Ειν’ ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε, ειν’ ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει!

Δηλαδή δεν έχεις καμία σχέση με αυτό το χώρο; Απ’ ότι βλέπω είναι πολύς κόσμος εδώ σήμερα. Δηλαδή έχεις πολλούς φίλους ε;

Αυτές είναι μερικές ενδεικτικές ερωτήσεις που ακούστηκαν από την Έδρα του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών στη χθεσινή δίκη της Ηριάννας και του Περικλή. Συνοπτικά η υπόθεση έχει ως εξής. Η 29χρονη διδακτορικός, Ηριάννα Β.Λ. καταδικάστηκε σε 13 χρόνια φυλάκισης την 1η Ιουνίου 2017 με τον τρομονόμο 187-187Α ΠΚ για συγκρότηση, ένταξη και συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση, αυτή των Πυρήνων της Φωτιάς. Μόνο στοιχείο για την καταδίκη της ήταν ένα αμφιλεγόμενο, μερικό και μη πλήρες δείγμα DNA (παρότι το DNA νομικά για επιστημονικούς λόγους δεν μπορεί να σημαίνει πέραν πάσης αμφιβολίας την παρουσία κάποιου ατόμου σε ένα χώρο), χωρίς την ύπαρξη μαρτύρων και λοιπών επιβαρυντικών στοιχείων. Ο συνήγορος υπεράσπισης, κ. Μαντάς, άσκησε έφεση για αναστολή της ποινής της και χθες (16/10) η υπόθεση εκδικάστηκε στο Εφετείο παρουσία πλήθους αλληλέγγυων που όλον αυτόν τον καιρό έμπρακτα στέκονται δίπλα στην Ηριάννα. Ωστόσο πέρα από τους αλληλέγγυους δίπλα στην Ηριάννα καθόλη τη διάρκεια της διαδικασίας στέκονταν και οι άντρες της αντιτρομοκρατικής με full face, ακοίμητοι φρουροί για να ελέγχουν την αντικοινωνική και άκρως επικίνδυνη “αρχιτρομοκράτισσα”. Λες και δεν έφτανε η ασφυκτική περιφρούρηση όλου του χώρου από τις διμοιρίες και τις δυνάμεις καταστολής. Στο τέλος μάλιστα μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος οι δυνάμεις καταστολής εισέβαλαν στην αίθουσα διώχνοντας με τη βία τον κόσμο που παρακολουθούσε.

Μετά από πολύωρη διαδικασία η απόφαση επί της αίτησης αναστολής για τα δύο παιδιά ήταν καταδικαστική και για τους δύο με πλειοψηφία (3-2). Αξίζει εδώ να παρατηρήσουμε τη στάση της Έδρας κατά τη διάρκεια της δίκης. Η Πρόεδρος και ο Εισαγγελέας ήταν μονίμως ειρωνικοί και απηύθυναν στους κατηγορουμένους ερωτήσεις με σκοπό να ετεροκατευθύνουν τη διαδικασία. Είναι χαρακτηριστική η ερώτηση της Προέδρου προς την Ηριάννα για το αν έχει κάποια σχέση με αυτό το χώρο, ερώτηση εντελώς θολή, που κινείται γύρω απ’ το συνολικό δικαστικό σχήμα που διαπνέει τη δίκη της Ηριάννας για την ποινικοποίηση των κοινωνικών σχέσεων. Δεν ερωτήθηκε δηλαδή αν έχει κάποια εμπλοκή με τρομοκρατική οργάνωση, αλλά γενικά κι αόριστα αν έχει οποιαδήποτε επαφή με ανθρώπους του χώρου. Φαίνεται λοιπόν ότι έγινε προσπάθεια από την Έδρα να δοθεί συγκεκριμένο στίγμα πολιτικής και κοινωνικής δίωξης στη δίκη. Ένα άλλο στοιχείο που χρήζει παρατήρησης αποτελεί η σύνθεση του σώματος. Στον Εισαγγελέα ο οποίος εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναστολής έχει ασκηθεί πειθαρχική δίωξη για την εμπλοκή του στην επ’ αόριστον αναβολή της δίκης της Siemens. Τίποτα δεν είναι τυχαίο λοιπόν ειδικά αν αναλογιστούμε ότι ο εισαγγελέας της πρωτόδικης δίκης που είχε εισηγηθεί και την κάθειρξη της Ηριάννας και του Περικλή, ήταν ο ίδιος άνθρωπος που στη δίκη της φασιστικής, εγκληματικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής είχε προτείνει την αποφυλάκισή τους, επειδή “δεν ήταν επικίνδυνοι για τέλεση νέων εγκλημάτων”. Πρόκειται λοιπόν ξεκάθαρα για μια πολιτική δίκη που ποινικοποιεί τις κοινωνικές σχέσεις και τα πολιτικά φρονήματα, που καταδικάζοντας δυο αθώους ανθρώπους, έχει σκοπό να “σωφρονίσει” και να προειδοποιήσει όλους όσους αμφισβητούν, με την πολιτική τους πρακτική, το σύστημα.

Τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων του ’50 λοιπόν φαίνεται πως επιστρέφουν στην Ελλάδα του σήμερα. Η θεμελιώδης αρχή του δικαίου “in dubio pro reo” (αθώος λόγω αμφιβολιών), έχει προ πολλού καταργηθεί ήδη από την υπόθεση του Τάσου Θεοφίλου και αθώοι άνθρωποι συνεχίζουν να δικάζονται με τον επαίσχυντο τρομονόμο 187-187Α ΠΚ. Ας μπούμε λοιπόν στο δια ταύτα. Την τελευταία πενταετία κυρίως έχουν σημειωθεί τεκτονικές αλλαγές στον τρόπο επιβολής της δικαιοσύνης και ειδικότερα στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, οι οποίες φυσικά κινούνται στο πλαίσιο των επιταγών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια από αυτές αφορά και έναν νέο όρο για τον ορισμό της εγκληματικής οργάνωσης, ο οποίος συμπεριλαμβανόταν σε νομοσχέδιο που κατατέθηκε στη Βουλή τον Οκτώβρη του 2014. Συγκεκριμένα, προστέθηκε ως αναγκαία προϋπόθεση για το χαρακτηρισμό της εγκληματικής οργάνωσης η απόδειξη οικονομικού οφέλους. Αυτό κατοχυρώθηκε από τη Διεθνή Συνθήκη του Ο.Η.Ε, την οποία υπέγραψε και η Ελλάδα. Προφανώς αυτό είναι άμεσα συνδεδεμένο με την πολιτική συγκυρία. Σαφώς και μιλάμε για το ζήτημα της Χρυσής Αυγής, τα διωκόμενα μέλη της οποίας υπό την ελαφρυντική περίσταση της μη αποκόμισης οικονομικού οφέλους τυγχάνουν λιγότερο αυστηρής μεταχείρισης. Από την άλλη είναι σαφές ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο στοχοποιούνται μερίδες του αναρχικού χώρου που περιλαμβάνουν στις πρακτικές του πράξεις οικονομικού προσπορισμού (απαλλοτριώσεις) όπως επίσης και επιθέσεις σε κατά τόπους γραφεία της Χ.Α. Τον Μάιο του 2017 δε τέθηκε προς διαβούλευση και το νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης με τίτλο “Μέτρα Θεραπείας ατόμων που απαλλάσσονται από την ποινή λόγω ψυχικής ή διανοητικής διαταραχής και λοιπές διατάξεις”, στο οποίο συμπεριλαμβάνεται η τροποποίηση του άρθρου 187 περί εγκληματικής οργάνωσης” του Ποινικού Κώδικα, όπου προβλέπεται να προστεθούν πέντε νέες παράγραφοι. Οι νέες διατάξεις αφορούσαν όποιον και όποια “δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο προκαλεί η διεγείρει” σε μια σειρά πράξεων, όπως σε “συγκρότηση εγκληματικής οργάνωσης ή ένταξης σε τέτοια”, σε “διάπραξη εγκλημάτων”, σε “εκπαίδευση ή χρήση εκρηκτικών κ.ά.” και σε “παροχή οδηγιών για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση”. Οι ποινές που προβλέπονταν ήταν φυλάκιση από 6 μήνες έως και πέντε χρόνια, αναλόγως το αδίκημα. Πρόκειται για διατάξεις που είχαν προφανή στόχο την ποινικοποίηση μέχρι και του δημόσιου λόγου, οι οποίες τελικά αποσύρθηκαν για να κατατεθούν σε άλλη φάση κατόπιν επεξεργασίας. Με βάση όλα αυτά τα πράγματα είναι απλά. Ο τρομονόμος είναι εδώ για να μας τρομοκρατεί, να μας απαγορεύει να αγωνιζόμαστε για ό,τι μας ανήκει τόσο συλλογικά όσο και ατομικά, να μας κάνει να φοβόμαστε τη συναναστροφή με πολιτικά ενεργούς μας φίλους, να μας καταστρατηγήσει το δικαίωμα σε μια δίκαιη δίκη.

