Εσύ θα κατέβεις αύριο στην Απεργία;

Σήμερα, μετά από 7 χρόνια μνημονιακής πραγματικότητας στη χώρα μας, μπορούμε πλέον να κάνουμε λόγο για συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα. Οι πολιτικές λιτότητας που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις για να ανταποκριθούν στις επιταγές της τρόικα για την αποπληρωμή του χρέους έρχονται να πλήξουν τους εργαζομένους στο σύνολό τους  με σωρεία αντιλαικών μέτρων. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, συντασσόμενη πλήρως με τις επιταγές της Ε.Ε. και του ΔΝΤ,είναι αποφασισμένη μετά και την 3η αξιολόγηση να επιβάλει νέα σειρά μνημονιακών μέτρων με επίκεντρο τη ρύθμιση των κόκκινων δανείων και την απελευθέρωση των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών,  τις ιδιωτικοποιήσεις, τις “μεταρυθμίσεις” στα εργασιακά και τον νέο συνδικαλιστικό νόμο.

Το άγχος της νεολαίας για επαρκή επαγγελματική κατάρτιση αυτή τη στιγμή δεν έρχεται σε επαφή με την πραγματική κατάσταση στους χώρους εργασίας και την πραγματική κατάσταση των εργαζόμενων σ’αυτούς. Όσο οι φοιτητές/τριες κυνηγούν επαγγελματικά προσόντα, φαίνεται ότι όλο και περισσότερο τόσο αυτά όσο και τα πτυχία μας τίθενται σε αχρηστία.Το κυρίαρχο πρότυπο εργασίας αυτή τη στιγμή είναι αυτό της ελαστικότητας. Οι εργοδότες, δηλαδή, στις περισσότερες περιπτώσεις επιλέγουν να μην κάνουν προσλήψεις υπαλλήλων προκειμένου να μην έχουν κάποια δέσμευση απέναντί τους(μηνιαίος σταθερός μισθός, αποζημίωση σε περίπτωση απόλυσης, σταθερή ασφάλιση κτλ). Σκοπός αυτής της διαδικασίας είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους προκειμένου να «επιζήσουν» οι επιχειρήσεις στην οικονομική κρίση. Έτσι, ολοένα κυριαρχεί το καθεστώς των συμβάσεων και συγκεκριμένα ατομικών προκειμένου οι εργαζόμενοι να μην μπορούν συλλογικά να υπερασπιστούν ούτε την εργασία τους ούτε τα εργασιακά της δικαιώματα, συμβάσεων αορίστου ή ορισμένου χρόνου (πχ 6μήνου) και τέλος συμβάσεων «έργου», με τις οποίες ο εργοδότης δεσμεύεται μόνο κατά τη διάρκεια ενός συγκεκριμένου έργου.

Βλέπουμε,λοιπόν, ότι τα τελευταία χρόνια μόνο οι μισοί από τους νέους εργαζόμενους βρίσκονται σε σταθερή θέση εργασίας και το υπόλοιπο 50% έχει ως προοπτική  την ανεργία (21,2% στους νέους), την επισφαλή, μαύρη και ανασφάλιστη  εργασία , τη μετανάστευση γενικά το «σήμερα είμαι, αύριο δεν είμαι». Όσον αφορά στην  μείωση της ανεργίας που διατυμπανίζει η κυβέρνηση ,είναι πλασματική , διότι συνεχώς ανακυκλώνεται το ίδιο εργασιακό δυναμικό στο πλαίσιο των ελαστικών σχέσεων εργασίας.

Ο εργαζόμενος μπορεί κατά τον πρώτο χρόνο εργασίας του να απολυθεί οποτεδήποτε, χωρίς συγκεκριμένο λόγο και χωρίς υποχρέωση του εργοδότη να καταβάλλει αποζημίωση. Αποτελεί ρύθμιση που περιλαμβάνεται στο 1ο μνημόνιιο.

Επιπλέον με τη συρρίκνωση του κατώτατου μισθού ήδη από το 2012 στα 490 ευρω και η θεσμοποίηση του «υποκατώτατου» για τους νέους εργαζόμενους στα 430 ευρω η εργασία μάλλον ορίζεται πολυ περισσότερο σαν προσωρινή. Έτσι, ενώ οι απόφοιτοι πανεπιστημίου προσδοκούν για μία θέση εργασίας ανάλογη της αξίας του πτυχίου τους και, άρα, και μισθού με τον οποίο να μπορούν πραγματικά να ζούν ανεξάρτητοι (καθώς  με περικοπές μισθών και συντάξεων η οικογένεια ούτως ή άλλως πλέον αδυνατεί να βοηθήσει), η πραγματικότητα τους διαψεύδει.

Πιο συγκεκριμένα σχετικά με τον δικηγορικό κλάδο και όσον αφορά τα πρώτα χρόνια μετά το πτυχίο, σύμφωνα με το ασφαλιστικό με την εγγραφή μας στον ΔΣΑ, ακόμα και με 0 ευρώ εισόδημα ,έχεις την υποχρέωση να καταβάλεις 2.823 ευρώ εισφορές. Καταρχάς, η άσκηση σύμφωνα με το νέο Κωδικά Δικηγόρων δεν προβλέπει κατώτατο όριο αμοιβής και άρα αυτή επαφύεται στη διακριτική ευχέρεια του “καλού” εργοδότη, ενώ παράλληλα ο ασκούμενος γίνεται ‘’το παιδί για όλες τις δουλειές’’. Εξίσωση και αναγνώριση των πτυχίων ιδιωτικών κολλεγίων και Πανεπιστημίων του εξωτερικού με αυτά των ΑΕΙ, εξαφάνιση μικρών δικηγορικών γραφείων σε αναντιστοιχία με τη μαζική εμφάνιση δικηγορικών εταιρειών είναι δύο δεδομένα, που σκιαγραφούν το τοπίο της δικηγορίας. Ένα καθεστώς όπου η προσφορά θέσων εργασίας είναι ιδιαίτερα μειωμένη σε αντίθεση με τη διόγκωση των υποψήφιων δικηγόρων, κάτι που ωθεί την ήδη ατομική διαπραγμάτευση σε όλο και μεγαλύτερη εκμετάλλευση. Η αναζήτηση δουλειάς σε κάποια μεγάλη δικηγορική εταιρία πάνω σε εξειδικευμένο αντικείμενο απαιτεί μεταπτυχιακά και εξτρα προσόντα, ενώ ο ασκούμενος δεν κατοχυρώνεται μισθολογικά ως ελεύθερος επαγγελματίας αλλά με όρους μισθοτοποίησης καλείται να ανταπεξέλθει και κατ’ ουσίαν να επιβιώνει μέσα από μεγάλα ωράρια εργασίας.

Ενώ όλα αυτά αποτελούν απτή πραγματικότητα, χειρότερη πραγματικότητα αποτελεί η επικείμενη τροπολογία του νομοσχεδίου Αχτσίογλου σχετικά με τον συνδικαλιστικό και εργασιακό νόμο. Έρχεται δηλαδη, να ψηφιστεί από τη βουλή η μηδενική δυνατότητα αντίστασης των εργαζομένων απέναντι σε όλες τις παραπάνω συνθήκες. Αλλάζει ο τρόπος κύρηξης απεργίας, καθώς πλέον ορίζεται ως αναγκαίο ποσοστό συμφωνίας για αυτή το 50% τουλάχιστον(50+1), αντί για το μέχρι στιγμής 1/3 των συμμετεχόντων στο εκάστοτε σωματείο εργαζομένων, και άρα θα είναι σχεδόν αδύνατο να κυρηχθεί απεργία. Επιπλέον, ακόμα και όσες απεργίες καταφέρνουν να προκηρυχθούν, η νομιμότητά τους θα εξετάζεται με fast-trackδιαδικασίες από τα δικαστήρια. Παράλληλα με το νέο νόμο θα δίνεται η δυνατότητα να επανεξετάζεται ο κατάλογος των δικαιολογημένων λόγων καταγγελίας της σύμβασης από την πλευρά των εργοδοτών. Με λίγα λόγια επεκτείνεται τόσο η δυνατότητα να ποινικοποιείται το δικαίωμα στην απεργία ως μέσο αντίδρασης και πίεσης των εργαζομένων, οι οποίοι καλούνται να δουλέψουν για τρεις και εξήντα υπό τον φόβο των ομαδικών απολύσεων.

Μπορεί όλη αυτή η κατάσταση να μας φαίνεται πολύ μακρινή από την καθημερινότητα του πανεπιστημίου, σίγουρα όμως αμέσως μετά την λήψη του πτυχίου θα κληθούμε να βρούμε δουλεία μέσα σε αυτά τα πλαίσια,ενώ αρκετοί κι αρκετές από μας ήδη αναγκαζόμαστε να εργαστούμε παράλληλα με τις σπουδές μας. Πολύ περισσότερο εμείς θεωρούμε πως οι αγώνες αυτοί μας αφορούν ήδη από σήμερα ως φοιτητές δεδομένης της υποβάθμισης των πτυχίων μας με την ανάδειξη των μεταπτυχιακών ως απαραίτητο χαρτί ώστε να βρούμε ακόμα και μία κακοπληρωμένη εργασία (διακύβευμα είναι η εργασία στον κλάδο με τοπου τελειώσουμε) και την θέσπιση διδάκτρων σε αυτά κάνοντας ακόμα πιο δύσκολο το έργο του να ανταπεξέλθουμε σε αυτά.

