Το παθος για τη λευτερια…

Το τελευταίο διάστημα την κοινή γνώμη έχουν απασχολήσει ιδιαίτερα δύο ποινικές υποθέσεις, καταδίκης δύο νέων ανθρώπων σε ποινή φυλάκισης βάσει του τρομονόμου 187Α ΠΚ. Πρόκειται για 2 καταδίκες που έχουν σηκώσει κλίμα αντιδράσεων στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό, καθώς θίγουν το “κοινό περί δικαίου αίσθημα” και καταστρατηγούν τη θεμελιώση αρχή του δικαίου “in dubio pro reo” (αθώος λόγω αμφιβολιών). Από τις 31 Μαϊου δε, έχει τεθεί σε δημόσια διαβούλευση το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης, με τίτλο «Μέτρα Θεραπείας ατόμων που απαλλάσσονται από την ποινή λόγω ψυχικής ή διανοητικής διαταραχής και λοιπές διατάξεις», στο οποίο συμπεριλαμβάνεται η τροποποίηση του άρθρου 187 «περί εγκληματικής οργάνωσης» του Ποινικού Κώδικα, όπου προβλέπεται να προστεθούν πέντε νέες παράγραφοι. Οι νέες διατάξεις αφορούσαν όποιον και όποια “δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο προκαλεί η διεγείρει” σε μια σειρά πράξεων, όπως σε “συγκρότηση εγκληματικής οργάνωσης ή ένταξης σε τέτοια”, σε “διάπραξη εγκλημάτων”, σε “εκπαίδευση ή χρήση εκρηκτικών κ.ά.” και σε “παροχή οδηγιών για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση”. Οι ποινές που προβλέπονταν ήταν φυλάκιση από 6 μήνες έως και πέντε χρόνια, αναλόγως το αδίκημα. Πρόκειται για διατάξεις που προκάλεσαν μεγάλες αντιδράσεις, καθώς εισάγεται ουσιαστικά η ποινικοποίηση του δημόσιου λόγου. Πηγές του Υπουργείου αναφέρουν πως το νομοσχέδιο δεν αποσύρεται, όπως ακουγόταν, αλλά θα εισαχθεί προς ψήφιση σε επόμενη φάση μετά από περαιτέρω επεξεργασία.

Ένα rewind στο χρονικό των υποθέσεων…

Τάσος Θεοφίλου… ή αλλιώς Η τυχαία καταδίκη ενός αναρχικού
Ο Τάσος Θεοφίλου καταδικάστηκε πρωτόδικα σε 25 χρόνια κάθειρξης το 2014 για απλή συνέργια σε ανθρωποκτονία και για ληστεία τράπεζας στην περιοχή της Νάουσας στην Πάρο που διαπράχθηκε τον Αύγουστο του 2012, ενώ απαλλάχθηκε από τις κατηγορίες για συγκρότηση, ένταξη και συμμετοχή στην οργάνωση “Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς”, καθώς και για την κατοχή εκρηκτικών και πολεμικού υλικού. Η δευτέρου βαθμού δίκη του έχει ξεκινήσει απ’ τις 21 Νοέμβρη και δικάζεται ξανά για όλες τις κατηγορίες, καθώς η εισαγγελία άσκησε έφεση. Στην πρωτόδικη δίκη κατέθεσαν 19 μάρτυρες κατηγορίας, μεταξύ αυτών αυτόπτες μάρτυρες της ληστείας και στελέχη της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, χωρίς κανένας να αναγνωρίσει τον κατηγορούμενο. Σύμφωνα με τα όσα ισχυρίστηκε η αντιτρομοκρατική υπηρεσία, ένας άγνωστος τους τηλεφώνησε και τους είπε ότι κάποιος “Τάσος” συμμετείχε στη ληστεία και τους έδωσε τη διεύθυνση του σπιτιού του Θεοφίλου στη Θεσσαλονίκη. Ο λόγος που δεν κατέγραψαν το τηλέφωνο του αγνώστου και δεν είχαν τρόπο να τον εντοπίσουν ήταν ότι, όπως ισχυρίστηκαν στο δικαστήριο, η αντιτρομοκρατική υπηρεσία δεν διαθέτει σύστημα αναγνώρισης κλήσεων. Λίγες μέρες αργότερα, βρήκαν τον Τάσο Θεοφίλου να κάθεται στα σκαλάκια του Μετρό στον Κεραμεικό με μια τσάντα που έγραφε “Πάρος”. Επίσης, ο ίδιος ο προϊστάμενος της αντιτρομοκρατικής, όταν ρωτήθηκε κατά την ακροαματική διαδικασία, απάντησε ότι δεν είναι σε θέση να αναγνωρίσει τον Θεοφίλου, καθώς είχε καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του. Ακόμη, στέλεχος της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, κατά τη διάρκεια της εξέτασής του, απάλλαξε επί της ουσίας τον κατηγορούμενο, καθώς υποχρεώθηκε να δηλώσει: “Μπορεί να μην είναι, ως ένα μέρος δεν γνωρίζω εάν είναι αλήθεια. Μπορεί να μην ήταν ο άνθρωπος στη ληστεία”. Ο Τάσος Θεοφίλου καταδικάστηκε με μοναδικό αποδεικτικό στοιχείο το DNA που βρέθηκε σε ένα καπέλο – το καπέλο, ωστόσο, είχε εντοπιστεί εκ των υστέρων, δεν περιλήφθηκε στην επιτόπου φωτογράφιση των πειστηρίων, δεν εγγράφηκε στην έκθεση κατάσχεσης, ενώ ένας μάρτυρας επεσήμανε διαφορές μεταξύ του καπέλου που παρουσιάστηκε στη δίκη και αυτού που φαινόταν να φορά ο ληστής της τράπεζας και δύο επιστημονικά αρμόδιοι μάρτυρες δήλωσαν τόσο κατηγορηματικά ότι η ανίχνευση DNA σε κινητό αντικείμενο δεν σημαίνει κατ΄ανάγκη ότι το πρόσωπο στο οποίο ανήκει το DNA έχει έρθει σε επαφή με το αντικείμενο αυτό, ώστε ο ίδιος ο πρόεδρος του δικαστηρίου δήλωσε: “Καταλάβαμε, μπορεί και να μην το φόρεσε το καπέλο ο Θεοφίλου”. Τον Μάιο η εισαγγελέας πρότεινε να κριθεί ένοχος ο Τάσος Θεοφίλου. Είναι πράγματι παράξενο και απίστευτο πώς μπορεί μια εισαγγελική λειτουργός να προτείνει την ενοχή του, όταν αυτή δεν έχει αποδειχθεί στο παραμικρό. Η δίκη του Τάσου Θεοφίλου, και εν γένει ο τρόπος που αντιμετωπίζεται από το αστυνομικό και το δικαστικό σύστημα, είναι εξωφρενική.