Εμείς θα συνεχίσουμε να στεκόμαστε δίπλα στους δύο αυτούς νέους ανθρώπους και στο τέλος θα τους πάρουμε πίσω. Το μαζικό λαϊκό κίνημα αλληλεγγύης που έχει σηκώσει η υπόθεσή τους, δεν κάμπτεται ούτε ηττάται. Η Ηριάννα και ο Περικλής δεν είναι στη φυλακή επειδή είναι ένοχοι, αλλά για να φοβάσαι εσύ. Εμείς λοιπόν δεν τους φοβόμαστε! Η συλλογική πάλη ενάντια στο παράλογο και το άδικο είναι το όπλο μας απέναντι σε όποιον θέλει να επιλέξει για μας πώς και με ποιους θα ζήσουμε. Αυτό όμως το επιλέγουμε εμείς! Και είναι διαχρονική επιλογή μας το κίνημα, η πάλη ενάντια στις πολιτικές κυβερνήσεων και Ε.Ε και η συλλογική διεκδίκηση! Γιατί για μας όντως το πιο εκπληχτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει!

Advertisements

Περι στερησης συγγραμματων: α) Φταιει ο ΣΕΕΒΙ, β) Φταιει το Δημοσιο, γ) Φταινε και οι δυο ή δ) ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΩΡΕΑΝ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ

Προτού προλάβει να ξεκινήσει για τα καλά η ακαδημαϊκή χρονιά ο Σύλλογος Εκδοτών Επιστημονικών Βιβλίων(ΣΕΕΒΙ) φρόντισε να μας ανακοινώσει πανηγυρικά, αλλά πάντως «μετά λύπης» ότι θα αναστείλει τη διανομή συγγραμμάτων για το χειμερινό εξάμηνο του 2017. Τρία ακαδημαϊκά εξάμηνα δεν έχει πληρωθεί από το υπουργείο και ο εργοδοτικός σύλλογος, ο οποίος τζιράρει 60.000.000 το χρόνο μονάχα από τη σύμβασή του με το δημόσιο, πρέπει πάση θυσία να υπερασπιστεί τα κέρδη του. Από το 2010 ο Εύδοξος ορίστηκε αποκλειστικός διανομέας των επιστημονικών συγγραμμάτων όλων των ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας. Φυσικά αυτό ήταν απλώς η αρχή. Τα τυπογραφεία των σχολών έκλεισαν και μαζί με αυτά περικόπηκαν οι παροχές προς τους φοιτητές. Το 2011 ήταν η τελευταία χρονιά κατά την οποία το τυπογραφείο της Νομικής διένειμε δωρεάν κώδικες και πρακτικά στα μαθήματα που θεωρούνταν απαραίτητα. Με αυτόν τον τρόπο οι εκδοτικοί οίκοι πωλούσαν πλέον τους κώδικες και τα πρακτικά αποκομίζοντας ακόμη μεγαλύτερα κέρδη. Ο σύλλογος μάλιστα μας πληροφορεί σχετικά με τις περικοπές που έχει υποστεί μέσα στο διάστημα των εφτά χρόνων κατά το οποίο είναι συμβεβλημμένος με το δημόσιο. Τα ίδια χρόνια δηλαδή που φοιτητές και νεολαίοι μεταναστεύουν ή εργάζονται με πενιχρές απολαβές, οι εκδοτικοί οίκοι μας καλούν να τους συμπονέσουμε για τη μείωση των εσόδων τους, λες και θα μπορούσαν να εξαιρεθούν από τον κανόνα της κρίσης ή λες και θα μπορούσαν εκείνοι να «συναισθανθούν» πώς είναι να είσαι η γενιά των 700 ευρώ και να μετατρέπεσαι στη γενιά των 400. Με λίγα λόγια η ανακοίνωση του ΣΕΕΒΙ αποτελεί στυγνό εκβιασμό και ένα πολιτικό παιχνίδι εντυπώσεων το οποίο παίζεται στις δικές μας πλάτες. Εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι η σύμβασή τους έχει ως αντικείμενο ένα αγαθό που αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης , οι εκδοτικοί οίκοι επιδιώκουν να χρησιμοποιιήσουν τους φοιτητές ως τον μοχλό πίεσης που θα διεκδικήσει τα χρήματά τους.

Από την άλλη πλευρά, οι τελευταίες εξελίξεις ήταν επόμενο να επέλθουν όταν παραχωρούνται όλο και περισσότεροι και πιο κομβικοί τομείς της δημόσιας λειτουργίας σε ιδιώτες. Από τους δρόμους ως την Εθνική Πινακοθήκη οι εργολάβοι σταματούν την εργασία τους εφόσον δεν προπληρώνονται, ενώ οι ίδιοι βέβαια στις υποθέσεις μεταξύ ιδιωτών χρησιμοποιούν πιστώσεις ή έναντι. Η δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, ωστόσο, δεν μπορεί να διακυβεύεται από οικονομικά ξεκαθαρίσματα. Το Υπουργείο φέρει ευθύνη για όλη αυτή την κατάσταση, γιατί όχι μόνο παρέδωσε σε εργολαβίες το τύπωμα των πανεπιστημιακών συγγραμμάτων, αλλά δίνει το δικαίωμα στον ΣΕΕΒΙ, αφού έχει δημιουργήσει απέναντί του χρέη στο πλαίσιο των συνολικών περικοπών για την Παιδεία, να μας χρησιμοποιήσει χυδαία σαν μοχλό πίεσης κατά του Δημοσίου, για τις συμβάσεις που σύναψε ο ίδιος με αυτό, προς εξυπηρέτηση δικών του συμφερόντων. Η διανομή των συγγραμμάτων αποτελεί αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα μας. Η επαναλειτουργία των πανεπιστημιακών τυπογραφείων, αν και δεν μπορεί να επιλύσει άμεσα το πρόβλημα της διανομής στο τρέχον εξάμηνο, αποτελεί την μόνη ουσιαστική εγγύηση ότι τα συγγράμματα, οι κώδικες και τα πρακτικά, τα απολύτως αναγκαία δηλαδή, θα παρέχονται απρόσκοπτα σε όλους και όλες μας. Επομένως, η αόριστη ανακοίνωση του Υπουργείου ότι θα επιληφθούν του ζητήματος είναι κενό γράμμα αν συνοδευτεί από πρόσκαιρες λύσεις που απλώς θα εκτονώσουν την παρούσα κατάσταση και θα αφήσουν ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας επόμενης «διαμάχης» με τους εκδοτικούς οίκους.

Εντύπωση προκαλεί επιπλέον η σιγή ιχθύος που διατηρούν οι καθηγητές επί του θέματος. Η Κοσμητεία της Νομικής δεν έχει ακόμη εκδόσει ούτε μια ανακοίνωση που να επισημαίνει την αναγκαιότητα της αποκατάστασης της διανομής των συγγραμμάτων, γεννώντας σημαντικά ερωτήματα ως προς το αν οι καθηγητές μας είναι πιστοί στο ακαδημαϊκό τους καθήκον ή στα προσωπικά τους συμφέροντα.

Τα συγγράμματα δεν είναι απλά εγχειρίδια μιας εξεταστικής. Είναι επιστημονικά βιβλία τα οποία από τα φοιτητικά μας χρόνια ως την άσκηση του επαγγέλματός μας θα αποτελούν το σημείο αναφοράς μας και το βασικό μας εργαλείο για να βγάλουμε τη σχολή.

Το δημόσιο και δωρεάν Πανεπισήμιο είναι δικαίωμά μας και υποχρέωσή τους. Γι αυτό το λόγο είναι απαραίτητη η συμμετοχή όλων μας στη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου την Τετάρτη 11 Οκτωβρίου στη 13.00, στο αμφιθέαρο 1. Έχουμε λόγο για τις σπουδές μας και θα τον διεκδικήσουμε!

Αποχαιρετα το, το συγγραμμα που χανεις…

Κι εκεί που νομίζαμε ότι δεν μπορεί στο εγγύς μέλλον να πάει κάτι πολύ χειρότερα στο Πανεπιστημίο από χθες μια ακόμα κρατική παροχή διακυβεύεται. Χθες ο Σύλλογος Εκδοτών Επιστημονικών Βιβλίων (ΣΕΕΒΙ), που αποτελεί τον εργοδοτικό σύλλογο, αποφάσισε την αναστολή διανομής πανεπιστημιακών συγγραμμάτων στους φοιτητές για το χειμερινό εξάμηνο του ακαδημαϊκού έτους 2017-2018. Αυτή η κίνηση των εγοδοτών, μερικές μέρες πριν ανοίξει η πλατφόρμα διανομής συγγραμμάτων, Εύδοξος, επιχειρείται να λειτουργήσει ως μοχλός πίεσης στην Κυβέρνηση, ώστε να καταβάλει τα χρωστούμενα ήδη 3 ακαδημαίκών εξαμήνων.