Συμμετέχουμε στην πανεργατική κινητοποίηση στο Κάτω Πολυτεχνείο στις 10.30 την Πέμπτη 14/12 στην αυτοτελή προσυγκέντρωση των φοιτητικών συλλόγων!

Κοινό κείμενο-κάλεσμα στην πανεργατική Απεργία της 14ης Δεκέμβρη από τα σχήματα της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ [εαακ], της Αρ.Εν και του Αρ.Δι.Ν 

Advertisements

Πώς οι Τετάρτες έγιναν διαφορετικές

Πάνε περίπου 2 χρόνια από τότε που λαός, νεολαία και εν γένει κόσμος του κινημάτος άρχισαν να δίνουν τα πρώτα τους ραντεβού στα Ειρηνοδικεία της χώρας κάθε Τετάρτη. Ο σκόπος τους απλός, το αίτημα δίκαιο. Και ποιο ήταν αυτό; Το μπλοκάρισμα των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας.

Ας πιάσουμε το νήμα απ’ την αρχή…

Οι πλειστηριασμοί είναι ένα από τα πιο αντιλαϊκά μέτρα και μια βάναυση επίθεση στο πεδίο των βασικών δικαιωμάτων, που εφάρμοσε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, στα πλαίσια και των μνημονιακών και ευρωπαϊκών επιταγών, την ώρα που τα επτά χρόνια μνημονιακής πραγματικότητας, έχουν οδηγήσει μεγάλα κομμάτια του πληττόμενου λαού στη φτωχοποίηση, την εξαθλίωση και την καθημερινή πάλη για επιβίωση. Η απελευθέρωση τους αποτελούσε κατεύθυνση ήδη από εποχής 2ου μνημονίου και έγινε πράξη μετά και την υπογραφή των προαπαιτούμενων του 3ου μνημονίου από την κυβέρνηση.

Σε μια συνθήκη όπου η ανεργία έχει εκτιναχθεί, μισθοί και συντάξεις όλο και μειώνονται, οι εργασιακές κατακτήσεις ανατρέπονται, οι όροι διαβίωσης των μεσαίων και κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων συνεχώς υποβαθμίζονται και συμπιέζονται προς τα κάτω, σε συνδυασμό με τις υπέρογκες ασφαλιστικές εισφορές και την υπερφορολόγηση, είναι πραγματικό πως ένας μεγάλος αριθμός δανειοληπτών δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις των τραπεζών. Ο οικογενειακός προγραμματισμός ανατράπηκε και οι δυνατότητες αποπληρωμής στεγαστικών, καταναλωτικών και επιχειρηματικών δανείων καθώς και πιστωτικών καρτών ακυρώθηκαν κοκκινίζοντας ( = 6μηνη καθυστέρηση) 109,5 δις των τραπεζικών οφειλών.

Ο ν. 3869/2010 (νόμος Κατσέλη) και η τροποποίηση προαπαιτούμενων, ο Κώδικας Δεοντολογίας Τραπεζών και οι αλλαγές στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας ρυθμίζουν τις οφειλές υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων σε τράπεζες, εφορίες, ΟΤΑ και οργανισμούς κοινωνικής ασφάλισης. Η μείωση των εισοδηματικών κριτηρίων για την επιβολή κατασχέσεων, η παρακράτηση μισθών, η περιουσιακή εποπτεία και βεβαίως οι πλειστηριασμοί καταδεικνύουν τη μεροληψία του νομοθέτη υπέρ των τραπεζών και κατά των δανειοληπτών. Ο νόμος Κατσέλη, λοιπόν, ο οποίος προστάτευε πλήρως την πρώτη κατοικία, αναθεωρήθηκε και τώρα τα σπίτια των οφειλετών “κόκκινων δανείων” είναι έρμαια στα χέρια των τραπεζών.

Το κίνημα…

Εδώ δε χρειάζεται να αναλωθούμε πολύ. Θα το έχετε δει και ως εικόνα στις ειδήσεις. Ήδη από την έναρξη της διαδικασίας των πλειστηριασμών, το μαζικό λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα έδειξε τις διαθέσεις του. Έδειξε πως είναι διατεθειμένο να βρίσκεται κάθε Τετάρτη στα Ειρηνοδικεία κάνοντας δύσκολη τη ζωή συμβολαιογράφων και τραπεζών και να γίνει εμπόδιο στα σχέδια Κυβέρνησης-ΕΕ, μην αφήνοντας να εκπληστειραστούν τα σπίτια του κόσμου που ασφυκτιά. Και το έκανε! Και η επιτυχία στο πάγωμα των πλειστηριασμών της πρώτης κατοικίας είναι το εβδομαδιαίο υλικό αποτέλεσμα αυτής της κινηματικής πρακτικής και της αλληλεγγύης του αγωνιζόμενου λαού. Φυσικά, η απάντηση του κράτους ήταν η αναμενόμενη. Στα Ειρηνοδικεία τον κόσμο τον «προϋπαντούσαν» διμοιρίες ΜΑΤ και μάλιστα πολλές φορές οι δυνάμεις καταστολής δεν δίσταζαν να του επιτεθούν ξυλοκοπώντας τον και ρίχνοντας χημικά σε κλειστούς χώρους. Κανείς και καμία όμως δεν τρομοκρατήθηκε και δεν σταμάτησε να παλεύει. Και κάθε Τετάρτη οι πλειστηριασμοί εναντίον λαϊκών οικογενειών ακυρώνονταν. Επειδή λοιπόν δεν πήγε και πολύ καλά για την Κυβέρνηση όλο αυτό, επινόησε μαζί με τους δανειστές και το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας την πλατφόρμα ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, που θα εγγυάται ότι οι πλειστηριασμοί θα υλοποιούνται υπό το πρίσμα του τριπτύχου “ηρεμία, τάξη και ασφάλεια”.

So back to our days…

Οι ηλεκτρονικοί πλειστηρασμοί ξενικάνε. Θα γίνονται από τον συμβολαιογράφο που επιλέγει ο επισπεύδων τον πλειστηριασμό δανειστής μέσω ηλεκτρονικής πλατφόρμας, στην οποία θα έχει πρόσβαση με χρήση κωδικού όποιος επιθυμεί να κάνει προσφορά για το εκπλειστηριαζόμενο ακίνητο και εφόσον έχει καταθέσει εγγυητική επιστολή ίση με το 1/3 της πρώτης προσφοράς. Πλεόν θα γίνονται μαζικοί πλειστηριασμοί πρωί-βράδυ και συγκεκριμένα κατά βάση κάθε Τετάρτη, Πέμπτη ή Παρασκευή είτε 10 π.μ – 2 μ.μ είτε 2 μ.μ – 6 μ.μ. Φυσικά, έγκειται στη διακριτική ευχέρεια του επισπεύδοντος δανειστή το αν οι πλειστηριασμοί θα γίνονται ηλεκτρονικά ή στο Ειρηνοδικείο, αν και στην περίπτωση που ο επισπεύδων είναι τράπεζα ή το δημόσιο, το δεύτερο είναι μάλλον απίθανο.

Εδώ πρέπει να τονίσουμε και ένα μεγάλο ψέμα της Κυβέρνησης, σχετικά με το αν θα γίνονται πλειστηριασμοί μικρών ακινήτων. Παρά λοιπόν τους ισχυρισμούς της Κυβέρνησης ότι υπάρχει συμφωνία με τις τράπεζες να μην εκπλειστηριάζονται ηλεκτρονικά ακίνητα αξίας μικρότερης των 30.000 ευρώ, αυτό είναι ψέμα. Ήδη έχουν δημοσιευτεί ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί για ακίνητα αξίας μικρότερης από αυτή και μάλιστα πρώτης κατοικίας. Για παράδειγμα, η Εθνική Τράπεζα βγάζει σε πλειστηριασμό στις 20-12-12017 ακίνητο αξίας 240.000 ευρώ σε τιμή πρώτης προσφοράς 160.000 ευρώ για χρέος 50.000 ευρώ.

Η απάντηση…

Για εμάς τα πράγματα είναι απλά και συμπυκνώνονται στο εξής: Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη! Στεκόμαστε απέναντι σε οποιονδήποτε θέλει να διαλύσει τη ζωή μας, να γονατίσει ακόμα περισσότερο τον λαό και να τον ξεσπιτώσει. Απαιτούμε πλήρη νομική προστασία της πρώτης κατοικίας και αναστολή του μέτρου των πλειστηριασμών. Συνεχίζουμε να παλεύουμε ενάντια στους πλειστηριασμούς με κάθε τρόπο. Οι συλλογικοί και μαζικοί αγώνες λαού και νεολαίας θα κερδίσουν!