Ηριάνα Β.Λ… ή αλλιώς Γιατί δεν τον χώριζες;
Η ιστορία της 29χρονης υποψήφιας διδάκτορος Πανεπιστημίου είναι πραγματικά άνευ προηγουμένου. Με μόνο στοιχείο ένα αμφιλεγόμενο, μερικό δείγμα DNA, χωρίς την ύπαρξη μαρτύρων και λοιπών επιβαρυντικών στοιχείων, οι δικαστικές αρχές καταδίκασαν σε ποινή κάθειρξης 13 ετών την 29χρονη, που σήμερα βρίσκεται στη φυλακή ως ένα ακόμη θύμα των ασκήσεων επί χάρτου της Αντιτρομοκρατικής. Η κοπέλα συνελήφθη τον Μάρτιο του 2011 μετά από έφοδο της Αντιτρομοκρατικής στο σπίτι του συντρόφου της Κωνσταντίνου στο πλαίσιο επιχείρησης παρακολούθησης δύο υπόπτων που είχαν επίσης επισκεφτεί το ίδιο σπίτι. Μετά την έφοδο, ο φίλος της που συνελήφθη, κατηγορήθηκε με το άρθρο 187Α για συγκρότηση, ένταξη και συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση, αυτή των Πυρήνων της Φωτιάς, για να αθωωθεί στη συνέχεια ομόφωνα και πλέον αμετάκλητα, από το πρωτόδικο κιόλας δικαστήριο, με τη σύμφωνη γνώμη και του εισαγγελέα της έδρας. Η 29χρονη είχε δώσει τότε δείγμα DNA, χωρίς ωστόσο να προκύψει κάποιο στοιχείο εναντίον της, με αποτέλεσμα να αφεθεί ελεύθερη. Ωστόσο, δύο χρόνια αργότερα, με αφορμή ένα «εύρημα» των κρατικών εργαστηρίων, η Ηριάνα σύρθηκε στα δικαστήρια. Το εύρημα των αρχών είχε να κάνει με ένα κουτί με όπλα που βρέθηκε θαμμένο στην Πολυτεχνειούπολη τον Νοέμβριο του 2011, όταν ένα άνδρας αγνώστων λοιπών στοιχείων, που δεν εμφανίστηκε στη δίκη, είδε από την ταράτσα του έναν άνδρα να θάβει το κουτί στον χώρο. Όπως αναφέρεται, η ταυτοποίηση μέρους του DNA της με γεμιστήρα εκτός όπλου, που εντοπίστηκε στα ευρήματα της Πολυτεχνειούπολης, οδήγησε στη σύλληψή της και την ποινική της δίωξη για “ένταξη και συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση” και “λήψη, κατοχή, μεταφορά και απόκρυψη όπλων και πυρομαχικών με σκοπό τη διάθεσή τους σε τρίτους για διάπραξη κακουργήματος και τον παράνομο εφοδιασμό ομάδων και οργανώσεων”. Η κοπέλα καταδικάστηκε σε 13 χρόνια κάθειρξη και μάλιστα χωρίς ελαφρυντικά, παρότι δεν υπήρξε μαρτυρία εναντίον της, ενώ δεν εμφανίστηκε ούτε πραγματογνωμοσύνη ειδικού που να επιβεβαιώνει την ενοχή της. Πρόκειται για υπόθεση πραγματικής ποινικοποίησης των κοινωνικών συναναστροφών.

Πέραν του ότι μπροστά σ’ αυτές τις περιπτώσεις αυθαιρεσίας της δικαιοσύνης και πολιτικής δίωξης προσώπων μένει κανείς άφωνος, αυτό που αξίζει να σχολιαστεί επειδή και στις δύο υποθέσεις “αποδεικτικό στοιχείο” αποτέλεσε υλικό DNA, είναι ότι για επιστημοτεχνικούς λόγους το υλικό DNA δεν μπορεί να είναι υλικό ενοχής, αλλά υλικό αθώωσης. Η ύπαρξη DNA κάπου δεν μπορεί να σημαίνει πέραν πάσης αμφιβολίας την παρουσία του συγκεκριμένου ατόμου στο χώρο.

Τέλος, είναι σαφές και στις δύο παραπάνω υποθέσεις ότι βασικό άρθρο του Ποινικού Κώδικα, που έχει ενεργοποιήσει τις διώξεις είναι τα άρθρα 187 και 187Α. Τα άρθρα αυτά προβλέπουν τι εστί τρομοκρατική δράση, τι εστί εγκληματική οργάνωση. Η αλήθεια είναι ότι σε μία πρώτη περίοδο αξιοποιήθηκε εναντίον του αντιεξουσιαστικού χώρου προκειμένου να υπάρξουν ισχυρά πλήγματα στη δράση που είχε αναπτύξει. Σε δεύτερο χρόνο, ωστόσο αποπειράθηκαν να αποδείξουν το «θετικό του πρόσημο» . Με αυτές τις διατάξεις δικάζεται και το νεοναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής προκειμένου να δημιουργήθει η εικόνα του κράτους ως του ηθικά και πολιτικά ακέραιου ρυθμιστή της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Ο τρομονόμος, λοιπόν, εν ολίγοις σου απαγορεύει να αγωνίζεσαι τόσο συλλογικά όσο και ατομικά, σου απαγορεύει την κοινωνικοποίηση με πολιτικά ενεργούς φίλους σου, σου απαγορεύει να έχεις την δυνατότητα μιας δίκαιης δίκης.