The story so far…

Ήδη απ’ το 2012 με το νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου διακόπηκε η δωρεάν παροχή άνω του ενός συγγράμματος για κάθε μάθημα στους φοιτητές. Με απλά λόγια αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο κάθε φοιτητής να δικαιούται μόνο ένα συγγραμμα σε κάθε μάθημα και οτιδήποτε περαιτέρω χρειαζόταν έπρεπε να το αποκτήσει με δική του δαπάνη. Αυτό για τη δική μας σχολή σημαίνει ότι σταμάτησαν να μας παρέχονται δωρεάν οι κώδικες, τα πρακτικά, αλλά και οι δεύτεροι τόμοι συγγραμμάτων στα μαθήματα που αυτά είναι αναγκαία. Ένα κομμάτι του κόστους σπουδών με αυτό τον τρόπο μετακυλήθηκε στις πλάτες των φοιτητών. Αποτέλεσε στόχευση της Κυβέρνησης προκειμένου να πλήξει τη Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία, με το πρόσχημα ότι το κράτος δεν έχει λεφτά για την παιδεία.

Πίσω στο σήμερα…

Ενώ η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση συνεχώς βαθαίνει, οι ρυθμοί σπουδών εντατικοποιούνται και τα κονδύλια για την παιδεία μειώνονται τώρα οι φοιτητές και οι σπουδαστές όλης της χώρας βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα σύστημα έκδοσης και διανομής συγγραμμάτων που δεν αποτελεί δημόσια ευθύνη, άρα μπορεί να εξαρτάται από τις επιδιώξεις και τα συμφέροντα των εκδοτικών οίκων. Κυρίαρχα όμως βρισκόμαστε απέναντι σε μια ανεύθυνη Κυβέρνηση, η οποία αφήνει έκθετο όλο τον κόσμο των ΑΕΙ και ΤΕΙ. Αποτελεί πλέον κανονικότητα ότι όποτε το Υπουργείο υποτίθεται πως δεν μπορεί να αντεπεξέλθει οικονομικά τις ανάγκες του Πανεπιστημίου, το βάρος πέφτει σε μας. Η προοπτική της διακοπής διανομής των συγγραμμάτων λοιπόν έρχεται να προστεθεί στα ήδη τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει η παιδεία. Είναι επιλογή όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων, συνεπώς και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η περικοπή των δημοσίων δαπανών για την παιδεία (και την υγεία), με αποτέλεσμα τα τελευταία χρόνια των μνημονίων να σημειώνονται κάθε χρόνο όλο και περισσότερες ελλείψεις στις υποδομές και να υποβαθμίζεται συνεχώς η ποιότητα των σπουδών μας.

Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να τονίσουμε ότι αποτελεί διαχρονική επιλογή των κυβερνήσεων η κατάργηση των δωρεάν τυπωμένων συγγραμμάτων. Αυτό δε γίνεται για οικονομικούς λόγους. Η αγορά συγγραμμάτων που για τους φοιτητές και τους σπουδαστές αποτελεί ένα υπέρογκο έξοδο, για το κράτος απαιτεί ένα σχετικά μικρό κονδύλι. Η μετάβαση στο ηλεκτρονικό σύγγραμμα κυρίως επιδιώκει να μας πειθαρχήσει σε ένα πρότυπο σπουδών χωρίς άμεση πρόσβαση σε ένα βασικό επιστημονικό βιβλίο και ταυτόχρονα να υπονομεύσει την έκδοση επιστημονικών συγγραμμάτων στα ελληνικά. Αυτό μάλιστα αποτελεί αίτημα και των καθεστωτικών δυνάμεων.

ΕΜΕΙΣ ανέκαθεν υπεραπιζόμαστε το Δημόσιο και Δωρεάν χαρακτήρα του Πανεπιστημίου που αποτελεί κατάκτηση του φοιτητικού κινήματος μέσα από μεγάλους αγώνες. Η υλοποίηση της απόφασης αυτής πρέπει να μας βρει σε θέσεις μάχης, έτοιμους να υπερασπιστούμε ό,τι μας ανήκει, ό,τι δικαιούμαστε και προσπαθούν να μας στερήσουν.

Απαιτούμε:

  1. Το Υπουργείο να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του απέναντι στους φοιτητές.

  2. Η Πρυτανεία να πάρει θέση και να φροντίσει ώστε κανένας φοιτητής να μη μείνει χωρίς αυτά που δικαιούται.

Νομος ειναι το δικιο του εργατη;

Η φετινή χρονιά – η 7η των μνημονιών και της λιτότητας – σημαδεύτηκε από μια σειρά πολιτικών αποφάσεων που πλήγωσαν ακόμα περισσότερο το λαό και τη νεολαία. Το 4ο μνημόνιο υπογράφηκε, το νομοσχέδιο για τα εργασιακά ψηφίστηκε και μάλιστα χωρίς σχεδόν να ανοίξει ρουθούνι. Μέσα σε όλα αυτά σίγουρα οι περισσότεροι ακούσαμε για την αύξηση των εργατικών ατυχημάτων που είχαν σαν αποτέλεσμα πολλοί εργαζόμενοι, κυρίως νεολαίοι, να χάσουν τη ζωή τους εν ώρα εργασίας. Είναι γεγονός ότι από την πρώτη χρονιά της εισόδου της χώρας στο μνημόνιο, το 2010, και την κορύφωση της οικονομικής κρίσης οι πρώτες περικοπές των επιχειρήσεων και των εργοδοτών ήταν αυτές της λήψης μέτρων ασφαλείας της εργασίας, σε μια προσπάθεια περιστολής του λειτουργικού τους κόστους.

Συνοπτικά, νέκροι υπήρξαν στον κλάδο της καθαριότητας ειδικά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, στον τομέα του επισιτισμού και ιδίως όσων δουλεύουν με μηχανάκι, με θύματα κατά βάση νέους ανθρώπους, ενώ θύματα ήταν και εργάτες σε ποικίλους τομείς, όπως οι οικοδομές και τα διαφόρων ειδών ορυχεία. Όσον αφορά μάλιστα στο κομμάτι της καθαριότητας είναι γνωστό ότι οι εγαζόμενοι καλούνται να δουλέψουν υπό ιδιαίτερα απάνθρωπους όρους, χωρίς μέριμνα για την προστασία της υγείας τους και πολλές φορές σε δυσχερείς καιρικές συνθήκες, και αντίστοιχα το ίδιο συμβαίνει και με όσους δουλεύουν με μηχανάκι. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και οι δύο κλάδοι έκαναν απεργίες ζητώντας αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας. Για να μιλήσουμε με αριθμούς, τα εργατικά ατυχήματα από το 2013 παρουσιάζουν σταθερή ετήσια άνοδο της τάξης του 10%. Συγκεκριμένα για το 2017 παρατηρείται μία αύξηση 15%, σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2016 στα δηλωθέντα εργατικά ατυχήματα. Σοκαριστική δε είναι και η αύξηση των αυτοκτονιών στη χώρα μας, με τελευταία αυτή της 42χρονης εργαζόμενης στις επιχειρήσεις Καρυπίδη που παρέμενε απλήρωτη για 15μηνες. Η γεγονοτολογία, όμως, δεν έχει καμία σημασία. Όλα αυτά δεν είναι τίποτα άλλο παρά αποκύημα των βάρβαρων και βαθιά αντιλαϊκών πολιτικών Κυβέρνησης και ΕΕ, που οδηγούν καθημερινά το λαό στην εξαθλίωση και την απελπισία. Άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους στο μεροκάματο, προς τέρψιν των “θεσμών” και των λίγων.

Οι αποφάσεις του Αρείου Πάγου…

Στην ήδη επιβαρυμένη εργασιακή καθημερινότητα και τους άθλιους όρους δουλειάς των εργαζομένων ήρθαν να προστεθούν και δύο αποφάσεις του Αρείου Πάγου που καταλύουν κάθε εναπομείναν κεκτημένου του εργατικού κινήματος, ιδιαίτερα αυτά που αφορούν στα εργατικά ατυχήματα. Πρόκειται για αποφάσεις που εγκρίνουν το αίτημα των εργοδοτών να αναγνωριστεί συνυπαιτιότητα, και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό, στους εργαζομένους για τα εργατικά ατυχήματα. Η απόφαση αυτή μάλιστα εφαρμόστηκε και στην περίπτωση οδηγού νταλίκας που μετέφερε προϊόντα για επιχείρηση γαλακτοκομικών στην Ιταλία. Κατά τη διάρκεια της μεταφοράς, η νταλίκα ανετράπη και o οδηγός σώθηκε στο παρά πέντε, αφού μόλις κατάφερε να βγει από το όχημα, αυτό τυλίχτηκε στις φλόγες. Σύμφωνα, με την απόφαση του δικαστηρίου (Άρειος Πάγος), κρίθηκε πως ο οδηγός δεν τέλεσε σωστά την εργασία του κι ήταν υπεύθυνος για τη ζημιά που προκάλεσε στον εργοδότη του – την καταστροφή της νταλίκας – και μάλιστα με ποσοστό συνυπαιτιότητας 99% κι έτσι ο εργοδότης μπορούσε να του ζητήσει και αποζημίωση. Η απόφαση αυτή είναι τουλάχιστον προκλητική και αποσκοπεί στην απόλυτη προστασία της εργοδοσίας και στην στοχοποίηση των εργαζομένων ακόμα και όταν κινδυνεύει η ζωή τους. Υπάρχει λοιπόν με τις 2 αυτές αποφάσεις βασική μετατόπιση της ευθύνης, αφού ανέκαθεν η ευθύνη της υγιεινής και της ασφάλειας ανήκε στον εργοδότη, που όφειλε να τις εξασφαλίζει και ήταν υπύθυνος όταν αυτό δεν συνέβαινε. Πλέον επικρατεί η λογική ότι και ο εργαζόμενος έχει υποχρεώσεις, είναι συνυπεύθυνος, είναι απλώς ένας συμβαλλόμενος σε μια αμοιβαία σχέση και μοιράζεται την ευθύνη. Εν ολίγοις, από την παραδοχή ότι η σχέση εργασίας είναι σύμβαση ειδικού χαρακτήρα, άνιση και με ευθύνη προστασίας προς τη μία πλευρά, πλέον περνάμε σε μια απλή λογική συμφωνίας και κοινής ευθύνης. Στην πραγματικότητα λοιπόν, θεσμοθετείται σε νόμο η πάγια “δομική” εχθρότητα των εργοδοτών για τον εργαζόμενο.