Και τι μου λες εσύ για άσυλο (ή αλλιώς… Περί διακίνησης και χρήσης στη Μασσαλίας ο λόγος

Αν έχεις περάσει έστω μία φορά απ’ το παρκάκι της Μασσαλίας, ξέρεις τι εννοούμε. Έχεις όμως ποτέ αναλογιστεί τι σηματοδοτεί η κατάσταση αυτή, τι σημαίνει και τι εξυπηρετεί; Ας ξεκινήσουμε όμως από ένα πιο πρωτόλειο ερώτημα, το οποίο είναι: γιατί μας αφορά; Το Πανεπιστήμιο εκτός από έναν χώρο εντός του οποίου επιτελούμε τα ακαδημαϊκά μας καθήκοντα, είναι και ο κοινωνικός χώρος στον οποίο περνάμε ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι της μέρας μας, εντός του οποίου κοινωνικοποιούμαστε, μοιραζόμαστε με τους συμφοιτητές/τριες μας κοινά προβλήματα και ανησυχίες, μ’ έναν τρόπο πολιτικοποιούμαστε και εν γένει συγκροτούμαστε σαν εν δυνάμει υποκείμενα που θα στελεχώσουν τον κοινωνικό ιστό (ή προετοιμαζόμαστε να βγούμε στην αρένα της αγοράς εργασίας). Υπ’ αυτή την έννοια δεν γίνεται να μένουμε απαθείς και απλά θεατές μπροστά σε ένα κοινωνικό φαινόμενο που λαμβάνει χώρα “μπροστά στην πόρτα μας”, έξω απ’ τη σχολή μας, αυτό της τοξικοεξάρτησης.

Είναι πραγματικό, ότι σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης, ενσωμάτωσης της ήττας και μετασχηματισμού της προσδοκίας της νεολαίας και του λαού, ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας οδηγείται στο αδιέξοδο με πολλαπλούς τρόπους. Η μνημονιακή πραγματικότητα και οι πολιτικές κυβερνήσεων και ΕΕ οδηγούν την κοινωνία ολοένα και περισσότερο στην εξαθλίωση και στην εμπέδωση του δόγματος “δεν υπάρχει εναλλακτική”. Ένα κομμάτι του πληττόμενου κόσμου, λοιπόν, αδυνατώντας να διαχειριστεί το βάρος της καθημερινής πάλης για επιβίωση, στρέφεται στα ναρκωτικά. Επί της ουσίας χρησιμοποιεί κατασταλτικές ουσίες για τη διαχείριση του θυμικού και του ατομικού του αδιεξόδου. Στο πλαίσιο της συνεχούς συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους δε και με το πρόσχημα της έλλειψης πόρων για κοινωνική πολιτική, δημόσιες δομές που υπήρχαν και προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν αυτή την κατάσταση προσφέροντας υπηρεσίες συμβουλευτικής υποστήριξης και στέγασης σε μια διαδικασία απεξάρτησης αυτών των ανθρώπων, κατέστησαν “μη βιώσιμες” και έκλεισαν ή αντικαταστάθηκαν από την ιδιωτική πρωτοβουλία. Μ’ αυτόν τον τρόπο οι χρήστες εξωθούνται στο κοινωνικό περιθώριο και θεωρούνται “μη κανονικοί”.

Ας δούμε όμως πώς η κατάσταση αυτή διαπλέκεται και είναι εν τέλει άρρηκτα συνδεδεμένη με τη πολυετή προσπάθεια του κράτους για την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, ως χώρου κοινωνικοπολιτικών αγώνων, πολιτικοποίησης και κινηματικής ενεργοποίησης της νεολαίας. Δεν είναι τυχαίο ότι ιδιαίτερα μετά το 2011 – χρονιά την οποία κατατέθηκε και ο νόμος Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου που προέβλεπε ξεκάθαρα την κατάργηση του ασύλου και την παρέμβαση των δυνάμεων καταστολής σε αυτό – οι τοξικοεξαρτημένοι άρχισαν να εμφανίζονται μαζικά στα όρια χώρων ασύλου, δηλαδή στα νέα σημεία διακίνησης όπως πλέον διαμορφώθηκαν στην πραγματικότητα. Ο καθορισμός του τόπου διακίνησης (και άρα και χρήσης των ναρκωτικών γιατί οι τοξικοεξαρτόμενοι έχουν την άμεση βιολογική ανάγκη λήψης της δόσης τους) σε μεγάλο βαθμό ελέγχεται απο την αστυνομία εφόσον αυτή μπορεί να εξωθεί με τις διώξεις και τις »επιχειρήσεις σκούπας» το εμπόριο απο κάπου και να το αναγκάζει να μεταφέρεται αλλού (συνυπολογίζοντας βέβαια το δεδομένο οτι δεν διώκονται πραγματικά ποτέ οι μεγαλέμποροι και τα κυκλώματα τους αλλά υποθάλπτεται η ανάπτυξη του εμπορίου). Παράδειγμα αποτελεί η μεταφορά της »πιάτσας» απο τα Προπύλαια στο παρκάκι μετά το 2011 σε μια προσπάθεια να γίνουν »βιώσιμα» τα Προπύλαια και στο χώρο εκτός σχολής να δίνεται η ευκαιρία αστυνομικής επέμβασης στα πλαίσια των υποτιθέμενων επιχειρήσεων σκούπας με στόχο την καταπάτηση ασύλου σε περίοδο καταλήψεων και κινηματικών-πολιτικών διεργασιών. Επιπλέον, φυσική απόρροια αυτής της στρατηγικής κίνησης του κράτους είναι να εγκαθιδρύεται στις συνειδήσεις των φοιτητών/τριων ο φόβος και η απονομιμοποίηση του ασύλου και επομένως να θεωρούν πως η κατάργηση του είναι μια αναγκαία συνέπεια που θα τους επιφέρει ασφάλεια. Μιλάμε λοιπόν για πολιτική επιλογή στοχοποίησης των τοξικοεξαρτημένων και όχι των ναρκεμπόρων, ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε ότι σε περιοχές της Αθήνας που δεν αποτελούν χώρους ασύλου, οι μεγαλέμποροι κάνουν διακίνηση ανενόχλητοι από την αστυνομία. Υπ’ αυτή την έννοια και οι “επιχειρήσεις-σκούπα” της αστυνομίας  προσφέρουν περισσότερο μια πρόσκαιρη βελτίωση της δικής μας αισθητικής, παρά μια οριστική λύση στο πρόβλημα.

Μετά τις διαπιστώσεις, ήρθε η ώρα και για μερικές απαντήσεις…

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ειπωθεί είναι πως οι τοξικοεξαρτώμενοι/ες δεν είναι γενικά και αόριστα άνθρωποι του περιθωρίου, δεν είναι παράσιτα, αλλά είναι υποκείμενα του κοινωνικού σχηματισμού που χρήζουν φροντίδας την οποία το κράτος πρέπει να πιεστεί για να τους προσφέρει, αλλά που πρέπει να του παρασχεθεί και από την ίδια την κοινωνία. Η στείρα αποκοπή τους από τον κοινωνικό ιστό όχι μόνο νομιμοποιεί την περιθωριοποίησή τους, πολλώ δε μάλλον δεν ψηλαφεί τις πραγματικές ρίζες του προβλήματος, αλλά και δεν αναμετράται με την εύρεση ουσιαστικών λύσεων με κατεύθυνση την ομαλή επανένταξή τους στο κοινωνικό σύνολο. Αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί με τη δημιουργία δημόσιων δομών και κέντρων απεξάρτησής τους, οπού θα τους παρέχεται στέγαση και ψυχοκοινωνική βοήθεια και εντός των οποίων θα ζουν αξιοπρεπώς. Και βάζοντας ξανά στην κουβέντα το ζήτημα του ασύλου, το Πανεπιστήμιο είναι ο κοινωνικός μας χώρος τον οποίο πρέπει να ορίζουμε εμείς και μόνο εμείς και ακριβώς γι’ αυτό οφείλουμε να μην είμαστε παθητικοί/ες μπροστά σε ό,τι εκτυλίσσεται εντός του. Πολύ περισσότερο οφείλουμε να κινούμαστε συνεχώς στην κατεύθυνση επανοικειοποίησής του, δίνοντας του ξανά νόημα και ζωή, με εξώστρεφες κοινωνικοπολιτικές δράσεις και μη θεωρώντας τον ως ένα στείρο εξεταστικό κέντρο. Τη λύση θα τη φέρει η συλλογική και μαζική μας δράση.

Γιατί κανένας Δεκέμβρης δεν τέλειωσε ποτέ!