Απέναντι σε αυτούς, λοιπόν, που στο όνομα της δημοκρατίας κάνουν τις πιο αυταρχικές και αντιδημοκρατικές τομές μεταπολιτευτικά, εμείς ως φοιτητές και αυριανοί δικηγόροι οφείλουμε να διασφαλίσουμε ότι τα κεκτημένα τόσων χρόνων και τα πραγματικά δημοκρατικά μας δικαιώματα είναι η μοναδική τάξη πραγμάτων, η οποία δεν χαρίζεται, ούτε διαπραγματεύεται στο βωμό της κρίσης. Είμαστε εναντίον του νέου τρομονόμου, που στοχοποιεί όλο τον κόσμο του κινημάτος που μπορεί να γίνει πολιτικά επικίνδυνος για το κράτος και τις πολιτικές κυβέρνησης-ΕΕ. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι δίπλα στους δύο αυτούς νέους ανθρώπους και σε οποιονδήποτε άλλο διώκεται και καταδικάζεται εμμονικά από το κράτος λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων προς παραδειγματισμό!

Μηπως συναδελφοι τελικα μας αφορα;

Εντάξει, πολλοί από μας έχουμε ακούσει τις «κλισέ» πλέον φράσεις «Γενική Συνέλευση, παράσταση διαμαρτυρίας, κινητοποιήσεις» με το ανάλογο ενοχλημένο ύφος λες και δε μας αφορά. Όντως δε μας απασχολεί τι προβλήματα αντιμετωπίζει ο Φοιτητικός μας Σύλλογος; Το αν έχουμε συγγράμματα και κώδικες, οι ανθρώπινοι όροι εξέτασης, η ύλη του κάθε μαθήματος που αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια (ή μάλλον αυθαιρεσία) του εκάστοτε καθηγητή; Οι αποφάσεις που λαμβάνονται από τα όργανα διοίκησης και μας γνωστοποιούνται μόνο αν θυμηθούν ότι υπάρχουμε κι εμείς, λες και οι φοιτητές είναι μια έννοια αφηρημένη, λες και δεν είμαστε αυτοί που αγωνίζονται καθημερινά για να φτάσουμε πιο κοντά στο πτυχίο;!

Τα ερωτήματα πολλά, αλλά ας αναρωτηθούμε και κάτι ακόμα. Μέσα σε όλα αυτά, πόσες φορές έχουμε ακούσει τον όρο Γενική Συνέλευση Τμήματος (ΓΣΤ); Πρόκειται για μια Συνέλευση των καθηγητών του Τμήματος μας στην οποία αποφασίζονται όλες οι αλλαγές που αφορούν τη σχολή μας, άρα και εμάς. Μάλλον, θα έλεγε κάποιος «κακοπροαίρετος», υπάρχει κάποιος λόγος που ποτέ δε μαθαίνουμε πότε και πού αυτή διεξάγεται, ενώ η Κοσμήτορας σκίζει τα ιμάτιά της για το ότι μας ενημερώνει (προφανέστατα αναφέρεται σε κάποιον παράλληλο σύλλογο!). Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, εκεί έχουν ληφθεί αποφάσεις όπως η αναδιάρθρωση του μεταπτυχιακού και η επιβολή διδάκτρων σε αυτό, επομένως είναι λογικό και αναμενόμενο η παρουσία των φοιτητών να μην είναι και πολύ ευχάριστη για το καθηγητικό σώμα της σχολής μας.

Και όμως αυτή τη φορά η τύχη ήταν με το μέρος μας, καθώς από σπόντα (και φυσικά όχι από τους ίδιους τους καθηγητές) καταφέραμε να αποσπάσουμε πληροφορίες σχετικά με το ότι η ΓΣΤ θα γίνει και μάλιστα στις 10 Μαΐου! Πάμε να δούμε γιατί η παρουσία μας σε αυτή είναι αναγκαία.

1) Τομέας Ιδιωτικού Β’

Ένα προηγούμενο διάστημα, και συγκεκριμένα την περίοδο της εξεταστικής, ήρθαμε αντιμέτωποι με μία σειρά αυθαίρετων αποφάσεων που αφορούν τον εν λόγω τομέα και συνοψίζονται στα εξής:

  • Η απόφαση του Τομέα το μάθημα της Πολιτικής Δικονομίας (Ι και ΙΙ) για τους επί πτυχίω φοιτητές να εξεταστεί προφορικά, και μάλιστα χωρίς τη χρήση κώδικα,

  • Η μη διάθεση του καινούργιου συγγράμματος που είναι προσαρμοσμένο στις αλλαγές του νέου νόμου Πολιτικής Δικονομίας στο μάθημα των Εφαρμογών Πολιτικής Δικ. , αφήνοντας έτσι τους επί πτυχίω χωρίς ανανεωμένο σύγγραμμα.

Όλα αυτά σε συνδυασμό με τις απάνθρωπες συνθήκες εξέτασης των μαθημάτων του Τομέα τις οποίες βιώσαμε στην τελευταία εξεταστική (απαγόρευση εξόδου από την αίθουσα ακόμα και για τουαλέτα, έλεγχος τσαντών κλπ) έβαλαν τον φοιτητικό σύλλογο σε τροχιά κινητοποιήσεων, καθώς ήμασταν εκεί όταν συνεδρίαζε ο Τομέας και βάλαμε τα αιτήματα μας για αναίρεση όλων αυτών των αυθαίρετων αποφάσεων, χωρίς όμως να λάβουμε κάποια υπεύθυνη και δεσμευτική απάντηση από πλευράς των καθηγητών. Η μοναδική απάντηση στο αίτημά μας για διανομή του συγγράμματος από φέτος ήταν ότι από του χρόνου θα διανέμεται αλλά με κάποιες αντιδράσεις από την μεριά τους.