Μια ακόμη απόφαση του Αρείου Πάγου ήρθε να διαλύσει άλλη μια βασική κατάκτηση των εργαζομένων, η οποία αφορά στη μη καταβολή των δεδουλευμένων. Η μη καταβολή των δεδουλευμένων και η αντιμετώπισή της από τον Άρειο Πάγο στηριζόταν σε μια “κατά γράμμα” διάκριση ανάμεσα σε δύο αρχές: τη βλαπτική μεταβολή μιας σύμβασης και τη μη τήρηση μιας σύμβασης. Ουσιαστικά αυτό που έλεγε ήταν ότι η μη τήρηση της σύμβασης (που παραμένει κολάσιμη και καθιστά τον εργοδότη υπερήμερο) δε σημαίνει βλαπτική μεταβολή, που σημαίνει εν τοις πράγμασι μονομερή καταγγελία και συνεπώς δικαίωμα για αποζημίωση. Ωστόσο, δεδομένων των συνθηκών, αυτό εγκλώβιζε τους εργαζομένους στη συνθήκη “απλήρωτος εργαζόμενος”, οπότε κάποια στιγμή έγινε τροπολογία από το χώρο της αριστεράς που όρισε ρητά ότι η παρατεταμένη μη καταβολή συνιστά βλαπτική μεταβολή. Την κατάσταση της εργασιακής ομηρείας επισφράγισε η τελευταία απόφαση του Ανωτάτου Δκαστηρίου, σύμφωνα με την οποία η μη καταβολή των δεδουλευμένων αποδοχών του μισθωτού, έστω και μακροχρόνια, δεν αρκεί από μόνη της για να θεμελιώσει την έννοια της βλαπτικής μεταβολής των όρων της σύμβασης εργασίας του, αν δεν συνδέεται και με την πρόθεση του εργοδότη να εξαναγκάσει τον εργαζόμενο σε παραίτηση προκειμένου να αποφύγει την καταβολή σε αυτόν της αποζημίωσης απόλυσης. Η έννοια της βλαπτικής μεταβολής είναι συγκεκριμένη και αφορά το εάν μονομερώς ο εργοδότης τροποποιεί τους όρους της σύμβασης και άρα την καταγγέλλει. Προφανώς, το κομμάτι των ατυχημάτων και το κομμάτι των δεδουλευμένων είναι διαφορετικά, η στάση όμως του Αρείου Πάγου είναι κοινή.

Οι εργασιακές προοπτικές και συνθήκες καθημερινά δυσκολεύουν και αυτό αποτελεί στόχευση. Στόχευση για την εξαθλίωση και αποδυνάμωση όλων μας. Τόσο που να μας λένε “Πέθανες; Καλά να πάθεις!” ή “Δούλεψε για την εμπειρία” και να το δεχόμαστε σκύβοντας το κεφάλι. Το ενεργότερο και πιο επικίνδυνο κομμάτι της κοινωνίας όμως, η νεολαία, δεν πρέπει να μείνει αμέτοχη μπροστά σε τέτοιες αποφάσης κατάφωρης διάλυσης της ζωής της. Είναι χρέος μας να διεκδικήσουμε τους όρους ζωής που μας αξίζουν, της αξιοπρέπειας και της μαχητικότητας, καθώς και να μη μας προσδώσει η ιστορία τον τίτλο της “χαμένης γενιάς”, όπως πολλοί θέλουν! Ας μην δεχθούμε άλλους ανθρώπους να ζουν για 3 ευρώ την ώρα και να πεθαίνουν γι΄αυτά!

Το παθος για τη λευτερια…

Το τελευταίο διάστημα την κοινή γνώμη έχουν απασχολήσει ιδιαίτερα δύο ποινικές υποθέσεις, καταδίκης δύο νέων ανθρώπων σε ποινή φυλάκισης βάσει του τρομονόμου 187Α ΠΚ. Πρόκειται για 2 καταδίκες που έχουν σηκώσει κλίμα αντιδράσεων στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό, καθώς θίγουν το “κοινό περί δικαίου αίσθημα” και καταστρατηγούν τη θεμελιώση αρχή του δικαίου “in dubio pro reo” (αθώος λόγω αμφιβολιών). Από τις 31 Μαϊου δε, έχει τεθεί σε δημόσια διαβούλευση το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης, με τίτλο «Μέτρα Θεραπείας ατόμων που απαλλάσσονται από την ποινή λόγω ψυχικής ή διανοητικής διαταραχής και λοιπές διατάξεις», στο οποίο συμπεριλαμβάνεται η τροποποίηση του άρθρου 187 «περί εγκληματικής οργάνωσης» του Ποινικού Κώδικα, όπου προβλέπεται να προστεθούν πέντε νέες παράγραφοι. Οι νέες διατάξεις αφορούσαν όποιον και όποια “δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο προκαλεί η διεγείρει” σε μια σειρά πράξεων, όπως σε “συγκρότηση εγκληματικής οργάνωσης ή ένταξης σε τέτοια”, σε “διάπραξη εγκλημάτων”, σε “εκπαίδευση ή χρήση εκρηκτικών κ.ά.” και σε “παροχή οδηγιών για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση”. Οι ποινές που προβλέπονταν ήταν φυλάκιση από 6 μήνες έως και πέντε χρόνια, αναλόγως το αδίκημα. Πρόκειται για διατάξεις που προκάλεσαν μεγάλες αντιδράσεις, καθώς εισάγεται ουσιαστικά η ποινικοποίηση του δημόσιου λόγου. Πηγές του Υπουργείου αναφέρουν πως το νομοσχέδιο δεν αποσύρεται, όπως ακουγόταν, αλλά θα εισαχθεί προς ψήφιση σε επόμενη φάση μετά από περαιτέρω επεξεργασία.

Ένα rewind στο χρονικό των υποθέσεων…

Τάσος Θεοφίλου… ή αλλιώς Η τυχαία καταδίκη ενός αναρχικού
Ο Τάσος Θεοφίλου καταδικάστηκε πρωτόδικα σε 25 χρόνια κάθειρξης το 2014 για απλή συνέργια σε ανθρωποκτονία και για ληστεία τράπεζας στην περιοχή της Νάουσας στην Πάρο που διαπράχθηκε τον Αύγουστο του 2012, ενώ απαλλάχθηκε από τις κατηγορίες για συγκρότηση, ένταξη και συμμετοχή στην οργάνωση “Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς”, καθώς και για την κατοχή εκρηκτικών και πολεμικού υλικού. Η δευτέρου βαθμού δίκη του έχει ξεκινήσει απ’ τις 21 Νοέμβρη και δικάζεται ξανά για όλες τις κατηγορίες, καθώς η εισαγγελία άσκησε έφεση. Στην πρωτόδικη δίκη κατέθεσαν 19 μάρτυρες κατηγορίας, μεταξύ αυτών αυτόπτες μάρτυρες της ληστείας και στελέχη της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, χωρίς κανένας να αναγνωρίσει τον κατηγορούμενο. Σύμφωνα με τα όσα ισχυρίστηκε η αντιτρομοκρατική υπηρεσία, ένας άγνωστος τους τηλεφώνησε και τους είπε ότι κάποιος “Τάσος” συμμετείχε στη ληστεία και τους έδωσε τη διεύθυνση του σπιτιού του Θεοφίλου στη Θεσσαλονίκη. Ο λόγος που δεν κατέγραψαν το τηλέφωνο του αγνώστου και δεν είχαν τρόπο να τον εντοπίσουν ήταν ότι, όπως ισχυρίστηκαν στο δικαστήριο, η αντιτρομοκρατική υπηρεσία δεν διαθέτει σύστημα αναγνώρισης κλήσεων. Λίγες μέρες αργότερα, βρήκαν τον Τάσο Θεοφίλου να κάθεται στα σκαλάκια του Μετρό στον Κεραμεικό με μια τσάντα που έγραφε “Πάρος”. Επίσης, ο ίδιος ο προϊστάμενος της αντιτρομοκρατικής, όταν ρωτήθηκε κατά την ακροαματική διαδικασία, απάντησε ότι δεν είναι σε θέση να αναγνωρίσει τον Θεοφίλου, καθώς είχε καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του. Ακόμη, στέλεχος της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, κατά τη διάρκεια της εξέτασής του, απάλλαξε επί της ουσίας τον κατηγορούμενο, καθώς υποχρεώθηκε να δηλώσει: “Μπορεί να μην είναι, ως ένα μέρος δεν γνωρίζω εάν είναι αλήθεια. Μπορεί να μην ήταν ο άνθρωπος στη ληστεία”. Ο Τάσος Θεοφίλου καταδικάστηκε με μοναδικό αποδεικτικό στοιχείο το DNA που βρέθηκε σε ένα καπέλο – το καπέλο, ωστόσο, είχε εντοπιστεί εκ των υστέρων, δεν περιλήφθηκε στην επιτόπου φωτογράφιση των πειστηρίων, δεν εγγράφηκε στην έκθεση κατάσχεσης, ενώ ένας μάρτυρας επεσήμανε διαφορές μεταξύ του καπέλου που παρουσιάστηκε στη δίκη και αυτού που φαινόταν να φορά ο ληστής της τράπεζας και δύο επιστημονικά αρμόδιοι μάρτυρες δήλωσαν τόσο κατηγορηματικά ότι η ανίχνευση DNA σε κινητό αντικείμενο δεν σημαίνει κατ΄ανάγκη ότι το πρόσωπο στο οποίο ανήκει το DNA έχει έρθει σε επαφή με το αντικείμενο αυτό, ώστε ο ίδιος ο πρόεδρος του δικαστηρίου δήλωσε: “Καταλάβαμε, μπορεί και να μην το φόρεσε το καπέλο ο Θεοφίλου”. Τον Μάιο η εισαγγελέας πρότεινε να κριθεί ένοχος ο Τάσος Θεοφίλου. Είναι πράγματι παράξενο και απίστευτο πώς μπορεί μια εισαγγελική λειτουργός να προτείνει την ενοχή του, όταν αυτή δεν έχει αποδειχθεί στο παραμικρό. Η δίκη του Τάσου Θεοφίλου, και εν γένει ο τρόπος που αντιμετωπίζεται από το αστυνομικό και το δικαστικό σύστημα, είναι εξωφρενική.

