράση «ναι, μωρό μου», αλλά και αποδεικνύοντας για ακόμη μια φορά τις στενές σχέσεις του με την ασφάλεια(!) στοχοποίησε τη φοιτήτρια, γνωστή για την αγωνιστική και συνδικαλιστική της δράση εντός του Συλλόγου, απειλώντας τη και ζητώντας τα στοιχεία της. (περισσότερα…)

Επιτελους ανοιξαμε vol.2: Το χρωμα της ανεξαρτησιας

Πολλές φορές έχει κάνει την εμφάνισή του στη σχολή μας το «ανεξάρτητο» πλαίσιο «Ανοιχτή Σχολή» όπως και σε μια σειρά άλλες σχολές. Εμείς θέλουμε με αφορμή την τελευταία Γενική Συνέλευση του συλλόγου και τη κεκαλυμμένη σύμπραξη ΔΑΠ και Ανεξάρτητων να επισημάνουμε ορισμένα χαρακτηριστικά των «ανεξάρτητων» που στηρίζουν τα πλαίσια για ανοιχτή σχολή. Στην προσπάθειά μας αυτή ούτε συνωμοσιολόγοι θα γίνουμε ούτε όμως θα περιοριστούμε σε μια επιφανειακή, απολιτίκ ανάγνωση του θέματος πέρα από τα βαθιά πολιτικά χαρακτηριστικά που έχει για εμάς το μπλοκ των ανεξάρτητων.

1) Πότε εμφανίζονται τα ανεξάρτητα πλαίσια: εμφανίζονται ΜΟΝΟ όταν έχει προηγηθεί μια κινηματική διεργασία στο φοιτητικό σύλλογο Νομικής η οποία παρακωλύει την εκπαιδευτική διαδικασία. Κοινώς όταν έχουν προηγηθεί καταλήψεις. Δεν έχει παρατηρηθεί ποτέ άλλοτε σε κανέναν φοιτητικό σύλλογο να εμφανιστεί ανεξάρτητο πλαίσιο με αυτή την πολιτική φρασεολογία και τοποθέτηση χωρίς να έχει προηγηθεί μια τέτοια διεργασία και άρα χωρίς να αντιπαρατίθεται το ίδιο επιδιώκοντας τη λήξη της. back_school_h_633_451%20copy

2) Τι ζητάνε τα ανεξάρτητα πλαίσια: ζητάνε «ανοιχτή σχολή» και τίποτε άλλο. Απέναντι ακριβώς σε μια κατάσταση ανωμαλίας με την παρακώλυση της εκπαιδευτικής διαδικασίας ζητάνε την αποκατάσταση της ομαλότητας και τη συνέχιση των μαθημάτων. Η πολιτική πρόταση άρα των ανεξάρτητων μολονότι φαίνεται να έχει θετικό περιεχόμενο, εντούτοις αυτό είναι μάλλον αρνητικό, αφού συμπυκνώνεται κυρίαρχα στο «τέλος στις καταλήψεις», «λήξη του αγώνα» και δεν περιγράφει με θετικό τρόπο την επόμενη μέρα εντός της σχολής ούτε ζητά ή αγωνίζεται για τους όρους φοίτησης στην ανοιχτή σχολή. Είναι χαρακτηριστικό ότι οποιαδήποτε ερώτηση και αν γίνει σε «ανεξάρτητο» φοιτητή γύρω από μια σειρά ζητημάτων που αφορούν τη χειροτέρευση των όρων φοίτησης και την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση είτε δεν έχει απάντηση είτε δηλώνει πως δεν είναι αρμόδιος να εκφραστεί επ’ αυτών (!) είτε ότι δεν θέλει να μπει σε πολιτική συζήτηση (!!!). Βλέπουμε, λοιπόν, πως η «ανοιχτή σχολή» τείνει να μετατρέπεται σε αυτοτελές αίτημα με όρους αυταξίας σε αντίθεση με την κατάληψη που παραμένει «μέσο πάλης» και όχι αίτημα του φοιτητικού κινήματος. Αίτημα είναι η δημόσια δωρεάν εκπαίδευση, η απόσυρση της ΚΥΑ και των Πρότυπων Εσωτερικών Κανονισμών και άλλα πράγματα που δεν απασχολούν τα ανεξάρτητα πλαίσια.