2) Τομέας Δημοσίου

Ας σταθούμε λίγο και σε αυτόν τον τομέα, καθώς στο μάθημα της Σύνθεσης Δημοσίου το φαινόμενο της αυθαιρεσίας οργιάζει χωρίς προηγούμενο. Πέρα από το γεγονός της προφορικής εξέτασης, το περιεχόμενο της υπερσυσσωρευμένης ύλης εξαρτάται για άλλη μια φορά από την κρίση του εκάστοτε διδάσκοντος. Ανάλογα με τον καθηγητή δηλαδή που διδάσκει θα δούμε ουκ ολίγες και καθόλου αμελητέες διαφορές στην ύλη ανά κλιμάκιο με το κερασάκι στην τούρτα να αποτελεί το ότι σε περίπτωση κοψίματος ο φοιτητής δε θα εξεταστεί την επόμενη φορά στην ύλη που είχε ήδη διαβάσει, αλλά σε νέα καθώς θα εξεταστεί από άλλον καθηγητή! Διεκδικούμε λοιπόν κάτι πέρα από το αυτονόητο; Όχι! Απαιτούμε η ύλη του μαθήματος αυτού που ομολογουμένως είναι αν όχι το πιο δύσκολο της σχολής, τότε σίγουρα ένα από αυτά, να είναι ισομερώς κατανεμημένη ανά τα κλιμάκια, να μην αλλάζει το κλιμάκιο εξέτασης σε περίπτωση κοψίματος και σε κάθε περίπτωση να υπάρχει δυνατότητα επιλογής κλιμακίου από τους φοιτητές.

3) Όριο Δήλωσης Μαθημάτων

Πάγια ο μέγιστος αριθμός μαθημάτων που μπορούσαμε να δηλώσουμε σε κάθε εξεταστική ήταν 8 μαθήματα ενώ για τους επί πτυχίω φοιτητές, δηλαδή όσοι είναι από 8ο εξάμηνο και πάνω, 14. Φέτος η Κοσμητεία της σχολής μας ήρθε για ακόμη μια φορά να μας εκπλήξει με μία ανακοίνωση που αυθαίρετα μείωνε το όριο δήλωσης μαθημάτων για τους φοιτητές του 8ου εξαμήνου από 14 σε 8, ουσιαστικά μη αναγνωρίζοντας πλέον αυτούς τους φοιτητές ως επί πτυχίω. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ένας φοιτητής που του έχουν απομείνει περισσότερα από 8 μαθήματα δεν έχει τη δυνατότητα να τα δηλώσει όλα, πράγμα που τον απομακρύνει ακόμα περισσότερο από το «πολυπόθητο» πτυχίο και του στερεί τη δυνατότητα ευελιξίας ανάλογα με το πρόγραμμα της εξεταστικής. Φαίνεται λοιπόν ότι οι καλοί μας καθηγητές προσπαθούν με κάθε μέσο να μας κάνουν τη ζωή δύσκολη και τη φοιτητική καθημερινότητα αφόρητη. Ωστόσο ο φοιτητικός σύλλογος πήρε αγωνιστική απόφαση, κινητοποιήθηκε γρήγορα και μαζικά και πετύχαμε μετά από παράσταση διαμαρτυρίας στην Κοσμητεία να αναιρεθεί αυτή η απόφαση που ήταν κόντρα στα φοιτητικά μας συμφέροντα. Πρόκειται για μία μεγάλη υλική νίκη του φοιτητικού μας συλλόγου, όμως πρέπει να κατοχυρώσουμε ότι αυτή θα έχει πάγια ισχύ και δεν θα υπονομευθούν ποτέ ξανά τα συμφέροντά μας για αξιοπρεπείς όρους σπουδών.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, η παρουσία καθενός από εμάς στην επερχόμενη ΓΣΤ δεν είναι μόνο χρήσιμη, αλλά αναγκαία. Πρέπει όλοι μαζί συλλογικά να βρεθούμε εκεί την Τετάρτη 10 Μαΐου και να απαιτήσουμε απαντήσεις από τους καθηγητές, να θέσουμε τα αιτήματα μας σχετικά με τα μαθήματα στα οποία είναι κοινώς παραδεκτό ότι αντιμετωπίζουμε προβλήματα και την αναλγησία των καθηγητών και να διασφαλίσουμε ότι ποτέ ξανά δε θα ληφθεί καμία απόφαση που μας υποτιμά ως φοιτητές, καμία απόφαση για εμάς χωρίς εμάς! Πάμε να συνολικοποιήσουμε τα δίκαια αιτήματά μας για τα συγγράμματα και τους όρους εξέτασης λοιπόν, σε τομείς όπως του Ιδιωτικού β’ και του Δημοσίου, για όσα πλήττουν τη φοιτητική μας καθημερινότητα! Πολύ περισσότερο, κοιτώντας την πρόσφατη νίκη του Συλλόγου μας, δεν αρκούμαστε σε τίποτα λιγότερο,

δεν κάνουμε βήμα πίσω, πάμε να παλέψουμε και να ξαναβγούμε νικητές!

1η Μάη, Ξαναβρισκόμαστε στους δρόμους!

Την ώρα που η κυβέρνηση,συντασσόμενη πλήρως με τις επιταγές της Ε.Ε. και του ΔΝΤ,είναι αποφασισμένη να επιβάλει νέα σειρά μνημονιακών μέτρων με επίκεντρο τις  «μεταρρυθμίσεις» στα εργασιακά, το φορολογικό, το ασφαλιστικό, το συνταξιοδοτικό, η φετινή εργατική Πρωτομαγιά δεν μπορεί να έχει αμιγώς επετειακό χαρακτήρα.Είναι παραπάνω από αναγκαίο να σηματοδοτήσει την εκκίνηση μίας διαδικασίας κινητοποιήσεων,αγώνα και αντίστασης απέναντι στο νέο κύκλο σκληρής αντιλαϊκής πολιτικής,που θα επισφραγιστεί από το κλείσιμο της δεύτερης Αξιολόγησης.