Ηριάνα Β.Λ… ή αλλιώς Γιατί δεν τον χώριζες;
Η ιστορία της 29χρονης υποψήφιας διδάκτορος Πανεπιστημίου είναι πραγματικά άνευ προηγουμένου. Με μόνο στοιχείο ένα αμφιλεγόμενο, μερικό δείγμα DNA, χωρίς την ύπαρξη μαρτύρων και λοιπών επιβαρυντικών στοιχείων, οι δικαστικές αρχές καταδίκασαν σε ποινή κάθειρξης 13 ετών την 29χρονη, που σήμερα βρίσκεται στη φυλακή ως ένα ακόμη θύμα των ασκήσεων επί χάρτου της Αντιτρομοκρατικής. Η κοπέλα συνελήφθη τον Μάρτιο του 2011 μετά από έφοδο της Αντιτρομοκρατικής στο σπίτι του συντρόφου της Κωνσταντίνου στο πλαίσιο επιχείρησης παρακολούθησης δύο υπόπτων που είχαν επίσης επισκεφτεί το ίδιο σπίτι. Μετά την έφοδο, ο φίλος της που συνελήφθη, κατηγορήθηκε με το άρθρο 187Α για συγκρότηση, ένταξη και συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση, αυτή των Πυρήνων της Φωτιάς, για να αθωωθεί στη συνέχεια ομόφωνα και πλέον αμετάκλητα, από το πρωτόδικο κιόλας δικαστήριο, με τη σύμφωνη γνώμη και του εισαγγελέα της έδρας. Η 29χρονη είχε δώσει τότε δείγμα DNA, χωρίς ωστόσο να προκύψει κάποιο στοιχείο εναντίον της, με αποτέλεσμα να αφεθεί ελεύθερη. Ωστόσο, δύο χρόνια αργότερα, με αφορμή ένα «εύρημα» των κρατικών εργαστηρίων, η Ηριάνα σύρθηκε στα δικαστήρια. Το εύρημα των αρχών είχε να κάνει με ένα κουτί με όπλα που βρέθηκε θαμμένο στην Πολυτεχνειούπολη τον Νοέμβριο του 2011, όταν ένα άνδρας αγνώστων λοιπών στοιχείων, που δεν εμφανίστηκε στη δίκη, είδε από την ταράτσα του έναν άνδρα να θάβει το κουτί στον χώρο. Όπως αναφέρεται, η ταυτοποίηση μέρους του DNA της με γεμιστήρα εκτός όπλου, που εντοπίστηκε στα ευρήματα της Πολυτεχνειούπολης, οδήγησε στη σύλληψή της και την ποινική της δίωξη για “ένταξη και συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση” και “λήψη, κατοχή, μεταφορά και απόκρυψη όπλων και πυρομαχικών με σκοπό τη διάθεσή τους σε τρίτους για διάπραξη κακουργήματος και τον παράνομο εφοδιασμό ομάδων και οργανώσεων”. Η κοπέλα καταδικάστηκε σε 13 χρόνια κάθειρξη και μάλιστα χωρίς ελαφρυντικά, παρότι δεν υπήρξε μαρτυρία εναντίον της, ενώ δεν εμφανίστηκε ούτε πραγματογνωμοσύνη ειδικού που να επιβεβαιώνει την ενοχή της. Πρόκειται για υπόθεση πραγματικής ποινικοποίησης των κοινωνικών συναναστροφών.

Πέραν του ότι μπροστά σ’ αυτές τις περιπτώσεις αυθαιρεσίας της δικαιοσύνης και πολιτικής δίωξης προσώπων μένει κανείς άφωνος, αυτό που αξίζει να σχολιαστεί επειδή και στις δύο υποθέσεις “αποδεικτικό στοιχείο” αποτέλεσε υλικό DNA, είναι ότι για επιστημοτεχνικούς λόγους το υλικό DNA δεν μπορεί να είναι υλικό ενοχής, αλλά υλικό αθώωσης. Η ύπαρξη DNA κάπου δεν μπορεί να σημαίνει πέραν πάσης αμφιβολίας την παρουσία του συγκεκριμένου ατόμου στο χώρο.

Τέλος, είναι σαφές και στις δύο παραπάνω υποθέσεις ότι βασικό άρθρο του Ποινικού Κώδικα, που έχει ενεργοποιήσει τις διώξεις είναι τα άρθρα 187 και 187Α. Τα άρθρα αυτά προβλέπουν τι εστί τρομοκρατική δράση, τι εστί εγκληματική οργάνωση. Η αλήθεια είναι ότι σε μία πρώτη περίοδο αξιοποιήθηκε εναντίον του αντιεξουσιαστικού χώρου προκειμένου να υπάρξουν ισχυρά πλήγματα στη δράση που είχε αναπτύξει. Σε δεύτερο χρόνο, ωστόσο αποπειράθηκαν να αποδείξουν το «θετικό του πρόσημο» . Με αυτές τις διατάξεις δικάζεται και το νεοναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής προκειμένου να δημιουργήθει η εικόνα του κράτους ως του ηθικά και πολιτικά ακέραιου ρυθμιστή της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Ο τρομονόμος, λοιπόν, εν ολίγοις σου απαγορεύει να αγωνίζεσαι τόσο συλλογικά όσο και ατομικά, σου απαγορεύει την κοινωνικοποίηση με πολιτικά ενεργούς φίλους σου, σου απαγορεύει να έχεις την δυνατότητα μιας δίκαιης δίκης.

Απέναντι σε αυτούς, λοιπόν, που στο όνομα της δημοκρατίας κάνουν τις πιο αυταρχικές και αντιδημοκρατικές τομές μεταπολιτευτικά, εμείς ως φοιτητές και αυριανοί δικηγόροι οφείλουμε να διασφαλίσουμε ότι τα κεκτημένα τόσων χρόνων και τα πραγματικά δημοκρατικά μας δικαιώματα είναι η μοναδική τάξη πραγμάτων, η οποία δεν χαρίζεται, ούτε διαπραγματεύεται στο βωμό της κρίσης. Είμαστε εναντίον του νέου τρομονόμου, που στοχοποιεί όλο τον κόσμο του κινημάτος που μπορεί να γίνει πολιτικά επικίνδυνος για το κράτος και τις πολιτικές κυβέρνησης-ΕΕ. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι δίπλα στους δύο αυτούς νέους ανθρώπους και σε οποιονδήποτε άλλο διώκεται και καταδικάζεται εμμονικά από το κράτος λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων προς παραδειγματισμό!