6η Δεκέμβρη 2008: Ημερομηνία που σημάδεψε τους Δεκέμβρηδες μιας ολόκληρης γενιάς. Μιας γενιάς που αναγνώρισε τον εαυτό της και τους αγώνες της στο πρόσωπο του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Είδε στο πρόσωπο ενός 15χρονου παιδιού που δολοφονήθηκε από τα όργανα καταστολής του κράτους, να “δολοφονούνται” τα όνειρα και οι προσδοκίες της εξαιτίας της κρίσης. Αυτή η γενιά βγήκε μαχητικά στο προσκήνιο και διεκδίκησε στους δρόμους τη ζωή που της αξίζει. Για εμάς, λοιπόν, η 6η Δεκέμβρη και η εξέγερση του ’08 δεν τίθεται με όρους επετείου, “μνημόσυνου” ή συμβολισμού, για ένα ακόμα θύμα της κρατικής καταστολής και της αστυνομικής βίας. Για εμάς αποτελεί ένα κόμβο που έχει αφήσει μαχητική παρακαταθήκη και συλλογικές αναπαραστάσεις στη γενιά μας και την καλεί να βγει και πάλι δυναμικά στο προσκήνιο και να ανατρέψει την κανονικότητα των μνημονίων και της ηττοπάθειας, αλλά και τις πολιτικές εκείνες που διαλύουν το παρόν και το μέλλον της, παλεύοντας ενάντια στον αυταρχισμό και την τρομοκρατία της καταστολής. 9 χρόνια μετά το καθήκον αυτό για τη γενιά μας είναι πιο επιτακτικό από ποτέ. Μιλάμε για μια γενιά που:

9 χρόνια μετά, καλείται να ζήσει με 400 ευρώ

9 χρόνια μετά, είναι μια γενιά που δεν έχει ζήσει χωρίς μνημόνια

9 χρόνια μετά, συνεχίζει να βιώνει την κρατική καταστολή σε κάθε της βήμα

Kαι γι’ αυτό 9 χρόνια μετά είναι απόλυτα αναγκαίο να διεκδικήσουμε μια ζωή στο μπόι των ονείρων μας και των ανθρώπων!

Η κρατική καταστολή στο σήμερα…

Δεν χρειάζεται να πάμε πολύ μακριά ούτε να κάνουμε ιστορική αναδρομή όλης της μεταπολίτευσης ούτε θα μιλήσουμε για όλες τις δολοφονίες του κράτους και της αστυνομίας. Στο σήμερα η καταστολή εντείνεται με τους πιο σκληρούς όρους. Συγκεκριμένα την Τετάρτη 29/11 μέσα σ’ ένα μόλις 24ωρο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με τη συνδρομή των αστυνομικών δυνάμεων έδειξε το πραγματικό πρόσωπό της απέναντι σε κινήσεις αντίστασης του λαού ενάντια σε μία σειρά μνημονιακών μέτρων που με εντολές της ΕΕ υλοποιεί. Τα ΜΑΤ προσπάθησαν να καταστείλουν με αναβαθμισμένη βία την απεργιακή κινητοποίηση στα Γιάννενα, την κινητοποίηση των εστιακών στο Υπουργείο Παιδείας σχετικά με τα προβλήματα που έχουν ανακύψει στις εστίες με την επίθεση στο δημόσιο δωρεάν χαρακτήρα του Πανεπιστημίου, την κινητοποίηση των συμβασιούχων στο χώρο της υγείας στο Υπουργείο καθώς επίσης το αποκορύφωμα ήταν η επίθεση που εξαπολύθηκε στους αγωνιστές στο Ειρηνοδικείο Αθηνών που προσπάθησαν να μπλοκάρουν την εφαρμογή των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας.

Με αυτή τη συγκυρία συμπίπτει ειρωνικά η επίσημη επίσκεψη στην Αθήνα του Ταγίπ Ερντογάν, ενός από του πιο αυταρχικούς ηγέτες της Ευρώπης και γνωστού για τις βίαιες κατασταλτικές πρακτικές του. Ακόμα πιο προκλητική φαίνεται αυτή η επίσκεψη, αν αναλογιστούμε σε τι εξαθλιωμένη κατάσταση ζουν οι πρόσφυγες κι ενόψει της απειλής του χειμώνα, εξαιτίας της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας, στην υπογραφή της οποίας πρωτοστάτησε ο Ερντογάν. Ας μην ξεχνάμε βέβαια και την πολιτική αφανισμού των Κούρδων και των αιτημάτων τους για δημοκρατία και αυτοδιάθεση από την τουρκική κυβέρνηση, σε συνδυασμό με την απαράδεκτη μεταχείριση τους από την ελληνική αστυνομία. Και τα 2 παραπάνω παραδείγματα δείχνουν εμφατικά πόσο ευθυγραμμίζονται οι πολιτικές επιλογές των δύο χωρών σε συγκεκριμένα ζητήματα αιχμής , παρά τη φαινομενική ένταση που υπάρχει ανάμεσα τους. Τις 2 εκείνες μέρες (7/8 Δεκέμβρη) η κυκλοφορία στο κέντρο θα αποκλειστεί εντελώς, ενώ θα υπάρχουν αυξημένες δυνάμεις αστυνόμευσης και καταστολής στους δρόμους. Δεν αποκλείεται, βέβαια, να χρησιμοποιηθεί η διπλωματική επίσκεψη, όπως άλλωστε συνηθίζεται, ως πρόσχημα για ανάλγητη καταστολή των διαδηλώσεων της 6ης Δεκέμβρη. Αξιολογώντας αυτή την κατάσταση οφείλουμε να διατρανώσουμε πως ο κάθε Ερντογάν και οι πολιτικές του είναι ανεπιθύμητες.

Ταυτόχρονα στο χώρο της εργασίας και της Παιδείας…

Σε αυτό το πλαίσιο έρχεται να προστεθεί και η πανεργατική απεργία της 14ης Δεκέμβρη. Μια απεργία που καλείται σε μια συγκυρία όπου η νεολαία και ο λαός θεωρούν πως έχουν ηττηθεί από τις αντιλαϊκές πολιτικές Κυβέρνησης-ΕΕ. Πολιτικές που φέρουν βάρβαρες αναδιαρθρώσεις στις ζωές μας, με κατεύθυνση την διάλυση κάθε συλλογικού κεκτημένου και την εξαθλίωση του λαού. Μειώσεις σε συντάξεις και μισθούς ,με τον κατώτατο μισθό να έχει φτάσει στα 400€, απελευθέρωση πλειστηριασμών και έναρξη των ηλεκτρονικών, ανεργία και επισφαλής εργασία, μετανάστευση, είναι οι συνθήκες στις οποίες καλείται να ζήσει ο κάθε νέος και νέα σήμερα και να διαμορφώσει τη ζωή του μέσα σ’ έναν εργασιακό μεσαίωνα. Ούτε ο δικός μας κλάδος έχει μείνει βέβαια στο απυρόβλητο: αποφοιτώντας από τη σχολή, καλούμαστε να κάνουμε πρακτική άσκηση εργαζόμενοι με ευέλικτο ωράριο για ελάχιστα χρήματα. Στη νέα σκληρή πραγματικότητα της αγοράς εργασίας, το επάγγελμα του δικηγόρου βρίσκεται πολύ μακριά από το κύρος και τα χρήματα που πολλοί ονειρεύονται μπαίνοντας στη σχολή. Οι νέοι δικηγόροι εργάζονται ως μισθωτοί σε πολύ επισφαλείς εργασιακές συνθήκες και καταβάλλοντας δυσμενέστατες εισφορές.

Προφανώς ο χώρος της Παιδείας δεν έχει μείνει αλώβητος από αυτές τις πολιτικές. Αντίθετα, η επίθεση στην Παιδεία και η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση αποτελούσε ανέκαθεν στόχευση των εκάστοτε κυβερνήσεων και σήμερα αυτό αποτυπώνεται ξεκάθαρα και μέσα από ένα συνολικό νόμο που πέρασε στη Βουλή το καλοκαίρι. Ο λόγος φυσικά για το νόμο Γαβρόγλου. Ένας νόμος που έρχεται να βαθύνει την αναδιάρθρωση στο χώρο της εκπαίδευσης και του Πανεπιστημίου και να κάνει κανονικότητα την εντατικοποίηση, την πειθάρχηση, την περαιτέρω μετακύλιση του κόστους σπουδών στις πλάτες μας, την κατάργηση συλλογικών κεκτημένων, όπως το άσυλο των κοινωνικοπολιτικών αγώνων.

Υπ’ αυτό το πρίσμα η αναγκαιότητα να σηκωθούν από την νεολαία αντιστάσεις απέναντι σε όλα αυτά μπαίνει με τους πιο επιτακτικούς όρους. Η νεολαία, το πιο μαχητικό κομμάτι της κοινωνίας, οφείλει στον ίδιο της τον εαυτό να εμποδίσει τη συνέχιση των πολιτικών που διαλύουν τη ζωή της. Οφείλουμε σε εμάς τους ίδιους να χτίσουμε συλλογικά τη ζωή μας όπως εμείς θέλουμε και όχι όπως κάποιοι άλλοι μας επιβάλλουν, στη βάση των συμφερόντων μας και των ονείρων μας. Γι’ αυτό θεωρούμε πως ενόψει της 6ης Δεκέμβρη, της επίσκεψης του Ερντογάν στην Αθήνα αλλά και της πανεργατικής απεργίας στις 14/12, ο Φοιτητικός μας Σύλλογος πρέπει να συγκληθεί, να συζητήσει και να πάρει δυναμική απόφαση γύρω από όλα τα παραπάνω. Καλούμε λοιπόν σε Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου Νομικής την Τρίτη 5/12. Γιατί τους δικούς μας Δεκέμβρηδες θα τους φτιάξουμε μαζί!