3) Το προφίλ του «ανεξάρτητου»:  το κύριο στοιχείο που χαρακτηρίζει το μπλοκ των ανεξάρτητων είναι η υστερική τάση για επιστροφή στο αμφιθέατρο, μια τάση που δεν υπολογίζει τίποτα, ούτε το συνάδερφο φοιτητή ούτε προφανώς εξωγενείς παράγοντες (εργαζόμενοι που απεργούν). Πρόκειται για  αυτό που λέμε «κοινωνικό κανιβαλισμό». Ότι δηλαδή «εγώ θέλω να κάνω μάθημα και δεν με νοιάζει για τους εργαζόμενους», ή «εγώ θέλω να κάνω μάθημα και δεν με νοιάζει για τους συμφοιτητές μου που θα διαγραφούν στα 6 χρόνια». Η τυφλή αυτή τάση αγγίζει τα όρια της αυτοκαταστροφής αφού αδυνατεί να δει το γεγονός ότι το δημόσιο δωρεάν πανεπιστήμιο διαλύεται και η εργασιακή προοπτική γίνεται όλο και πιο δυσχερής. Επίσης, άλλο βασικό χαρακτηριστικό είναι η βαθιά ηττοπάθεια που υπαγορεύει την ανοχή οποιασδήποτε φοιτητικής καθημερινότητας και εργασιακής προοπτικής στο φόντο ενός «από τα πριν χαμένου αγώνα».

4) Η σχέση με τη ΔΑΠΝΔΦΚ: Δεν είναι σκοπός μας να αποδείξουμε ότι οι ανεξάρτητοι είναι κάποιος σκοτεινός δάκτυλος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Φτάνει το γεγονός ότι τρέφουν μια τέτοια συμπάθεια ο ένας για τον άλλο που βρισκόμενοι στον ίδιο χώρο και με τα πράγματα να σκουραίνουν πάντα σφιχταγκαλιάζονται και πορεύονται μαζί. Αυτό δεν είναι διόλου τυχαίο. Η κυβερνητική παράταξη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στα πανεπιστήμια είχε και έχει έναν βασικό στόχο. Την διατήρηση της ακαδημαϊκής ομαλότητας εντός των ιδρυμάτων, την προώθηση των αναδιαρθρώσεων και την καταστολή των κινητοποιήσεων. Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ επειδή πολιτικά εναντιώνεται στις κινητοποιήσεις και τις καταλήψεις, επειδή πολιτικά τάσσεται κατά της απεργίας των διοικητικών, επειδή πολιτικά τάσσεται υπέρ των Πρότυπων Εσωτερικών Κανονισμών και της αναδιάρθρωσης για αυτό και κάθε φορά προσπαθεί να ανοίξει τη σχολή και να λήξει τις κινητοποιήσεις. Χρήσιμοι σύμμαχοι σε αυτήν την κατεύθυνση είναι όσοι φοιτητές τυφλωμένοι είτε από τον κοινωνικό κανιβαλισμό είτε από τον καριερισμό τάσσονται επίσης προς αυτήν την κατεύθυνση. Δεν αποκλείουμε βέβαια και στενότερες σχέσεις των ανεξάρτητων με τη ΔΑΠ καθώς δεν είναι λίγοι εκείνοι οι ανεξάρτητοι φοιτητές που έχουν βρεθεί στο ψηφοδέλτιο της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ.

Το σίγουρο είναι ότι όσο και αν χτυπιούνται κάτω οι κάθε λογής «ανεξάρτητοι» συμφοιτητές μας ότι είναι όντως ανεξάρτητοι και δεν έχουν καμία σχέση με τη ΔΑΠ δεν μπορούν να πείσουν κανέναν. Και δεν μπορούν να πείσουν κανέναν όχι μόνο γιατί πάντα συμπράττουν με τη ΔΑΠ ακόμα και αν θέλουν να ονομάσουν το πλαίσιο κάπως αλλιώς (ανοιχτή σχολή). Όχι μόνο επειδή τα πλαίσια τους τα εκφωνεί ο εκπρόσωπος της ΔΑΠ και καταμετρά τους ψήφους τους. Όχι μόνο επειδή έχουν ενσωματώσει στο μάξιμουμ το ατομικίστικο πνεύμα που προωθεί η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στις σχολές. Αλλά, επίσης, επειδή είναι σαφές ότι κανείς σε μια τόσο κρίσιμη συγκυρία και με όλα αυτά που συμβαίνουν μέσα στο πανεπιστήμιο δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητος και να τοποθετείται εκτός πολιτικής. Κανείς δεν μπορεί να αξιώνει στο όνομα της ανοιχτής σχολής ότι έχει μια μη πολιτική τοποθέτηση όταν αυτή η τοποθέτηση συνεπάγεται την απεργοσπασία, τη λήξη των φοιτητικών κινητοποιήσεων και την αποδοχή ενός πανεπιστήμιου που δεν θα έχει μείνει ίχνος δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης. Και μπορεί όποιος έχει μια τέτοια τοποθέτηση να μην είναι τσιράκι της κυβέρνησης, σίγουρα όμως είναι ένα χρήσιμο πιόνι στη σκακιέρα των κυβερνητικών επιτελείων.