Μηπως συναδελφοι τελικα μας αφορα;

Εντάξει, πολλοί από μας έχουμε ακούσει τις «κλισέ» πλέον φράσεις «Γενική Συνέλευση, παράσταση διαμαρτυρίας, κινητοποιήσεις» με το ανάλογο ενοχλημένο ύφος λες και δε μας αφορά. Όντως δε μας απασχολεί τι προβλήματα αντιμετωπίζει ο Φοιτητικός μας Σύλλογος; Το αν έχουμε συγγράμματα και κώδικες, οι ανθρώπινοι όροι εξέτασης, η ύλη του κάθε μαθήματος που αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια (ή μάλλον αυθαιρεσία) του εκάστοτε καθηγητή; Οι αποφάσεις που λαμβάνονται από τα όργανα διοίκησης και μας γνωστοποιούνται μόνο αν θυμηθούν ότι υπάρχουμε κι εμείς, λες και οι φοιτητές είναι μια έννοια αφηρημένη, λες και δεν είμαστε αυτοί που αγωνίζονται καθημερινά για να φτάσουμε πιο κοντά στο πτυχίο;!

Τα ερωτήματα πολλά, αλλά ας αναρωτηθούμε και κάτι ακόμα. Μέσα σε όλα αυτά, πόσες φορές έχουμε ακούσει τον όρο Γενική Συνέλευση Τμήματος (ΓΣΤ); Πρόκειται για μια Συνέλευση των καθηγητών του Τμήματος μας στην οποία αποφασίζονται όλες οι αλλαγές που αφορούν τη σχολή μας, άρα και εμάς. Μάλλον, θα έλεγε κάποιος «κακοπροαίρετος», υπάρχει κάποιος λόγος που ποτέ δε μαθαίνουμε πότε και πού αυτή διεξάγεται, ενώ η Κοσμήτορας σκίζει τα ιμάτιά της για το ότι μας ενημερώνει (προφανέστατα αναφέρεται σε κάποιον παράλληλο σύλλογο!). Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, εκεί έχουν ληφθεί αποφάσεις όπως η αναδιάρθρωση του μεταπτυχιακού και η επιβολή διδάκτρων σε αυτό, επομένως είναι λογικό και αναμενόμενο η παρουσία των φοιτητών να μην είναι και πολύ ευχάριστη για το καθηγητικό σώμα της σχολής μας.

Και όμως αυτή τη φορά η τύχη ήταν με το μέρος μας, καθώς από σπόντα (και φυσικά όχι από τους ίδιους τους καθηγητές) καταφέραμε να αποσπάσουμε πληροφορίες σχετικά με το ότι η ΓΣΤ θα γίνει και μάλιστα στις 10 Μαΐου! Πάμε να δούμε γιατί η παρουσία μας σε αυτή είναι αναγκαία.

1) Τομέας Ιδιωτικού Β’

Ένα προηγούμενο διάστημα, και συγκεκριμένα την περίοδο της εξεταστικής, ήρθαμε αντιμέτωποι με μία σειρά αυθαίρετων αποφάσεων που αφορούν τον εν λόγω τομέα και συνοψίζονται στα εξής:

  • Η απόφαση του Τομέα το μάθημα της Πολιτικής Δικονομίας (Ι και ΙΙ) για τους επί πτυχίω φοιτητές να εξεταστεί προφορικά, και μάλιστα χωρίς τη χρήση κώδικα,

  • Η μη διάθεση του καινούργιου συγγράμματος που είναι προσαρμοσμένο στις αλλαγές του νέου νόμου Πολιτικής Δικονομίας στο μάθημα των Εφαρμογών Πολιτικής Δικ. , αφήνοντας έτσι τους επί πτυχίω χωρίς ανανεωμένο σύγγραμμα.

Όλα αυτά σε συνδυασμό με τις απάνθρωπες συνθήκες εξέτασης των μαθημάτων του Τομέα τις οποίες βιώσαμε στην τελευταία εξεταστική (απαγόρευση εξόδου από την αίθουσα ακόμα και για τουαλέτα, έλεγχος τσαντών κλπ) έβαλαν τον φοιτητικό σύλλογο σε τροχιά κινητοποιήσεων, καθώς ήμασταν εκεί όταν συνεδρίαζε ο Τομέας και βάλαμε τα αιτήματα μας για αναίρεση όλων αυτών των αυθαίρετων αποφάσεων, χωρίς όμως να λάβουμε κάποια υπεύθυνη και δεσμευτική απάντηση από πλευράς των καθηγητών. Η μοναδική απάντηση στο αίτημά μας για διανομή του συγγράμματος από φέτος ήταν ότι από του χρόνου θα διανέμεται αλλά με κάποιες αντιδράσεις από την μεριά τους.

2) Τομέας Δημοσίου

Ας σταθούμε λίγο και σε αυτόν τον τομέα, καθώς στο μάθημα της Σύνθεσης Δημοσίου το φαινόμενο της αυθαιρεσίας οργιάζει χωρίς προηγούμενο. Πέρα από το γεγονός της προφορικής εξέτασης, το περιεχόμενο της υπερσυσσωρευμένης ύλης εξαρτάται για άλλη μια φορά από την κρίση του εκάστοτε διδάσκοντος. Ανάλογα με τον καθηγητή δηλαδή που διδάσκει θα δούμε ουκ ολίγες και καθόλου αμελητέες διαφορές στην ύλη ανά κλιμάκιο με το κερασάκι στην τούρτα να αποτελεί το ότι σε περίπτωση κοψίματος ο φοιτητής δε θα εξεταστεί την επόμενη φορά στην ύλη που είχε ήδη διαβάσει, αλλά σε νέα καθώς θα εξεταστεί από άλλον καθηγητή! Διεκδικούμε λοιπόν κάτι πέρα από το αυτονόητο; Όχι! Απαιτούμε η ύλη του μαθήματος αυτού που ομολογουμένως είναι αν όχι το πιο δύσκολο της σχολής, τότε σίγουρα ένα από αυτά, να είναι ισομερώς κατανεμημένη ανά τα κλιμάκια, να μην αλλάζει το κλιμάκιο εξέτασης σε περίπτωση κοψίματος και σε κάθε περίπτωση να υπάρχει δυνατότητα επιλογής κλιμακίου από τους φοιτητές.

3) Όριο Δήλωσης Μαθημάτων

Πάγια ο μέγιστος αριθμός μαθημάτων που μπορούσαμε να δηλώσουμε σε κάθε εξεταστική ήταν 8 μαθήματα ενώ για τους επί πτυχίω φοιτητές, δηλαδή όσοι είναι από 8ο εξάμηνο και πάνω, 14. Φέτος η Κοσμητεία της σχολής μας ήρθε για ακόμη μια φορά να μας εκπλήξει με μία ανακοίνωση που αυθαίρετα μείωνε το όριο δήλωσης μαθημάτων για τους φοιτητές του 8ου εξαμήνου από 14 σε 8, ουσιαστικά μη αναγνωρίζοντας πλέον αυτούς τους φοιτητές ως επί πτυχίω. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ένας φοιτητής που του έχουν απομείνει περισσότερα από 8 μαθήματα δεν έχει τη δυνατότητα να τα δηλώσει όλα, πράγμα που τον απομακρύνει ακόμα περισσότερο από το «πολυπόθητο» πτυχίο και του στερεί τη δυνατότητα ευελιξίας ανάλογα με το πρόγραμμα της εξεταστικής. Φαίνεται λοιπόν ότι οι καλοί μας καθηγητές προσπαθούν με κάθε μέσο να μας κάνουν τη ζωή δύσκολη και τη φοιτητική καθημερινότητα αφόρητη. Ωστόσο ο φοιτητικός σύλλογος πήρε αγωνιστική απόφαση, κινητοποιήθηκε γρήγορα και μαζικά και πετύχαμε μετά από παράσταση διαμαρτυρίας στην Κοσμητεία να αναιρεθεί αυτή η απόφαση που ήταν κόντρα στα φοιτητικά μας συμφέροντα. Πρόκειται για μία μεγάλη υλική νίκη του φοιτητικού μας συλλόγου, όμως πρέπει να κατοχυρώσουμε ότι αυτή θα έχει πάγια ισχύ και δεν θα υπονομευθούν ποτέ ξανά τα συμφέροντά μας για αξιοπρεπείς όρους σπουδών.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, η παρουσία καθενός από εμάς στην επερχόμενη ΓΣΤ δεν είναι μόνο χρήσιμη, αλλά αναγκαία. Πρέπει όλοι μαζί συλλογικά να βρεθούμε εκεί την Τετάρτη 10 Μαΐου και να απαιτήσουμε απαντήσεις από τους καθηγητές, να θέσουμε τα αιτήματα μας σχετικά με τα μαθήματα στα οποία είναι κοινώς παραδεκτό ότι αντιμετωπίζουμε προβλήματα και την αναλγησία των καθηγητών και να διασφαλίσουμε ότι ποτέ ξανά δε θα ληφθεί καμία απόφαση που μας υποτιμά ως φοιτητές, καμία απόφαση για εμάς χωρίς εμάς! Πάμε να συνολικοποιήσουμε τα δίκαια αιτήματά μας για τα συγγράμματα και τους όρους εξέτασης λοιπόν, σε τομείς όπως του Ιδιωτικού β’ και του Δημοσίου, για όσα πλήττουν τη φοιτητική μας καθημερινότητα! Πολύ περισσότερο, κοιτώντας την πρόσφατη νίκη του Συλλόγου μας, δεν αρκούμαστε σε τίποτα λιγότερο,

δεν κάνουμε βήμα πίσω, πάμε να παλέψουμε και να ξαναβγούμε νικητές!