Κοινό κείμενο της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ [εαακ], της Αρ.Εν και του Αρ.Δι.Ν

Δικά τους τα οικολογικά εγκλήματα, δικοί μας οι νεκροί!

Η ιστορία της οικοδόμησης των ρεμάτων της Αττικής ξεκινά από τον 19ο αιώνα και την επιλογή της Αθήνας ως πρωτεύουσας του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Η ιδιοκτησία γης αποτελούσε τον βασικό κορμό της εθνικής οικονομικής ανάπτυξης και η Αθήνα των 9.000 κατοίκων έπρεπε σύντομα να υποβληθεί στο νεοκλασικό αστικό σχεδιασμό, ο οποίος βέβαια αγνοούσε πλήρως το δίκτυο των ρεμάτων. Ήδη το 1896 πέθαναν 17 άνθρωποι εξαιτίας πλημμύρας στην Αθήνα, καθώς οι διαδρομές πολλών ρεμάτων είχαν ενσωματωθεί στο οδικό δίκτυο. Στη συνέχεια μιας ιστορικής αναδρομής αξίζει να αναφερθεί ότι μετά την μικρασιατική καταστροφή και την εγκατάσταση εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων στην Αττική η ανάγκη της εργατικής τάξης και των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων για απόκτηση κατοικίας απαντήθηκε με την ένταξη στο σχέδιο αυθαιρέτων και με μια διαδικασία αστικής επέκτασης. Στις περιοχές αυθαιρέτων μάλιστα, όπου έλλειπε ο στοιχειώδης εξοπλισμός και οι υποδομές, αλλά και στους προσφυγικούς συνοικισμούς, τα ρέματα είτε έμειναν ανοιχτά είτε χτίστηκαν. Σε σπάνιες περιπτώσεις, κυρίως στη «νόμιμη πόλη», τα ρέματα καλύφθηκαν αφού έγιναν οι κατάλληλες προβλέψεις για την απορροή των υδάτων και την αποχέτευση των λυμάτων.

Η πιο σημαντική, ωστόσο, περίοδος οικοδόμησης είναι εκείνη που ξεκίνησε μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο ως τα νεότερα χρόνια. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη τα οποία όρισαν την πολεοδομία τους βάσει των ποταμών και των ρεμάτων τους, αναδεικνύοντάς τα μάλιστα ως φυσικά στοιχεία των πόλεων και τουριστικούς προορισμούς, το ελληνικό κράτος αντιμετώπισε τα ρέματα και τους ποταμούς ως εστίες βρωμιάς και η κάλυψη των ρεμάτων ταυτίστηκε με τον εκσυγχρονισμό και την εξυγείανση.

Ως αποτέλεσμα των διαδοχικών φάσεων έντονης αστικοποίησης, πολύ μικρό μέρος από το κάποτε πυκνό δίκτυο ποταμών και ρεμάτων μπορεί ακόμη να εντοπιστεί. Πολλές βιομηχανίες και βιοτεχνίες συστηματικά χρησιμοποιούν τα ρέματα και τα ποτάμια για τη διάθεση των αποβλήτων τους ήδη από το μεσοπόλεμο. Ο Κηφισσός αποτελεί ένα χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα, αφού διασχίζει μια από τις σημαντικότερες βιομηχανικές συγκεντρώσεις στην Αθήνα.

Οι ανθρώπινες επεμβάσεις έχουν καταστρέψει τις φυσικές λεκάνες των ρεμάτων. Η βοσκή, η εκχέρσωση, οι πυρκαγιές, η άναρχη επέκταση λατομείων και μεταλλείων, το χωρίς τεχνικά έργα οδικό δίκτυο, το μπάζωμα στις πλαγιές για τη δημιουργία οικοπέδων – όλα έχουν συμβάλει στην αύξηση των απορροών σε δομημένους χώρους, παρ’ όλο που αυτές δεν ευνοούνται από τις γεωμορφολογικές και κλιματικές συνθήκες. Η κερδοσκοπία πάνω στη γη, οι παράνομες (και εν συνεχεία νομιμοποιούμενες) επεκτάσεις της πόλης και η εντατική εκμετάλλευση κάθε ιδιοκτησίας οδήγησαν στην εξαφάνιση του μεγαλύτερου μέρους του δικτύου ρεμάτων στην Αθήνα.

Η φονική πλημμύρα στη Μάνδρα είναι άμεσα συνδεδεμένη με τα παραπάνω. Το τραγικό είναι ότι το 1996 είχαμε δύο θύματα ακριβώς στην ίδια περιοχή, περίπου δύο χιλιόμετρα βόρεια από το σημείο που είχε κλείσει η δίοδος. Ήδη, η φύση είχε προειδοποιήσει για το ότι κακώς είχαν γίνει επεμβάσεις, κακώς δεν είχε διατηρηθεί η φυσική ροή του νερού και ταυτόχρονα δεν είχε τόσα χρόνια διαμορφωθεί μια τεχνητή ροή του νερού. Η μη λήψη ουσιωδών μέτρων για τη ρύθμιση των ρεμάτων (τουλάχιστον από το ’96 οπότε έπληξε τη Μάνδρα η προηγούμενη φονική πλημμύρα) καταδεικνύει την έλλειψη ενδιαφέροντος της πολιτείας και της περιφέρειας για μία από τις πλέον φτωχές περιοχές της Αττικής. Μετά από δεκαετίες προσπάθειας των κατοίκων εγκρίθηκε τελικά το 2016 η μελέτη για τη διευθέτηση των δύο χειμάρρων («Σούρες» και «Αγία Αικατερίνη») αλλά εν τέλει έμεινε στα χαρτιά.

Οι ευθύνες για τα πρόσφατα τραγικά γεγονότα της Μάνδρας βαραίνουν όλες τις κυβερνήσεις σε βάθος πεντηκονταετίας που γνωρίζοντας τους κινδύνους διαχρονικά επιλέγουν να εξυπηρετούν τα εκάστοτε ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα και για χρόνια συγκαλύπτουν όλες τις παραβιάσεις της περιβαλλοντικής νομοθεσίας από αυτούς που επιδιώκουν να συμβαδίζουν με τα ιδιωτικοοικονομικά συμφέροντα, στο όνομα των επενδύσεων. Ειδικότερα η Περιφέρεια Αττικής με ξεκάθαρες ευθύνες της Ρ. Δούρου απο το 2014 μαζί με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αδιαφόρησαν για την κατάσταση που επικρατούσε και την επιτακτική ανάγκη για βελτιωτικά έργα. Οι κάτοικοι άκουσαν έναν παρατεταμένο θόρυβο, σαν καυγά ανθρώπων. Σύντομα η λάσπη τα κάλυψε όλα. Ο αριθμός των νεκρών έχει φτάσει ήδη τους 20 ανθρώπους. Στο Περιφερειακό Συμβούλιο που συγκαλέστηκε η απαξιωτική στάση απέναντι στα γεγονότα και την καταστροφή συνεχίστηκε καθώς η τραγωδία σύμφωνα με τις επίσημες αρχές οφείλεται κατ ουσίαν »στις άσχημες καιρικές συνθήκες» με την περιφεριάρχη να μην αναγνωρίζει τις βαρύτατες πολιτικές ευθύνες που στοίχισαν ζωές. Όμως είναι ξεκάθαρο για εμάς ότι δεν σκότωσε το ρέμα τους ανθρώπους στη Μάνδρα. Τους σκότωσε η απληστία, το ενδιαφέρον για τα κέρδη και το συμφέρον του κεφαλαίου και όχι του λαού, το γρήγορο και εύκολο χρήμα, η αδιαφορία για μέτρα προστασίας που στοιχίζουν, η υψηλή πολιτική που αδιαφορεί για τις φτωχές γειτονιές της Αττικής.

Black Friday: Η χαρά του καταναλωτισμού και του εργοδότη

Black Friday, μια μέρα αφιερωμένη στους καταναλωτές λόγω των υπερβολικά χαμηλών τιμών που προσφέρονται σε όλα τα προϊόντα. Μια μέρα που οι οικογένειες ξεφεύγουν από την έντονη καθημερινότητα, κάνουν πολύωρες βόλτες στα εμπορικά κέντρα, καθώς τα καταστήματα μέσω ελκυστικών προσφορών τους δίνουν την δυνατότητα να αγοράσουν αυτά που δεν μπορούσαν να αποκτήσουν όλο τον υπόλοιπο χρόνο.

Είναι όμως ρεαλιστική όλη αυτή η κατάσταση που διαφημίζεται τον τελευταίο μήνα από τα καταστήματα;

Αν ρίξουμε μια απλή ματιά στην κατάσταση που επικρατεί στην χώρα όπου ξεκίνησε αυτή η παράδοση, θα δούμε κάτι τελείως διαφορετικό. Θα δούμε μία πραγματικότητα στην οποία επικρατεί χάος, ποδοπατήματα, πανικός και σε πολλές περιπτώσεις υπάρχουν παραδείγματα εργαζομένων και καταναλωτών που κατέληξαν σοβαρά τραυματισμένοι, έως και νεκροί.