Στο δια ταύτα, συνάδερφοι ανεξάρτητοι… συγχαρητήρια.

Η σχολή άνοιξε.
Με εμάς, όμως, τι θα γίνει;

Και εννοούμε όλους εμάς που μας περιμένει το κολλεγιοποιημένο αυταρχικό πανεπιστήμιο των Εσωτερικών Κανονισμών, εμάς που θα πάρουμε διασπασμένα πτυχία, εμάς που μας περιμένει ο Νέος Κώδικας Δικηγόρων, εμάς που μας περιμένει η ανεργία του 60% στους νέους.

Ωραία, η σχολή άνοιξε. Τα καταφέρατε.

Ας μιλήσουμε τώρα για το παρόν και το μέλλον μας.

 

 

»Κριση και Βια στα Πανεπιστημια» *

* ή αλλιώς πώς να στοχοποιήσει κανείς τα αριστερά σχήματα και να βγάλει λάδι την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση

Στο φόντο της απεργίας των διοικητικών υπαλλήλων η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Νομικής αφήνει για λίγο τα πάρτυ και τα μπουζούκια και κάνει στροφή στον ακαδημαϊσμό, διοργανώνοντας ημερίδα με θέμα »Κρίση και Βία στα Πανεπιστήμια», με συμμετοχή και μεγαλοκαθηγητάδων της Νομικής – Δρόσος, Κλαμαρής, Κοτσαλής, γνωστών για την αντιδραστική τους ρητορεία. Επί της ουσίας, το ακροδεξιό παραλήρημα του Σαμαρά περί καταδίκης της βίας »από όπου κι αν προέρχεται» και της θεωρίας των 2 άκρων γίνεται αντικείμενο ακαδημαϊκής διάλεξης στην οποία παρέχονται πιστοποιητικά παρακολούθησης. Καλούν, δηλαδή, τους φοιτητές ν’ ασπαστούν την χουντικής εμπνεύσεως θεωρία των 2 άκρων με δωράκι ένα χαρτί για το βιογραφικό τους!

Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ως νεολαία του Σαμαρά αναπαράγει, λοιπόν, την εξίσωση της βίας της ακροδεξιάς συμμορίας της Χρυσής Αυγής με τους λαϊκούς αγώνες (απεργίες, καταλήψεις, διαδηλώσεις), σε μια προσπάθεια να απονομιμοποιήσει και να οριοθετήσει τα λαϊκά κινήματα, εντείνοντας παράλληλα τον κρατικό αυταρχισμό. Η θεωρία, όμως, αυτή είναι προσχηματική, καθώς, αφ’ ενός, η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ συγκάλυπτε την δράση της Χ.Α. και μάλιστα την πριμοδοτούσε πολιτικά μέσα από την ξενοφοβική και αυταρχική πολιτική της (βλ. στρατόπεδα συγκέντρωσης, τρομονόμος). Αφ’ ετέρου, αυτή η καταδίκη δεν είναι σύνολη, γιατί υπάρχει μια μεγάλη εξαίρεση: η κρατική βία! (περισσότερα…)

Οι αστερισκοι κανουν τη διαφορα…

Βρισκόμαστε στη 14η εβδομάδα κινητοποιήσεων των διοικητικών υπαλλήλων. Σε μία από τις πιο κρίσιμες συνελεύσεις των απεργών, παρατηρείται μια συντονισμένη κίνηση από την πλευρά του Φορτσάκη, της κοσμητείας και του Υπουργού. Με ανακοίνωσή του ο πρόεδρος στο siteτης σχολής παραγνωρίζοντας τις αποφάσεις των διοικητικών και του φοιτητικού συλλόγου μας για κατάληψη μέχρι και τη Δευτέρα, αναγγέλλει ότι η σχολή ανοίγει για τη διεξαγωγή μαθημάτων.