1η Μάη, Ξαναβρισκόμαστε στους δρόμους!

Την ώρα που η κυβέρνηση,συντασσόμενη πλήρως με τις επιταγές της Ε.Ε. και του ΔΝΤ,είναι αποφασισμένη να επιβάλει νέα σειρά μνημονιακών μέτρων με επίκεντρο τις  «μεταρρυθμίσεις» στα εργασιακά, το φορολογικό, το ασφαλιστικό, το συνταξιοδοτικό, η φετινή εργατική Πρωτομαγιά δεν μπορεί να έχει αμιγώς επετειακό χαρακτήρα.Είναι παραπάνω από αναγκαίο να σηματοδοτήσει την εκκίνηση μίας διαδικασίας κινητοποιήσεων,αγώνα και αντίστασης απέναντι στο νέο κύκλο σκληρής αντιλαϊκής πολιτικής,που θα επισφραγιστεί από το κλείσιμο της δεύτερης Αξιολόγησης.

Πρόκειται για μία πολιτική που εξειδικεύεται στη σωρευτική μείωση των καταβαλλόμενων συντάξεων(της τάξης του 30%), στην πλήρη κατάργηση των επιδομάτων, στην διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης.Συγχρόνως,η δραστική αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στα καύσιμα ,όπως και στην τιμή του ρεύματος,από κοινού με τη δραματική πτώση του αφορολόγητου κάτω από τις 6000 ευρώ, αναπόφευκτα θα βυθίσει στην εξαθλίωση την πλειονότητα των ήδη  πληττόμενων οικογενειών,που θα υπερφορολογούνται ακόμη και αν διαθέτουν μηδαμινά εισοδήματα.Μάλιστα,δεν είναι λίγες αυτές που εδώ και μήνες  είναι αντιμέτωπες με τον κίνδυνο κατάσχεσης της πρώτης κατοικίας τους,μέτρο που –έπειτα από τη συστηματική αντίσταση του κινήματος- εν τέλει θα υλοποιηθεί μέσω των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών. Όλα αυτά την ώρα που η κυβέρνηση προβαίνει σε εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων αγαθών (ΔΕΗ,ΕΥΔΑΠ,κοκ),που θα ισοδυναμούν με σκληρότερη εισπρακτική πολιτική,αλλά και ένα πολύ δυσμενέστερο εργασιακό καθεστώς για τους απασχολούμενους στις εν λόγω επιχειρήσεις.Το πέρασμα του τομέα των μεταφορών στα ιδιωτικά συμφέροντα συντελείται με την εκποίηση του ΟΛΠ,ΟΣΕ,ΟΑΣΑ και περιφερειακών αεροδρομίων και στις μετακινήσεις εντός της πόλης εξυπηρετείται με την τοποθέτηση μπαρών στους σταθμούς του μετρό και την πιθανή μείωση της διάρκειας ισχύος των εισιτηρίων.

Παράλληλα,η αξιολόγηση θέτει στο στόχαστρο θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα με την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων,τη θέσπιση του εργοδοτικού λοκ άουτ (δηλ.το κλείσιμο της επιχείρησης σε ημέρα απεργίας) και τη γενικότερη περιστολή συνδικαλιστικών ελευθεριών.Η θέσπιση υποκατώτατου μισθού για τα δύο πρώτα έτη εργασίας (90% του κατώτατου για τον πρώτο χρόνο απασχόλησης και με το 95% για το δεύτερο) συνθέτει ένα σκοτεινό εργασιακό τοπίο,που αναπόφευκτα θα βρούμε μπροστά μας ως νέοι εργαζόμενοι,τη στιγμή που πολλοί από μας υποχρεούμαστε ήδη να εργαζόμαστε παράλληλα με τις σπουδές μας .Και όλα αυτά στο πλαίσιο μίας συνολικότερης επίθεσης στο χώρο του Πανεπιστημίου, με την επιβολή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, την αποστοίχιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από τα πτυχία,τον περιορισμό των φοιτητικών παροχών,την πλήρη εντατικοποίηση του ρυθμού σπουδών. Παράλληλα και με φαινόμενα διώξεων φοιτητών στην Ξάνθη για τη συνδικαλιστική τους δράση και καταπάτησης του ασύλου με τα συνεχή lockout στη Νομική φέτος και την εισβολή των ΜΑΤ στο ΠΑΜΑΚ πριν λίγο καιρό.

Απέναντι σε αυτή τη συνθήκη λαός και νεολαία θα πρέπει να παλέψουμε για καλύτερο παρόν και μέλλον, με πυξίδα τους συλλογικούς και ανυποχώρητους αγώνες μας! Καλούμε την 1ηΜαΐου στο Μουσείο στις 11.30 να δώσουμε δυναμική απάντηση σε όσους  θέλουν να σιωπούμε!

ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ (εαακ)

ΑΡΕΝ Νομικής

ΑΡΔΙΝ Νομικής

Κειμενο-καλεσμα σε ανοιχτη συζητηση σχηματων ΕΑΑΚ-ΑρΕν-ΑρΔιν στην Αθηνα

Μετά από 7 χρόνια σκληρών μνημονιακών πολιτικών η επίθεση ενάντια στο λαό και στη νεολαία εντείνεται και την βιώνουμε καθημερινά. Προς το κλείσιμο της τελευταίας αξιολόγησης η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ, ακολουθώντας τις επιταγές της ΕΕ, υλοποιεί μια σειρά αντιδραστικών μέτρων. Οι συνεχείς μειώσεις μισθών και συντάξεων, η υπερφορολόγηση, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, ο αποκλεισμός μεγάλου κομματιού της κοινωνίας από την πρόσβασή του στα κοινωνικά αγαθά, η ολοένα αυξανόμενη ανεργία ωθούν συνεχώς το λαό σε χειρότερες θέσεις μάχης. Φαίνεται να ισχυροποιείται μέσα στην κοινωνία το κλίμα απογοήτευσης και η αντίληψη ότι δεν υπάρχει εναλλακτική απέναντι στις μνημονιακές πολιτικές και την πραγματικότητα που αυτές διαμορφώνουν.

Όσον αφορά το χώρο της νεολαίας τα εξαιρετικά υψηλά ποσοστά ανεργίας, οι επισφαλείς και ελαστικές συνθήκες εργασίας αλλά και η μετανάστευση στην οποία εξωθείται στην αναζήτηση αξιοπρεπών όρων διαβίωσης αποτελούν πραγματικότητα. Σε σχέση με αυτό το διαμορφωμένο τοπίο επιχειρείται η συμπίεση της προσδοκίας της νεολαίας προς τα κάτω και η εμπέδωση μιας κατάστασης όπου σαν πειραματόζωο θα δέχεται τα αναδιαρθρωτικά μέτρα στα εργασιακά και την επαγγελματική της προοπτική.

Συγκεκριμένα, η αποστοίχιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων με πιο ξεκάθαρα παραδείγματα την διδακτική/παιδαγωγική επάρκεια και τα Μητρώα Τεχνικών Έργων στο ΤΕΕ, αλλά και η σύσταση επιτροπών από το Υπουργείο Παιδείας που θα επανεξετάσουν τα επαγγελματικά δικαιώματα όλων των κλάδων, μετατρέπει τα πτυχία σε ακαδημαϊκά πιστοποιητικά που δεν έχουν καμία αξία για την εύρεση εργασίας. Η πρακτική άσκηση, η μαθητεία, το μεταπτυχιακό μαζικοποιούνται συνέχεια και αποτελούν το μονόδρομο της συνεχούς επανακατάρτισης, προκειμένου να βρούμε μια δουλειά για 400 ευρώ. Μαζικοποιούνται ενώ ταυτόχρονα γίνονται πιο απαιτητικά, πιο εντατικά, ενδεικτικό το γεγονός της θεσμοθέτησης των διδάκτρων στα μεταπτυχιακά που μετακυλύει το κόστος της επανακατάρτισης στους φοιτητές, αναγκάζοντας σε δωρεάν επικουρικό έργο στα πανεπιστήμια ή φοιτητικά δάνεια. Η συνεχής υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων και η κατάργηση των δωρεάν φοιτητικών παροχών αναιρούν τον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα των πανεπιστημίων.

Είναι ξεκάθαρο πως με όλα όσα έρχονται υπονομεύεται η όποια εργασιακή προοπτική μπορούσε η γενιά μας να οραματίζεται. Από αυτή τη σκοπιά είναι σημαντικό να προασπίσουμε τα ενιαία πτυχία, με επαγγελματικά δικαιώματα κατοχυρωμένα σε αυτά και ταυτόχρονα να προσανατολιζόμαστε σε σχέση με την «μεγάλη εικόνα» της μνημονιακής πραγματικότητας, να αντισταθούμε στον εργασιακό μεσαίωνα που έχει ήδη επιβληθεί και στα νέα μέτρα που έρχονται.