Όλη αυτή η υστερία ξεκίνησε στην Αμερική το 1932 και σηματοδοτούσε την αρχή της Χριστουγεννιάτικης εκπτωτικής περιόδου. Το »έθιμο» αυτό πλέον βέβαια έχει καταλήξει να είναι μια μανία, με χαρακτηριστικά πραγματικής ανθρωποφαγίας. Θα πρέπει όμως να αναζητήσουμε την ανάγκη καθιέρωσης ενός τέτοιου »εθίμου» μέσα στην αμερικάνικη κοινωνία. Για να το κάνουμε αυτό θα πρέπει να παρατηρήσουμε πως η αμερικάνικη κοινωνία είχε γαλουχηθεί, πράγμα που συνέβαινε για πρώτη φορά σε μια κοινωνία με τόσο έντονο τρόπο, στο μοντέλο ενός άκρατου καταναλωτισμού και στην ιδέα της σύνδεσης αυτού με την ευδαιμονία και την ανέλιξη μέσα στην κοινωνική πυραμίδα. Για τον μέσο πολίτη η απόκτηση ενός συγκεκριμένου αγαθού τον έκανε από την μία να νιώθει πιο ευτυχισμένος και από την άλλη να νιώθει ότι εξελίσσεται και ανέρχεται μέσα στην κοινωνία μέσα από την απόκτηση λόγου χάριν ενός καλού αμαξιού ή των νέων οικιακών συσκευών που ήταν της μόδας ή των ηλεκτρονικών παιχνιδιών και λοιπών προϊόντων των εκάστοτε πολυεθνικών.

Αυτή η ολοένα και αυξανόμενη πλασματική ανάγκη έρχεται στο σήμερα σε αντιπαράθεση με την συρρίκνωση των μισθών και την οικονομική κρίση, την οποία πληρώνουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία, ενώ το μοντέλο του καταναλωτισμού παραμένει πολύ καλά χαραγμένο στην αμερικάνικη κοινωνία. Συνεπώς τι καλύτερο από μια μέρα με όλα τα προϊόντα πιο φθηνά; Πρόκειται λοιπόν για μια μέρα κυρίαρχα εκτόνωσης της αμερικάνικης κοινωνίας, συμφιλίωσης μεταξύ κεφαλαίου και λαού, κατά την οποία δίνεται η ευκαιρία σχεδόν σε όλους να αποκτήσουν τα καταναλωτικά αγαθά που υποτίθεται έχουν ανάγκη. Από την άλλη, αποτελεί μια μέρα υπερκέρδους για τις επιχειρήσεις, καθώς δίνονται προϊόντα περασμένης σεζόν(στοκ), που ούτως ή άλλως είναι φθηνότερα. Στο ίδιο πλαίσιο και στην κατεύθυνση εξάπλωσης του δυτικού τρόπου σκέψης και ζωής, έρχεται φέτος και στην Ελλάδα.

Σε αυτό το έθιμο ωστόσο θα πρέπει να καταδείξουμε και να εναντιωθούμε στις άθλιες συνθήκες εργασίας για τους εργαζόμενους που υπόκεινται σε όλη αυτή τη διαδικασία. Απλήρωτες υπερωρίες, ατέλειωτη ορθοστασία, εξυπηρέτηση πελατών με κανιβαλίστικες τάσεις που έχουν προκαλέσει τραυματισμούς μέχρι και θανάτους εργαζομένων. Αυτό είναι η ουσία της black friday για έναν εργαζόμενο. Δεν θα πρέπει αυτό το νεόφερτο έθιμο να το θεωρήσουμε ως μεμονωμένο περιστατικό. Αντίθετα αποτελεί κομμάτι της συνολικής επίθεσης στα εργασιακά δικαιώματα, η οποία επιτελείται τόσο μέσα από εργασιακές καταστρατηγήσεις χρόνων, όσο και από αντίστοιχες εργοδοτικές απαιτήσεις, όπως η λευκή νύχτα και η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας.

Ενάντια σε αυτή την ολοένα και μεγαλύτερη επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα, που έρχεται να επισφραγίσει ο νέος εργασιακός νόμος, η νεολαία θα πρέπει να διεκδικεί δουλειά και ζωή με αξιοπρέπεια. Γιατί η νεολαία, που είτε εργάζεται ήδη με αντίστοιχες συνθήκες είτε θα εργαστεί, θα πρέπει να μην αποδέχεται όλο αυτό το κανιβαλίστικο καταναλωτικό πανηγύρι. Θα πρέπει να σταθεί δίπλα στον εργαζόμενο απέχοντας από τις αγορές στις αλυσίδες που εφαρμόζουν την πρακτική αυτή, δίνοντας το μήνυμα που αναλογεί στις επιχειρήσεις.

Σκεπτόμενοι λοιπόν όχι ως πελάτες, αλλά ως μελλοντικοί εργαζόμενοι να στείλουμε μήνυμα αποθάρρυνσης τέτοιων εθίμων και να δυναμώσουμε τους συλλογικούς μας αγώνες για ζωή και δουλειά με αξιοπρέπεια.

Τίποτα δεν χαρίζεται…

Μετά από ψήφισμα που κατέβηκε στο ΔΣ Νομικής αποφασίστηκε ομόφωνα η παρουσία του ΦΣ στη Γενική Συνέλευση Τμήματος (=συνέλευση των καθηγητών) για την οποία ο Κοσμήτορας της σχολής έβγαλε ανακοίνωση- για τη διεξαγωγή της την Τετάρτη στις 22/11 καθώς και για τα θέματα που θα συζητηθούν- μετά από πιέσεις του ΦΣ. Με απόφαση ,λοιπόν, ΔΣ παραστήκαμε μαζικά στη ΓΣΤ και θέσαμε ορισμένα πάγια αιτήματα του φοιτητικού συλλόγου σχετικά με τους ρυθμούς σπουδών και τους όρους εξέτασης. Για άλλη μια φορά αποδείχθηκε ότι οι συλλογικοί αγώνες είναι οι μόνοι που μπορούν να αποτυπώσουν υλικές νίκες !

Ως πρώτο ζήτημα τέθηκε το όριο δήλωσης μαθημάτων των επί πτυχίω φοιτητών/τριών για το οποίο απαιτήσαμε την διατήρηση του στα 14 μαθήματα και για τους φοιτητές του 8ου εξαμήνου. Η πρόσφατη αλλαγή του νόμου, ο οποίος αφενός ορίζει την διπλή εξεταστική,χειμερινού και εαρινού εξαμήνου,αφετέρου περιορίζει αυτή τη δυνατότητα μόνο για όσους/ες φοιτητές/τριες έχουν περατώσει τα απαραίτητα εξάμηνα φοίτησης, δημιούργησε διαφωνία και μεταξύ των ίδιων των μελών του οργάνου σχετικά με τη νομιμότητα του αιτήματος αλλά και με το κατά πόσο οι φοιτητές/τριες του 8ου εξαμήνου μπορεί να θεωρηθούν επί πτυχίω φοιτητές.Το γεγονός, όμως, ότι ένας φοιτητής την Νομικής μπορεί να πάρει πτυχίο ακομα και στα 3,5 χρόνια ίσως είναι ένα επαρκές επιχείρημα για να θεωρηθούν οι φοιτητές του 8ου εξαμήνου επί πτυχίω φοιτητές.Πέρα από αυτό, από το γράμμα της διάταξης προκύπτει ακόμη ότι οι φοιτητές πέραν του 8ου εξαμήνου έχουν τη δυνατότητα να δίνουν όλα τα μαθήματα που τους απομένουν για τη 

λήψη του πτυχίου τους και άρα δε θα πρέπει να τίθεται καν όριο 14 μόνο μαθημάτων για τους επί πτυχίω φοιτητές, ένα όριο μάλιστα που τίθεται με ακαθόριστα κριτήρια και χωρίς καμία δικαιολογητική βάση.

Εν τέλει- και μετά από ψηφοφορία-καταφέραμε η ΓΣΤ να δεσμευθεί ότι όντως το όριο δήλωσης θα διατηρηθεί στα 14 μαθήματα και για φέτος. Ωστόσο κατέστη σαφές ότι η εν λόγω ρύθμιση ισχύει προς το παρόν για το τρέχον έτος.Επομένως φαίνεται πως είναι ένα συνεχές διακύβευμα για τον ΦΣ να απαιτεί τη διατήρηση των 14 μαθημάτων και ενδεχομένως και την αύξηση τους, ένα αίτημα που προκύπτει από τις ίδιες τις ανάγκες των φοιτητών/τριων οι οποίοι παράλληλα με την προσπάθεια κατάκτησης του πτυχίου πολλές φορές εργάζονται με αποτέλεσμα να πιέζονται χρονικά.Αυτό συνεπάγεται πως το όριο μαθημάτων στα 14 παρουσιάζεται ως αναγκαιότητα ώστε να εξασφαλίζονται ανθρώπινοι ρυθμοί σπουδών.