 Όλως τυχαίως η κίνηση αυτή από πλευράς Φορτσάκη – κοσμητείας – Υπουργού έρχεται να συμπέσει με την είσοδο, ύστερα από 13 εβδομάδες, της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στη ΓΣ του συλλόγου. Στα μάτια μας αυτό το φαντάζει άκρως προκλητικό αν λάβουμε υπ’ όψιν μας το γεγονός ότι αυτές τις 14 εβδομάδες για την υλοποίηση των αποφάσεων του φοιτητικού συλλόγου, είτε ήταν η κατάληψη του κτηρίου είτε ήταν μια απλή εκδήλωση οι πόρτες της σχολής ήταν πάντα κλειστές. Ξαφνικά, όμως, και ενώ υπάρχει αντίθετη απόφαση τόσο των φοιτητών όσο και των εργαζομένων, ο κοσμήτορας μαζί με τον πρόεδρο του τμήματος αποφάσισαν να ανοίξει η σχολή σε αγαστή συνεργασία από ό,τι φαίνεται και με τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ.    Η συνεννόηση αυτή είναι αποκαλυπτική για τις σχέσεις ΔΑΠ με τα όργανα διοίκησης και με το Υπουργείο γενικότερα, ενώ και ένα προηγούμενο διάστημα με τη στήριξή της στην διαδικτυακή κίνηση «ανοιχτές σχολές» (όπου υπέγραφε όποιος ήθελε αρκεί να είχε ένα email) έκανε τις προσπάθειές της για να σπάσει την απεργία. Την κίνηση αυτή μάλιστα στην πρόσφατη ανακοίνωσή της  η νεολαία της ΝΔ (κομματικού φορέα της ΔΑΠ), η ΟΝΝΕΔ,  έσπευσε να την χαρακτηρίσει ως κάτι παραπάνω από μαζική, προσπαθώντας να μας πείσει ότι χιλιάδες φοιτητές αγανακτούν για την μη ομαλή λειτουργία του ΕΚΠΑ (σε πλήρη σύμπνοια με τη ρητορεία της κυβέρνησης) ενώ οι φωτογραφίες από την σχεδόν άδεια πλατεία Κοραή ακόμα παλεύουν να γεμίσουν με τη βοήθεια του photoshop. (περισσότερα…)

Κειμενο συμβολης της ΡΑΠαΝ – ΣΑΦΝ [εαακ] για την αποτιμηση της ενωτικης πορειας με την αντινομια εαακ

για μια κατεύθυνση υπέρβασης της κρισιακής κατάστασης των διασπασμένων σχημάτων στη νομική

Α. Για τη συγκυρία και τις κινήσεις του κράτους στο χώρο της εκπαίδευσης

Α1. Η κοινωνική και πολιτική συγκυρία συμπυκνώνει χαρακτηριστικά που αφενός μαρτυρούν την αντιφατικότητα του σχεδιασμού του αστικού συνασπισμού εξουσίας για την υπέρβαση της καπιταλιστικής κρίσης στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό καθώς και ένα παρατεταμένο κλίμα σχετικής πολιτικής αποσταθεροποίησης και κρίσης πολιτικής εκπροσώπησης των πληττόμενων κοινωνικών στρωμάτων (μικροαστικών και εργατικών) από τους παραδοσιακούς πολιτικούς εκπροσώπους του ελληνικού αστισμού. Αφετέρου, όμως, είναι σαφής η αδυναμία του λαϊκού παράγοντα να εισέλθει με ένα μαχητικό τρόπο στο προσκήνιο προκαλώντας βαθύτερους τριγμούς στα ρήγματα της αστικής στρατηγικής, με τους αγώνες να εμφανίζονται ως επί το πλείστον ασθμαίνοντες και αποσπασματικοί. Οι ευθύνες για αυτό πέφτουν προφανώς στις πλάτες της Αριστεράς ως εκείνου του ελλείποντος οργανωτή της λαϊκής δυσαρέσκειας και οργής, του αναγκαίου πολιτικού «ηγέτη» των δυνάμεων της εργασίας απέναντι στις δυνάμεις του κεφαλαίου. Η ολιγωρία ως προς τη διαμόρφωση εκείνου του κοινωνικού και πολιτικού μετώπου το οποίο θα συγκροτεί μια εναλλακτική αφήγηση εξόδου από την κρίση προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας και της νεολαίας είναι η κύρια αιτία στην οποία πρέπει να αποδοθεί η αδυναμία πρόκλησης ευρύτερων τριγμών στα αστικά κέντρα και ενεργοποίησης μιας κρίσης της αστικής ηγεμονίας.     (περισσότερα…)

“ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ”