Πρόκειται για μία πολιτική που εξειδικεύεται στη σωρευτική μείωση των καταβαλλόμενων συντάξεων(της τάξης του 30%), στην πλήρη κατάργηση των επιδομάτων, στην διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης.Συγχρόνως,η δραστική αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στα καύσιμα ,όπως και στην τιμή του ρεύματος,από κοινού με τη δραματική πτώση του αφορολόγητου κάτω από τις 6000 ευρώ, αναπόφευκτα θα βυθίσει στην εξαθλίωση την πλειονότητα των ήδη  πληττόμενων οικογενειών,που θα υπερφορολογούνται ακόμη και αν διαθέτουν μηδαμινά εισοδήματα.Μάλιστα,δεν είναι λίγες αυτές που εδώ και μήνες  είναι αντιμέτωπες με τον κίνδυνο κατάσχεσης της πρώτης κατοικίας τους,μέτρο που –έπειτα από τη συστηματική αντίσταση του κινήματος- εν τέλει θα υλοποιηθεί μέσω των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών. Όλα αυτά την ώρα που η κυβέρνηση προβαίνει σε εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων αγαθών (ΔΕΗ,ΕΥΔΑΠ,κοκ),που θα ισοδυναμούν με σκληρότερη εισπρακτική πολιτική,αλλά και ένα πολύ δυσμενέστερο εργασιακό καθεστώς για τους απασχολούμενους στις εν λόγω επιχειρήσεις.Το πέρασμα του τομέα των μεταφορών στα ιδιωτικά συμφέροντα συντελείται με την εκποίηση του ΟΛΠ,ΟΣΕ,ΟΑΣΑ και περιφερειακών αεροδρομίων και στις μετακινήσεις εντός της πόλης εξυπηρετείται με την τοποθέτηση μπαρών στους σταθμούς του μετρό και την πιθανή μείωση της διάρκειας ισχύος των εισιτηρίων.

Παράλληλα,η αξιολόγηση θέτει στο στόχαστρο θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα με την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων,τη θέσπιση του εργοδοτικού λοκ άουτ (δηλ.το κλείσιμο της επιχείρησης σε ημέρα απεργίας) και τη γενικότερη περιστολή συνδικαλιστικών ελευθεριών.Η θέσπιση υποκατώτατου μισθού για τα δύο πρώτα έτη εργασίας (90% του κατώτατου για τον πρώτο χρόνο απασχόλησης και με το 95% για το δεύτερο) συνθέτει ένα σκοτεινό εργασιακό τοπίο,που αναπόφευκτα θα βρούμε μπροστά μας ως νέοι εργαζόμενοι,τη στιγμή που πολλοί από μας υποχρεούμαστε ήδη να εργαζόμαστε παράλληλα με τις σπουδές μας .Και όλα αυτά στο πλαίσιο μίας συνολικότερης επίθεσης στο χώρο του Πανεπιστημίου, με την επιβολή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, την αποστοίχιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από τα πτυχία,τον περιορισμό των φοιτητικών παροχών,την πλήρη εντατικοποίηση του ρυθμού σπουδών. Παράλληλα και με φαινόμενα διώξεων φοιτητών στην Ξάνθη για τη συνδικαλιστική τους δράση και καταπάτησης του ασύλου με τα συνεχή lockout στη Νομική φέτος και την εισβολή των ΜΑΤ στο ΠΑΜΑΚ πριν λίγο καιρό.

Απέναντι σε αυτή τη συνθήκη λαός και νεολαία θα πρέπει να παλέψουμε για καλύτερο παρόν και μέλλον, με πυξίδα τους συλλογικούς και ανυποχώρητους αγώνες μας! Καλούμε την 1ηΜαΐου στο Μουσείο στις 11.30 να δώσουμε δυναμική απάντηση σε όσους  θέλουν να σιωπούμε!

ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ (εαακ)

ΑΡΕΝ Νομικής

ΑΡΔΙΝ Νομικής

Κειμενο-καλεσμα σε ανοιχτη συζητηση σχηματων ΕΑΑΚ-ΑρΕν-ΑρΔιν στην Αθηνα

Μετά από 7 χρόνια σκληρών μνημονιακών πολιτικών η επίθεση ενάντια στο λαό και στη νεολαία εντείνεται και την βιώνουμε καθημερινά. Προς το κλείσιμο της τελευταίας αξιολόγησης η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ, ακολουθώντας τις επιταγές της ΕΕ, υλοποιεί μια σειρά αντιδραστικών μέτρων. Οι συνεχείς μειώσεις μισθών και συντάξεων, η υπερφορολόγηση, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, ο αποκλεισμός μεγάλου κομματιού της κοινωνίας από την πρόσβασή του στα κοινωνικά αγαθά, η ολοένα αυξανόμενη ανεργία ωθούν συνεχώς το λαό σε χειρότερες θέσεις μάχης. Φαίνεται να ισχυροποιείται μέσα στην κοινωνία το κλίμα απογοήτευσης και η αντίληψη ότι δεν υπάρχει εναλλακτική απέναντι στις μνημονιακές πολιτικές και την πραγματικότητα που αυτές διαμορφώνουν.

Όσον αφορά το χώρο της νεολαίας τα εξαιρετικά υψηλά ποσοστά ανεργίας, οι επισφαλείς και ελαστικές συνθήκες εργασίας αλλά και η μετανάστευση στην οποία εξωθείται στην αναζήτηση αξιοπρεπών όρων διαβίωσης αποτελούν πραγματικότητα. Σε σχέση με αυτό το διαμορφωμένο τοπίο επιχειρείται η συμπίεση της προσδοκίας της νεολαίας προς τα κάτω και η εμπέδωση μιας κατάστασης όπου σαν πειραματόζωο θα δέχεται τα αναδιαρθρωτικά μέτρα στα εργασιακά και την επαγγελματική της προοπτική.

Συγκεκριμένα, η αποστοίχιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων με πιο ξεκάθαρα παραδείγματα την διδακτική/παιδαγωγική επάρκεια και τα Μητρώα Τεχνικών Έργων στο ΤΕΕ, αλλά και η σύσταση επιτροπών από το Υπουργείο Παιδείας που θα επανεξετάσουν τα επαγγελματικά δικαιώματα όλων των κλάδων, μετατρέπει τα πτυχία σε ακαδημαϊκά πιστοποιητικά που δεν έχουν καμία αξία για την εύρεση εργασίας. Η πρακτική άσκηση, η μαθητεία, το μεταπτυχιακό μαζικοποιούνται συνέχεια και αποτελούν το μονόδρομο της συνεχούς επανακατάρτισης, προκειμένου να βρούμε μια δουλειά για 400 ευρώ. Μαζικοποιούνται ενώ ταυτόχρονα γίνονται πιο απαιτητικά, πιο εντατικά, ενδεικτικό το γεγονός της θεσμοθέτησης των διδάκτρων στα μεταπτυχιακά που μετακυλύει το κόστος της επανακατάρτισης στους φοιτητές, αναγκάζοντας σε δωρεάν επικουρικό έργο στα πανεπιστήμια ή φοιτητικά δάνεια. Η συνεχής υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων και η κατάργηση των δωρεάν φοιτητικών παροχών αναιρούν τον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα των πανεπιστημίων.