Τη δεδομένη, μάλιστα, στιγμή όπου συλλογικές συμβάσεις αντικαθιστώνται από ατομικές, με την απελευθέρωση των μαζικών απολύσεων, την δίωξη της συνδικαλιστικής δράσης και την κατάργηση του δικαιώματος στην απεργία, την αύξηση της ανεργίας και τη «νομιμοποιήση» της ανασφάλιστης εργασίας τσακίζονται μια σειρά συλλογικών κατακτήσεων.

Ταυτόχρονα, η κατάσταση της αποσυλλογικοποίησης των δικαιωμάτων και της υποχώρησης των συλλογικών διαδικασιών είναι ήδη παρούσα στους φοιτητικούς χώρους. Η απομαζικοποίηση των συλλογικών διαδικασιών, η απαξίωση απέναντι στις παραδοσιακές μορφές άσκησης συνδικαλισμού αντικατοπτρίζουν αφενός την κρίση της πολιτικής και του συνδικαλισμού στους φοιτητικούς χώρους, αφετέρου το γεγονός ότι και το ίδιο το φοιτητικό υποκείμενο μέρα με τη μέρα εξατομικεύεται και δεν κινητοποιείται εύκολα μπροστά στους εντατικούς όρους ή προγράμματα σπουδών αλλά αποδέχεται ότι θα πρέπει να ανταποκριθεί σε όλα και να γίνει όσο το δυνατόν πιο ευέλικτος και αποδοτικός ως φοιτητής και μελλοντικός εργαζόμενος. Αυτή την υποχώρηση επιχειρούν να εκμεταλλευτούν οι πανεπιστημιακές διοικήσεις εντείνοντας την αυταρχικότητα όσον αφορά το πανεπιστημιακό άσυλο. Δεν είναι λίγα τα φαινόμενα ευθείας αμφισβήτησης του χαρακτήρα του Πανεπιστημίου ως χώρου συλλογικών κινηματικών διεργασιών με lockout στη Νομική, επέμβαση των δυνάμεων καταστολής στο Πάντειο και απαγόρευση ή έλεγχο εκδηλώσεων και φεστιβάλ.

Απέναντι σε όλα αυτά, τα μορφώματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς φαίνονται αδρανή και να μην ανταποκρίνονται όσο θα μπορούσαν στις συνθήκες των καιρών ώστε να αρθρώσουν προταγματικό λόγο στους Συλλόγους απέναντι στις συστημικές παρατάξεις των ΔΑΠ,ΠΑΣΠ αλλά και τη σεχταριστική ΠΚΣ. Στο σήμερα είναι πιο αναγκαίο από ποτέ η αριστερά εντός των πανεπιστημίων να διερευνήσει εκείνους τους αναγκαίους τρόπους απεύθυνσης και συλλογικοποίησης των προβληματισμών και ανησυχιών των φοιτητών. Να ξαναγίνει οξεία πολιτική διαπάλη στο εσωτερικό των Συλλόγων και η Αριστερά να αναμετριέται με τα πραγματικά ερωτήματα και να μην απέχει από αυτά ώστε ηγεμονικά να χαράσσει σχέδιο. Να γίνει φορέας της ανάγκης διεκδίκησης ανθρώπινων όρων σπουδών, μέσα σε ένα δημόσιο δωρεάν και δημοκρατικό πανεπιστήμιο που θα του εξασφαλίζει ενιαία και ισχυρά πτυχία με κατοχυρωμένα όλα τα επαγγελματικά μας δικαιώματα και ταυτόχρονα της οργάνωσης και της αντίστασης της γενιάς μας απέναντι στις μνημονιακές πολιτικές της κυβέρνησης και στο πλαίσιο ΕΕ-ΔΝΤ που τις επιτάσσει.

Ένα τέτοιο βασικό ερώτημα που δεν θα πρέπει να εκφεύγει της συζήτησης είναι το κατά πόσο τα σχήματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς μπορούν να συμπορεύονται τόσο σε κινηματικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Στη βάση μιας συζήτησης που έχει ανοίξει εδώ και σχεδόν δύο χρόνια στο εσωτερικό των μορφωμάτων αλλά και μια σειρά κοινωνικών χώρων, όπως στο χώρο της Νομικής, θεωρούμε ότι το στοίχημα της ανάδρασης και ανασύνθεσης της φοιτητικής Αριστεράς δεν έχει τελειώσει με το τέλος των περσινών κοινών εκλογικών κατεβασμάτων. Στις περσινές φοιτητικές εκλογές τα περισσότερα σχήματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς πραγματοποίησαν κοινό κατέβασμα συνεργασίας δίνοντας προτεραιότητα όχι στα ιδεολογικοπολιτικά χαρακτηριστικά αλλά στην ανάγκη συνολικής και συλλογικής απάντησης μπροστά στην αδράνεια, την αποσυλλογικοποίηση και την επίθεση που δέχεται το παρόν και το μέλλον μας. Οι κοινές διαδικασίες των σχημάτων των ΕΑΑΚ, της ΑΡΕΝ και του ΑΡΔΙΝ στη βάση επιδίκων, ο συντονισμός των τακτικών κινήσεων και η ψηλάφηση τρόπων ώστε η νεολαία, και ειδικότερα η φοιτητιώσα, να βγει στο προσκήνιο με νέας ποιότητας αγώνες, μέτρησαν βήματα, αναβάθμισαν την κουβέντα για την συγκρότηση ισχυρού ρεύματος αμφισβήτησης και κεφαλαιοποιούν ένα μπλοκ κόσμου που ήδη αντιλαμβάνεται αυτήν την ανάγκη. Την ανάγκη συσπείρωσης όλων εκείνων των τρόπων παρέμβασης, των συνδικαλιστικών και πολιτικών εργαλείων και δυνάμεων που σηκώνουν το γάντι της αντιπαράθεσης με τις διοικήσεις, το Υπουργείο και την κυβέρνηση βάζοντας ανάχωμα στα αναδιαρθρωτικά τους σχέδια. Συγκεκριμένα σε πιο κεντρικού τύπου κινητοποιήσεις όπως στις 30/3 στο Υπουργείο είδαμε ότι όλα αυτά τα μορφώματα έτρεξαν ΓΣ, άνοιξαν την βεντάλια των διεκδικήσεων στους Συλλόγους και βρέθηκαν από κοινού εκεί. Αυτά γεννούν σαφώς την αναγκαιότητα αλλά και την δυνατότητα ο κινηματικός αυτός συντονισμός να διευρυνθεί και στο πως αναλύουμε την επίθεση και την πολιτική στόχευση των νέων μέτρων και της στρατηγικής του κράτους.

Αξιολογώντας τις διαδικασίες και τον κοινό βηματισμό μας από την αρχή της χρονιάς στη Νομική σε μια σειρά μαχών (μεταπτυχιακό, όροι σπουδών, αυταρχική στάση διοίκησης) είδαμε ότι μπορεί η Αριστερά να παλεύει από κοινού για τα μικρότερα μέχρι τα μεγαλύτερα, μακριά από λογικές ενσωμάτωσης ή ανάθεσης, βάζοντας σε τροχιά ριζοσπαστικοποίησης το Σύλλογο και δίνοντας νόημα στη συλλογική διεκδίκηση.

Ωστόσο θωρούμε ότι η συζήτηση αυτή πρέπει να ανοίξει πλατύτερα και να αναβαθμιστεί με πιο πολιτικά χαρακτηριστικά, και σε επίπεδο πόλης, όπου όλα τα αριστερά σχήματα και κάθε αριστερός αγωνιστής φοιτητής και φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο και στα ΤΕΙ να συμβάλουν με τις εμπειρίες και τις αγωνίες που φέρουν. Με κεκτημένο τον κινηματικό συντονισμό η κουβέντα αυτή θέλουμε να αναδείξει τις πολιτικές εκτιμήσεις, αναλύσεις και ποιότητες της επίθεσης στις σπουδές και την εργασία. Αυτό θα αναδείξει σαφώς και μια σειρά αντιφατικών αλλά πλούσιων (ποιοτικά και ποσοτικά) πολιτικών απόψεων που αξονίζονται στην ανάγκη να βρεθεί κοινή συνισταμένη και σύμπλευση μπροστά στις δυσκολίες και τα προβλήματα. Με άξονα αυτό η πολιτική ανάδραση όλων των απόψεων φιλοδοξούμε να συμβάλλει έστω και λίγο στην καλύτερη και περισσότερο χρήσιμη παρέμβαση μας στους συλλόγους.

Με θάρρος και βούληση να ψηλαφίσουμε την αναγκαία απάντηση που πρέπει να δώσει στο σήμερα, το φοιτητικό και νεολαιϊστικο κίνημα, αντιλαμβανόμενοι τις δυσκολίες της συγκυρίας αλλά και τις δυνατότητες που ανοίγονται, όπως ήδη έχουν κάνει οι συντρόφισσες/φοι σε Θεσσαλονίκη και Πάτρα, καλούμε με τη σειρά μας σε ανοιχτή συζήτηση την Τετάρτη στις 3 Μάη το σύνολο των σχημάτων της ΕΑΑΚ, της ΑΡΕΝ και του ΑΡΔΙΝ προκειμένου ενόψει του συνόλου των κινηματικών και πολιτικών μαχών να υπάρξει συζήτηση και αναβαθμισμένη συμπόρευση.