Τέθηκαν επίσης επί τάπητος κάποια μόνιμα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στις εξεταστικές: η έγκαιρη δημοσίευση του προγράμματος της εξεταστικής και μάλιστα πριν το κλείσιμο των δηλώσεων, η επιλογή θεμάτων που να βασίζονται στα συγγράμματα που διατίθενται από τον Εύδοξο (βλ. Ιστορία Δικαίου και ηλεκτρονικό σύγγραμμα), η ενδεικτική μοριοδότηση στα θέματα, η ανάρτηση ενδεικτικών απαντήσεων και η διασφάλιση ότι θα πραγματοποιείται επίδειξη γραπτών σε όλα τα μαθήματα καθώς και η καθιέρωση προεξέτασης για όσους συμμετέχουν σε προγράμματα ERASMUS χάνοντας έτσι μέρος της εξεταστικής. Από την πλευρά του σώματος των καθηγητών/τριων δεν υπήρξε κάποια διαφωνία αναφορικά με τα ζητήματα που θέσαμε και υπήρξε δέσμευση πως από την επόμενη κιόλας εξεταστική θα υλοποιηθούν.

Απέναντι σε λογικές που υποστηρίζουν ότι οι φοιτητές/τριες δεν πρέπει να έχουν κανένα λόγο για αποφάσεις που τους αφορούν άμεσα, εμείς αντιπροτάσσουμε τη συλλογική διεκδίκηση και συνεχίζουμε να διεκδικούμε ανοιχτές Γενικές Συνελεύσεις Τμήματος για όλους/ες τους φοιτητές/τριες εξασφαλίζοντας με αυτό τον τρόπο τη δημοκρατικότητα και τη διαφάνεια στη λειτουργία των πανεπιστημιακών οργάνων.

Κοινό κείμενο της Ρ.Α.Πα.Ν-Σ.Α.Φ.Ν [εαακ], της Αρ,Εν. και του Αρ.Δι.Ν

MISSION POSSIBLE: Ανθρώπινοι όροι σπουδών ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!

Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει να ανακοινώνονται διάφορες αποφάσεις, οι οποίες επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό τη φοιτητική μας καθημερινότητα, χωρίς να ξέρουμε πώς προέκυψαν. Συνήθως αυτές υπογράφονται από τη Γενική Συνέλευση Τμήματος (ΓΣΤ) ή την Κοσμητεία της Σχολής. Η ΓΣΤ είναι ένα όργανο Διοίκησης της Σχολής, το οποίο απαρτίζεται από τα μέλη ΔΕΠ (εκλεγμένοι καθηγητές). Το σύνηθες τα προηγούμενα χρόνια ήταν ο Φοιτητικός Σύλλογος (ΦΣ) να μην ενημερώνεται για τη διεξαγωγή αυτής της διαδικασίας παρά το γεγονός ότι τα ζητήματα που συζητιούνται και οι αποφάσεις που λαμβάνονται τον αφορούν άμεσα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αυθαίρετη μεταβολή του ορίου δήλωσης μαθημάτων για τους φοιτητές του 8ου εξαμήνου από 14 σε 8. Φέτος, μετά από πίεση του ΦΣ, ο Κοσμήτορας έβγαλε ανακοίνωση για τη διεξαγωγή της ΓΣΤ την Τετάρτη στις 22/11, καθώς και για τα θέματα της ημερήσιας διάταξης αυτής.

Ακριβώς επειδή τα όργανα Διοίκησης λαμβάνουν αποφάσεις για το φοιτητικό σώμα δεν νοείται αυτή η διαδικασία να γίνεται χωρίς τους ίδιους τους αποδέκτες των αποφάσεων. Πέρα από την ανακοίνωση, η οποία θα μας επιτρέπει σε πρώτο χρόνο να γνωρίζουμε τη διεξαγωγή της ΓΣΤ, η ίδια η παρουσία και η παρέμβαση του Φοιτητικού Συλλόγου θα πρέπει να γίνεται αποδεκτή, έτσι ώστε αφενός να γνωρίζουμε τι συζητείται και τι αποφασίζεται και αφετέρου να ακούγεται και ο λόγος των ίδιων των φοιτητών.  Άλλωστε η ΓΣΤ είναι το πέδιο εκείνο στο οποίο μπορούν οι φοιτητές/τριες να εκθέτουν και να διεκδικούν τα αιτήματα τους. Απέναντι σε λογικές υποεκπροσώπησης, εμείς απαιτούμε οι Γενικές Συνελεύσεις Τμήματος να είναι ανοικτές στο σύνολου του Φοιτητικού Συλλόγου.

Πιο συγκεκριμένα, η ΓΣΤ της Τετάρτης μπορεί να αποτελέσει μια ευκαιρία για να αναδείξουμε ορισμένα σημαντικά αιτήματα. Όπως ενδεικτικά αναφέρθηκε παραπάνω, ένα ζήτημα που πρόεκυψε πέρυσι ήταν αυτό με το όριο δήλωσης του 8ου εξαμήνου. Μπορεί να μην αφορά το τρέχον εξάμηνο, αλλά είναι σημαντικό να ανοιχθεί από τώρα, προκειμένου να διασφαλιστεί έγκαιρα, ότι οι φοιτητές οι οποίοι θέλουν να τελειώσουν θα έχουν τη δυνατότητα να κανονίσουν από τώρα το πρόγραμμά τους. Άλλωστε, είναι παράλογο να επιθυμεί ένας φοιτητής να ολοκληρώσει τις σπουδές του και να αντιμετωπίζει το εμπόδιο του ορίου δήλωσης. Ειδικά σε μία συνθήκη που στη Νομική το πρόγραμμα της εξεταστικής βγαίνει πάντα (με εξαίρεση το τελευταίο εξάμηνο) ιδιαίτερα καθυστερημένα, το όριο δήλωσης δυσκολεύει ακόμα περισσότερο τους φοιτητές. Άρα, ήδη από τώρα πρέπει να διεκδικήσουμε το πρόγραμμα της εξεταστικής να βγεί νωρίς και σίγουρα προτού κλείσει το σύστημα της δήλωσης μαθημάτων. Μια περίοδος που δυσκολεύει όλους τους φοιτητές αναμφίβολα είναι αυτή της εξεταστικής. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται το φαινόμενο η εξέταση των μαθημάτων στα οποία μπορούν να εξεταστούν οι επί πτυχίω να ορίζεται ότι θα γίνει προφορικά. Το φαινόμενο αυτό αφορά κυρίως τα μαθήματα του τομέα του Ιδιωτικού Β’. Η προφορική εξέταση έχει μια σειρά από μειονεκτήματα, όπως η μη αντικειμενική βαθμολόγηση και η μη ύπαρξη κοινών θεμάτων σε όλους/όλες. Η μη αντικειμενική βαθμολόγηση υπάρχει έτσι κι αλλιώς εξαιτίας της έλλειψης ενδεικτικής μοριοδότησης επί των θεμάτων του κάθε μαθήματος. Η μοριοδότηση των θεμάτων αποτελεί πάγιο αίτημα των φοιτητών, καθώς έτσι οριοθετείται η ευχέρεια του καθηγητή όσον αφορά τη βαθμολόγηση και επιτρέπει στο φοιτητή να έχει μια καλύτερη εικόνα επί του γραπτού του. Στο ίδιο πλαίσιο κινούνται και δύο ακόμα αιτήματα, αυτά των ενδεικτικών απαντήσεων και της έγκαιρης επίδειξης των γραπτών μετά τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων. Μπορεί να γίνονται επιδείξεις γραπτών, ωστόσο αυτές συνήθως και αργούν και δεν είναι αποτελεσματικές καθώς κατά βάση ο βαθμός δεν αλλάζει ποτέ.


Σε ένα δεύτερο επίπεδο υπάρχουν κάποια αιτήματα που μπορεί να μην αφορούν το σύνολο του Φοιτητικού Συλλόγου, αλλά απασχολούν μεγάλη μερίδα αυτού, όπως τους εργαζόμενους φοιτητές και τους φοιτητές που συμμετέχουν στο πρόγραμμα Erasmus. Πιο συγκεκριμένα, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας του Β’ Ιδιωτικού Τομέα να πραγματοποιήσει πέρυσι προ εξεταστικής ορισμένα επιπρόσθετα περιληπτικά μαθήματα σε απογευματινές ώρες ειδικά για τους εργαζόμενους/ες φοιτητές/τριες, ζητάμε τη διεύρυνση αυτής της πρωτοβουλίας και στους υπόλοιπους τομείς. Όσον αφορά τους φοιτητές που πρόκειται να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα Erasmus, ζητούμενο αποτελεί η προεξέταση να αποτελεί δεδομένη δυνατότητα και όχι να εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του κάθε καθηγητή, δεδομένου ότι εξαιτίας της χρονικότητας του συγκεκριμένου προγράμματος αλλιώς χάνονται στην ουσία δύο εξεταστικές.