Είναι ξεκάθαρο πως με όλα όσα έρχονται υπονομεύεται η όποια εργασιακή προοπτική μπορούσε η γενιά μας να οραματίζεται. Από αυτή τη σκοπιά είναι σημαντικό να προασπίσουμε τα ενιαία πτυχία, με επαγγελματικά δικαιώματα κατοχυρωμένα σε αυτά και ταυτόχρονα να προσανατολιζόμαστε σε σχέση με την «μεγάλη εικόνα» της μνημονιακής πραγματικότητας, να αντισταθούμε στον εργασιακό μεσαίωνα που έχει ήδη επιβληθεί και στα νέα μέτρα που έρχονται.

Τη δεδομένη, μάλιστα, στιγμή όπου συλλογικές συμβάσεις αντικαθιστώνται από ατομικές, με την απελευθέρωση των μαζικών απολύσεων, την δίωξη της συνδικαλιστικής δράσης και την κατάργηση του δικαιώματος στην απεργία, την αύξηση της ανεργίας και τη «νομιμοποιήση» της ανασφάλιστης εργασίας τσακίζονται μια σειρά συλλογικών κατακτήσεων.

Ταυτόχρονα, η κατάσταση της αποσυλλογικοποίησης των δικαιωμάτων και της υποχώρησης των συλλογικών διαδικασιών είναι ήδη παρούσα στους φοιτητικούς χώρους. Η απομαζικοποίηση των συλλογικών διαδικασιών, η απαξίωση απέναντι στις παραδοσιακές μορφές άσκησης συνδικαλισμού αντικατοπτρίζουν αφενός την κρίση της πολιτικής και του συνδικαλισμού στους φοιτητικούς χώρους, αφετέρου το γεγονός ότι και το ίδιο το φοιτητικό υποκείμενο μέρα με τη μέρα εξατομικεύεται και δεν κινητοποιείται εύκολα μπροστά στους εντατικούς όρους ή προγράμματα σπουδών αλλά αποδέχεται ότι θα πρέπει να ανταποκριθεί σε όλα και να γίνει όσο το δυνατόν πιο ευέλικτος και αποδοτικός ως φοιτητής και μελλοντικός εργαζόμενος. Αυτή την υποχώρηση επιχειρούν να εκμεταλλευτούν οι πανεπιστημιακές διοικήσεις εντείνοντας την αυταρχικότητα όσον αφορά το πανεπιστημιακό άσυλο. Δεν είναι λίγα τα φαινόμενα ευθείας αμφισβήτησης του χαρακτήρα του Πανεπιστημίου ως χώρου συλλογικών κινηματικών διεργασιών με lockout στη Νομική, επέμβαση των δυνάμεων καταστολής στο Πάντειο και απαγόρευση ή έλεγχο εκδηλώσεων και φεστιβάλ.

Απέναντι σε όλα αυτά, τα μορφώματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς φαίνονται αδρανή και να μην ανταποκρίνονται όσο θα μπορούσαν στις συνθήκες των καιρών ώστε να αρθρώσουν προταγματικό λόγο στους Συλλόγους απέναντι στις συστημικές παρατάξεις των ΔΑΠ,ΠΑΣΠ αλλά και τη σεχταριστική ΠΚΣ. Στο σήμερα είναι πιο αναγκαίο από ποτέ η αριστερά εντός των πανεπιστημίων να διερευνήσει εκείνους τους αναγκαίους τρόπους απεύθυνσης και συλλογικοποίησης των προβληματισμών και ανησυχιών των φοιτητών. Να ξαναγίνει οξεία πολιτική διαπάλη στο εσωτερικό των Συλλόγων και η Αριστερά να αναμετριέται με τα πραγματικά ερωτήματα και να μην απέχει από αυτά ώστε ηγεμονικά να χαράσσει σχέδιο. Να γίνει φορέας της ανάγκης διεκδίκησης ανθρώπινων όρων σπουδών, μέσα σε ένα δημόσιο δωρεάν και δημοκρατικό πανεπιστήμιο που θα του εξασφαλίζει ενιαία και ισχυρά πτυχία με κατοχυρωμένα όλα τα επαγγελματικά μας δικαιώματα και ταυτόχρονα της οργάνωσης και της αντίστασης της γενιάς μας απέναντι στις μνημονιακές πολιτικές της κυβέρνησης και στο πλαίσιο ΕΕ-ΔΝΤ που τις επιτάσσει.

Ένα τέτοιο βασικό ερώτημα που δεν θα πρέπει να εκφεύγει της συζήτησης είναι το κατά πόσο τα σχήματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς μπορούν να συμπορεύονται τόσο σε κινηματικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Στη βάση μιας συζήτησης που έχει ανοίξει εδώ και σχεδόν δύο χρόνια στο εσωτερικό των μορφωμάτων αλλά και μια σειρά κοινωνικών χώρων, όπως στο χώρο της Νομικής, θεωρούμε ότι το στοίχημα της ανάδρασης και ανασύνθεσης της φοιτητικής Αριστεράς δεν έχει τελειώσει με το τέλος των περσινών κοινών εκλογικών κατεβασμάτων. Στις περσινές φοιτητικές εκλογές τα περισσότερα σχήματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς πραγματοποίησαν κοινό κατέβασμα συνεργασίας δίνοντας προτεραιότητα όχι στα ιδεολογικοπολιτικά χαρακτηριστικά αλλά στην ανάγκη συνολικής και συλλογικής απάντησης μπροστά στην αδράνεια, την αποσυλλογικοποίηση και την επίθεση που δέχεται το παρόν και το μέλλον μας. Οι κοινές διαδικασίες των σχημάτων των ΕΑΑΚ, της ΑΡΕΝ και του ΑΡΔΙΝ στη βάση επιδίκων, ο συντονισμός των τακτικών κινήσεων και η ψηλάφηση τρόπων ώστε η νεολαία, και ειδικότερα η φοιτητιώσα, να βγει στο προσκήνιο με νέας ποιότητας αγώνες, μέτρησαν βήματα, αναβάθμισαν την κουβέντα για την συγκρότηση ισχυρού ρεύματος αμφισβήτησης και κεφαλαιοποιούν ένα μπλοκ κόσμου που ήδη αντιλαμβάνεται αυτήν την ανάγκη. Την ανάγκη συσπείρωσης όλων εκείνων των τρόπων παρέμβασης, των συνδικαλιστικών και πολιτικών εργαλείων και δυνάμεων που σηκώνουν το γάντι της αντιπαράθεσης με τις διοικήσεις, το Υπουργείο και την κυβέρνηση βάζοντας ανάχωμα στα αναδιαρθρωτικά τους σχέδια. Συγκεκριμένα σε πιο κεντρικού τύπου κινητοποιήσεις όπως στις 30/3 στο Υπουργείο είδαμε ότι όλα αυτά τα μορφώματα έτρεξαν ΓΣ, άνοιξαν την βεντάλια των διεκδικήσεων στους Συλλόγους και βρέθηκαν από κοινού εκεί. Αυτά γεννούν σαφώς την αναγκαιότητα αλλά και την δυνατότητα ο κινηματικός αυτός συντονισμός να διευρυνθεί και στο πως αναλύουμε την επίθεση και την πολιτική στόχευση των νέων μέτρων και της στρατηγικής του κράτους.