Μία νύχτα, αυτή της 6ης Δεκέμβρη και μερικοί πυροβολισμοί ήταν αρκετά για να βγάλουν χιλιάδες κόσμου στους δρόμους ενάντια στη δολοφονία του 15αχρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον αστυνομικό Κορκονέα. Τι έχει μείνει όμως από εκείνη την εξεγερσιακή κατάσταση , τι έχει μείνει από αυτές τις μαζικές κινητοποιήσεις, τι έχει μείνει από τη διεθνή κατακραυγή για την αυταρχική πολιτική που στο απόγειο της φτάνει να δολοφονεί εν ψυχρώ μαθητές; Πριν απαντήσουμε σ αυτό το ερώτημα ας δούμε λίγο καλύτερα τα στοιχεία που οδήγησαν στην κοινωνική έκρηξη εκείνων των ημερών.

dark-anime-wallpaper-widescreen-8939-hd-wallpapers2

Το 2008 είναι ένα έτος- κλειδί στην πορεία της χώρας , καθώς τότε άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια της διεθνούς οικονομικής κρίσης, παρά τις ρητορείες των κυβερνώντων μέχρι πρότινος ότι αυτή δεν θα άγγιζε την Ελλάδα. Παράλληλα με τις κινήσεις του κράτους για αναχρηματοδότηση των τραπεζών με 28 δισεκατομμύρια , υπήρχε μια υπεραυξημένη καταστολή τόσο φυσική όσο και ιδεολογική απέναντι ιδιαίτερα στη νεολαία λόγω και των συχνότερων κινητοποιήσεών της μέχρι τότε. Έτσι, ένα σύνθημα το οποίο σημάδεψε τις πορείες εκείνου  του Δεκέμβρη ήταν το « στις τράπεζες λεφτά, στη νεολαία σφαίρες ήρθε η ώρα για τις δικές μας μέρες». Η νεολαία με αυτό το σύνθημα έδωσε το στίγμα του ότι δεν πρόκειται να « κάτσει ήσυχα» κόντρα στην πολιτική της κυβέρνησης που απέναντι σε οποιαδήποτε λαϊκή αντίσταση η απάντησή της ήταν γκλομπ , δακρυγόνα και κάθε άλλου είδους χημικά ( αγνώστου προελεύσεως και ημερομηνίας λήξης). (περισσότερα…)

ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΣΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ;

«Δίκιο έχουν οι διοικητικοί, αλλά 13 εβδομάδες δεν είναι πολλές;» είναι ένα σχόλιο που ακούγεται συχνότατα το τελευταίο διάστημα. Οκ, αλλά με όσα ετοιμάζει το Υπουργείο Παιδείας για το χώρο της εκπαίδευσης, 13 εβδομάδες θα έπρεπε να είναι μόνο η αρχή. Για να εξηγούμαστε, στη σχολή μας μένουνε, μετά τις απολύσεις και τις διαθεσιμότητες, 4 μόνο διοικητικοί υπάλληλοι από τους 17, για την εξυπηρέτηση του συνόλου των φοιτητών (περίπου 4000), πράγμα που θα οδηγήσει σε τεράστια δυσλειτουργία του ιδρύματος. Ακόμη περισσότερο, η πλήρης αδυναμία λειτουργίας ορισμένων γραμματειών (βλ. οικονομικό, με 0 πλέον διοικητικούς υπαλλήλους) θα οδηγήσει, σε ένα πρώτο στάδιο, σε διοικητικές συγχωνεύσεις, και αργότερα σε συγχωνεύσεις γνωστικών αντικειμένων, όπως έχει ήδη εξαγγελθεί από το σχέδιο «Αθηνά». Συγκεκριμένα για τη νομική, το ότι γίνεται αυτόνομη σχολή (βλ. σχέδιο «Αθηνά») ανοίγει το δρόμο για την εισαγωγή κατευθύνσεων στο πτυχίο. Με άλλα λόγια, αντί για πτυχίο νομικού, πλέον θα παίρνουμε πτυχίο αστικολόγου, ποινικολόγου, εμπορικολόγου και πάει λέγοντας – πράγμα που δεν βγάζουμε από το μυαλό μας, αφού ήδη από πέρσι έχει περάσει το νομοθέτημα που επιτρέπει στον εκάστοτε υπουργό παιδείας να αλλάζει το πρόγραμμα σπουδών οποιασδήποτε σχολής εν μία νυκτί. Όλα αυτά θα προδιαγράφουν ένα εργασιακό μέλλον όπου ο απόφοιτος θα είναι καταδικασμένος σε ένα φαύλο κύκλο ειδίκευσης-αποειδίκευσης – επανειδίκευσης, ανάλογα με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας, ενός εργαζομένου «μίας χρήσης», χωρίς κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα. (περισσότερα…)