Απέναντι σε λογικές που λένε ότι οι φοιτητές/τριες δεν πρέπει να έχουν κανένα λόγο για αποφάσεις που τους αφορούν άμεσα ούτε για ζητήματα της σχολής τους, εμείς αντιπροτάσσουμε την παρέμβαση των φοιτητών/τριων στη λήψη τέτοιων αποφάσεων με γνώμονα πάντα τη συλλογική διεκδίκηση.

Για το λόγο αυτό είναι σημαντικό να είμαστε μαζικά και δυναμικά στην επερχόμενη Γενική Συνέλευση Τμήματος που θα διεξαχθεί την Τετάρτη 22 Νοεμβρίου και ώρα 1μ.μ. στην αίθουσα Β’ (Ακαδημίας 45) !

Από το Πολυτεχνείο, στις μάχες της γενιάς μας!

Το προηγούμενο διάστημα στο Σύλλογο μας, όπως και σε άλλους πανελλαδικά, άνοιξε η κουβέντα για το γνωστό ζήτημα που προέκυψε με τα συγγράμματα, αλλά και συνολικότερα για την επίθεση στην Παιδεία από πλευράς κράτους, που αποτυπώνεται πλέρια και στο νόμο Γαβρόγλου. Η μάχη που δώσαμε οι φοιτητές και οι σπουδαστές της χώρας μέσα από τις Γενικές μας Συνελεύσεις και τις κινητοποιήσεις μας, άσκησε πίεση στην Κυβέρνηση και το Υπουργείο για την άμεση επίλυση του θέματος με τα συγγράμματα και πλέον αυτά διανέμονται κανονικά και δωρεάν. Ωστόσο, τώρα καλούμαστε να αναμετρηθούμε με κάτι μεγαλύτερο. Τώρα καλούμαστε να δώσουμε τον αγώνα ενάντια στο νόμο Γαβρόγλου, ο οποίος εισάγει διατάξεις που πλήττουν άμεσα το Δημόσιο και Δωρεάν χαρακτήρα του Πανεπιστημίου και θέτουν σε κίνδυνο χρόνια κεκτημένα του φοιτητικού κινήματος.

Για να γίνουμε συγκεκριμένοι…
Ο νόμος Γαβρόγλου ψηφίστηκε στη Βουλή τον Αυγούστου και θέτει τέσσερις βασικούς άξονες που ορίζουν την από εδώ και μπρος λειτουργία του Πανεπιστημίου και έρχονται σε αντιδιαστολή με τα συμφεροντά μας. Ένα μέτωπο που ανοίγει είναι αυτό των διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, τα οποία κανονικοποιούνται, στα πλαίσια της υποχρηματοδότησης, αλλά και της συνολικότερης κατεύθυνσης για τη μετακύλιση του κόστους σπουδών στις πλάτες μας. Μάλιστα η κυβέρνηση δεν τήρησε καν τις εξαγγελίες της για πλαφόν στο ύψος των διδάκτρων, αλλά αντίθετα ορίζεται ότι την ευθύνη για αυτό θα την έχει το εκάστοτε τμήμα. Με αυτό τον τρόπο αφενός αποκλείεται μερίδα φοιτητών που δεν έχει την ικανότητα να ανταποκριθεί οικονομικά και αφετέρου γίνεται προσπάθεια πειθάρχησης στη λογική ότι πρέπει να πληρώσουμε για την απόκτηση περαιτέρω προσόντων.

Επιπλέον, ήδη από πέρσι γίνεται προσπάθεια για την αποστοίχιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από το πτυχίο (διδακτική επάρκεια, μητρώα μηχανικών, αλλαγές στα προγράμματα σπουδών). Υπ’ αυτό το πρίσμα στο νόμο μπαίνει και η κατεύθυνση για τη νομοθετική αναβάθμιση του ρόλου της Δια Βίου Μάθησης και επανακατάρτισης. Ένας τρόπος που αυτό επιτυγχάνεται είναι η αναγραφή των κατευθύνσεων στο πτυχίο, κάτι το οποίο συνιστά αρχή διάσπασης πτυχίου. Παράλληλα, η αποστέρηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των σπουδαστών των ΤΕΙ και τη μετατροπή τους σε επαγγελματικές δραστηριότητες, οδηγεί στη συγχώνευση πολλών τμημάτων. Στόχος όσων γίνονται στον τομέα της εκπαίδευσης είναι η εξαγωγή αποφοίτων με τα κατάλληλα χαρακτηριστικά και με κύριο μέλημα τους τη συνεχή επανακατάρτιση προκειμένου να μπορούν να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες της αγοράς εργασίας. Η εντατικοποίηση και ο ανταγωνισμός θα αυξηθούν και θα επηρεάσουν άμεσα την καθημερινότητα των φοιτητών και αποφοίτων με αποτέλεσμα το κυνήγι συνεχώς προσόντων.

Άλλο ένα βασικό πρόβλημα που μπαίνει είναι αυτό της συνδιοίκησης και του τρόπου με τον οποίο θεσπίζεται. Συγκεκριμένα, θεσμοθετείται η εκπροσώπηση των φοιτητών στα όργανα διοίκησης με πολύ προβληματικό τρόπο, αφού οι εκλογές των αντιπροσώπων θα γίνονται με διαδικασίες αντιπαραθετικές με τις συλλογικές διαδικασίες των φοιτητών, υπό την επίβλεψη της Πρυτανείας και με τρόπο αντιδημοκρατικό. Βασικές προβληματικές είναι πρώτον η ύπαρξη ενιαίου ψηφοδελτίου, δηλαδή άνευ δοσμένων πολιτικών πλαισίων, πράγμα που οδηγεί στην αποστείρωση της πολιτικής και συνδικαλιστικής έκφρασης και δεύτερον ότι δεν επιτυγχάνεται η καλύτερη δυνατή εκπροσώπηση των φοιτητών ποσοστιαία σε σχέση με τα μέλη των οργάνων διοίκησης στα τμήματα, τις σχολές και τα ιδρύματα. Απάντηση δική μας σε αυτό είναι πως θα συνεχίσουμε να παρεμβαίνουμε μαζικά και συλλογικά στα όργανα διοίκησης υπερασπιζόμενοι τα δικαιώματά μας.

Τέλος, στο νόμο θίγεται και το ζήτημα του ασύλου με μια διάταξη κατ’ επίφαση δημοκρατική, η οποία καταστρατηγεί ένα από τα πάγια και με σκληρούς αγώνες κεκτημένα των φοιτητών. Συγκεκριμένα, παρότι επαναθεσπίζεται διακηρυκτικά η έννοιά του, δεν νοηματοδοτείται ως χώρος στέγασης κοινωνικοπολιτικών αγώνων, πολιτικοποίησης, ελεύθερης διακίνησης ιδεών και πολιτικοσυνδικαλιστικής έκφρασης και δράσης. Με μιά ιδιαίτερα ασαφή διατύπωση που γεννά ερωτηματικά για το εύρος επίκλησης της διάταξης αυτής, ο νόμος καθιστά τα εκάστοτε όργανα διοίκησης αρμόδια να καλέσουν τις δυνάμεις καταστολής να επέμβουν επί του ασύλου «όποτε το κρίνουν αναγκαίο». Προφανώς δεν γίνεται λόγος για τις περιπτώσεις των εγκλημάτων κατά της ζωής και των αυτόφωρων κακουργημάτων, που πάντοτε αποτελούσαν εξαίρεση.

Το τότε και το τώρα λοιπόν
Και μετά απ’ όλα αυτά ερχόμαστε να πούμε το εξής. 44 χρόνια πριν από την ταράτσα της σχολής μας, ξεκίνησε μία από τις μεγαλύτερες φοιτητικές εξεγέρσεις που άλλαξε τον ρου της ιστορίας της χώρας. Ξεκίνησε η εξέγερση του Πολυτεχνείου ενάντια στο καθεστώς της αμερικανοκίνητης χούντας των συνταγματαρχών. Χιλιάδες φοιτητές κατέλαβαν το κτίριο του Πολυτέχνειου προβάλλοντας τεράστιες και συλλογικές αντιστάσεις ενάντια στην καταστρατήγηση της ζωής τους. Εκείνοι έδωσαν τον δικό τους αγώνα και νίκησαν. Τώρα είναι η σειρά της δικής μας γενιάς να υψώσουμε τα δικά μας τείχη αντίστασης απέναντι σε οποιονδήποτε επιχειρεί να διαλύσει το παρόν και το μέλλον μας. Είναι η σειρά μας να διεκδικήσουμε ό,τι μας ανήκει και να το πάρουμε. Ένα παρόν και μέλλον στο μπόι των ονείρων μας και των ανθρώπων.

Για όλα τα παραπάνω λοιπόν και ενόψει και της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, θεωρούμε ότι ο Φοιτητικός μας Σύλλογος πρέπει να συζητήσει γύρω από αυτά και να πάρει μαζική και συλλογική απόφαση. Γι’ αυτό καλούμε σε Γενική Συνέλευση του Συλλόγου μας την Πέμπτη 9/11, στη 1 μ.μ, στην αίθουσα 1.