Αξιολογώντας τις διαδικασίες και τον κοινό βηματισμό μας από την αρχή της χρονιάς στη Νομική σε μια σειρά μαχών (μεταπτυχιακό, όροι σπουδών, αυταρχική στάση διοίκησης) είδαμε ότι μπορεί η Αριστερά να παλεύει από κοινού για τα μικρότερα μέχρι τα μεγαλύτερα, μακριά από λογικές ενσωμάτωσης ή ανάθεσης, βάζοντας σε τροχιά ριζοσπαστικοποίησης το Σύλλογο και δίνοντας νόημα στη συλλογική διεκδίκηση.

Ωστόσο θωρούμε ότι η συζήτηση αυτή πρέπει να ανοίξει πλατύτερα και να αναβαθμιστεί με πιο πολιτικά χαρακτηριστικά, και σε επίπεδο πόλης, όπου όλα τα αριστερά σχήματα και κάθε αριστερός αγωνιστής φοιτητής και φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο και στα ΤΕΙ να συμβάλουν με τις εμπειρίες και τις αγωνίες που φέρουν. Με κεκτημένο τον κινηματικό συντονισμό η κουβέντα αυτή θέλουμε να αναδείξει τις πολιτικές εκτιμήσεις, αναλύσεις και ποιότητες της επίθεσης στις σπουδές και την εργασία. Αυτό θα αναδείξει σαφώς και μια σειρά αντιφατικών αλλά πλούσιων (ποιοτικά και ποσοτικά) πολιτικών απόψεων που αξονίζονται στην ανάγκη να βρεθεί κοινή συνισταμένη και σύμπλευση μπροστά στις δυσκολίες και τα προβλήματα. Με άξονα αυτό η πολιτική ανάδραση όλων των απόψεων φιλοδοξούμε να συμβάλλει έστω και λίγο στην καλύτερη και περισσότερο χρήσιμη παρέμβαση μας στους συλλόγους.

Με θάρρος και βούληση να ψηλαφίσουμε την αναγκαία απάντηση που πρέπει να δώσει στο σήμερα, το φοιτητικό και νεολαιϊστικο κίνημα, αντιλαμβανόμενοι τις δυσκολίες της συγκυρίας αλλά και τις δυνατότητες που ανοίγονται, όπως ήδη έχουν κάνει οι συντρόφισσες/φοι σε Θεσσαλονίκη και Πάτρα, καλούμε με τη σειρά μας σε ανοιχτή συζήτηση την Τετάρτη στις 3 Μάη το σύνολο των σχημάτων της ΕΑΑΚ, της ΑΡΕΝ και του ΑΡΔΙΝ προκειμένου ενόψει του συνόλου των κινηματικών και πολιτικών μαχών να υπάρξει συζήτηση και αναβαθμισμένη συμπόρευση.

Κοινή ανακοίνωση των δυνάμεων ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ(εαακ), ΑΡΕΝ Νομικής, ΑΡΔΙΝ για τη Γενική Συνέλευση της Τρίτης 28/3 και την αποχώρηση των ΑΦΚ απο αυτή

Χθες πραγματοποιήθηκε Γενική Συνέλευση του ΦΣ στην οποία ζητήθηκαν διάφορα ζητήματα που αφορούν την φοιτητική μας καθημερινότητα όσο και γενικότερα θέματα σε σχέση με την συγκυρία που διανύουμε. Η συζήτηση διεξήχθη κανονικά και το γεγονός ότι εν τέλει δεν συγκροτήθηκε απαρτία δεν αίρει το γεγονός ότι όντως αν και όχι στο βαθμό που θα θέλαμε ήρθαν φοιτητές και φοιτήτριες και έγινε διάλογος σε σχέση με κομβικά ζητήματα που μας επηρεάζουν όλους/όλες. Από το ζήτημα της καθαριότητας και της εξεταστικής μέχρι τα προβλήματα του 4ου έτους σχετικά με το όριο δήλωσης αλλά την απαγόρευση αλλαγής κλιμακίων στην σύνθεση δημοσίου προκύπτει πόσο σημαντικό είναι να υπάρξει δική μας απάντηση απέναντι σε όλα αυτά και η ανάδειξη ότι συλλογικά μπορούμε να διεκδικούμε όσα μας ανήκουν.

Η ΑΦΚ από αυτή την διαδικασία επέλεξε να αποχωρήσει δείχνοντας για άλλη μια φορά ποια είναι η στάση της απέναντι στις συλλογικές διαδικασίες. Οι αναφορές που κάνουν λόγο σε όρους διεξαγωγής της συνέλευσης που δεν είναι δημοκρατικές αφενός δεν ισχύουν καθώς όλη η συνέλευση κύλησε ομαλά και αφετέρου προσπαθούν να προβάλλουν μια εικόνα βίας και ανομίας στις σχολές για να στηρίξουν τις απόψεις τους για την απονομιμοποίηση του ασύλου και των γενικών συνελεύσεων. Επέλεξαν δηλαδή να διακυβευτεί η δυνατότητα απόφασης για όλα αυτά από τον ΦΣ(γιατί με την αποχώρηση τους δεν συγκροτήθηκε απαρτία) και ιεράρχησαν να αντλήσουν πολιτικό όφελος καταδικάζοντας τον Σύλλογο σε αδράνεια παρά το γεγονός ότι ακόμα και οι ίδιοι στην ανακοίνωση τους θεωρούν τα θέματα της Συνέλευσης κρίσιμα. Επί της αρχής το ζήτημα της δημοκρατίας και των όρων διεξαγωγής της Συνέλευσης είναι ζήτημα του ΦΣ ο οποίος και στο παρελθόν έχει δείξει ότι μπορεί να διασφαλίσει την ομαλότητα των διαδικασιών και αυτό βαρύνει και την ΑΦΚ η οποία με την στάση της προσπαθεί να αποποιηθεί την ευθύνη. Από την σημερινή τους στάση, από τον τρόπο που αντιλαμβάνονται τα διοικητικά συμβούλια που επιλέγουν κάποιες φορές να έρθουν και κάποιες όχι, από την μη λογοδοσία τους στο σύλλογο για τις κινήσεις που έκαναν για τα μεταπτυχιακά, από την αποχή από συνελεύσεις μέσα στη χρονιά μάλλον φαίνεται η τοποθέτηση της ΑΦΚ που χρησιμοποιεί εργαλειακά τα όργανα του Φοιτητικού Συλλόγου και καμία διάθεση δεν έχει να προωθήσει πραγματικά την συλλογική δράση για την ικανοποίηση των αιτημάτων των φοιτητών/τριών αλλά παραμένει μια δύναμη που παγίως καλλιεργεί τον ατομισμό και την αδράνεια μέσα στην σχολή.

ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ(εαακ)

Αριστερή Ενότητα Νομικής

Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας Νομικής

ΕΔΩ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙΓΕΤΑΙ… (Η ΑΛΛΙΩΣ…ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ)

Κι εκεί που λέγαμε ότι τα χουμε δει όλα κάτα τη διάρκεια της χρονιάς με τη δύναμη που λέγεται ΑΦΚ, αυτή ήρθε λίγο καιρό πριν να μας διαψεύσει περίτρανα και να μας αφήσει για άλλη μια φορά άφωνους. Από τους “ακτιβισμούς” με το καθάρισμα της σχολής (υποβαθμίζοντας την ανάγκη για μόνιμο προσωπικό καθαριότητας με ανθρώπινες εργασιακές συνθήκες), την μη υπογραφή ψηφισμάτων για στήριξη σε διωκόμενους συμφοιτητές μας και το κατέβασμα ψηφισμάτων για στήριξη σε καθηγητές με φασιστική ρητορεία, μέχρι το αποκορύφωμα της απραγείας τους στο ζήτημα των μεταπτυχιακών και το “ναι” στα δίδακτρα, έρχονται για άλλη μια φορά να μας “εκπλήξουν” δυσάρεστα με τις κινήσεις τους. Μαντέψτε! Πρόγραμμα σπουδών calling!

Τι θέλει να πει ο ποιητής;

Έχει περάσει περίπου μια βδομάδα από τότε που είδαμε αναρτημένη στο διαδίκτυο την πρόταση της ΑΦΚ για την αλλαγή του προγράμματος σπουδών (αφού προφανώς το ζήτημα επέλεξαν να το ανοίξουν, κατά την προσφιλή τους τακτική, στο facebook υποτιμώντας έτσι το φοιτητικό σώμα και εκφυλίζοντας τις συλλογικές διαδικασίες του), σε μία φαινομενικά “ευνοϊκότερη” για τους φοιτητές κατεύθηνση. Αυτό που παρατηρήσαμε πρωταρχικά ήταν η μείωση των μαθημάτων για πτυχίο από 41 σε 36. Η “χαρά” μας όμως δεν κράτησε πολύ, γιατί στη συνέχεια επεξεργαστήκαμε πιο επισταμένα την πρότασή τους.Τι διαπιστώσαμε; Πρώτον, η μείωση των μαθημάτων είναι ουσιαστικά εικονική, γιατί ενώ φαίνεται ότι καταργούνται κάποια δύσκολα μαθήματα (π.χ σύνθεση πολιτικής), αυτά στην πραγματικότητα παραμένουν και ενσωματώνονται σε άλλα μαθήματα, πράγμα που σημαίνει υπερσυσσώρευση ύλης σε αυτά τα μαθήματα, αναβάθμιση της δυσκολίας τους και κατ’ επέκταση περαιτέρω εντατικοποίηση.

Δεύτερο ζήτημα στο οποίο αξίζει να δοθεί μεγάλη σημασία, είναι αυτό των μαθημάτων επιλογής και τι θα επιφέρει με τον τρόπο που διαρθρώνεται στην πρόταση της ΑΦΚ. Αυτό που συμβαίνει στο τωρινό πρόγραμμα της σχολής είναι ότι δίνονται 31 μαθήματα κορμού και 10 επιλογής, εκ των οποίων τα 6 είναι υποχρεωτικής (1 από κάθε τομέα) και τα 4 ελεύθερης επιλογής. Αυτό που προτείνει η ΑΦΚ είναι πλέον να μην επιλέγεται απαραίτητα 1 μάθημα από κάθε τομέα, αλλά να υπάρχει η δυνατότητα επιλογής περισσότερων μαθημάτων από τον εκάστοτε. Πάμε να δούμε γιατί αυτό δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται και ποια λογική κρύβεται από πίσω. Με το να μπορούμε να δίνουμε πολλά μαθήματα επιλογής από κάθε τομέα, το φοιτητικό σώμα θα μπει αυτόματα σε μια διαρκή διαδικασία εξειδίκευσης εντός του προπτυχιακού κύκλου σπουδών και η στόχευση σε αυτό είναι αφενός η διάσπαση και αποδυνάμωση του πτυχίου (δεν θα βγαίνουμε δηλαδή πλέον “ολοκληρωμένοι” δικηγόροι απ’ τη σχολή, αλλά αστικολόγοι, ποινικολόγοι κοκ) και αφετέρου η διαμόρφωση του πρότυπου εργαζομένου, ο οποίος θα ανταποκρίνεται στις εκάστοτε ανάγκες της αγοράς εργασίας. Για να το πούμε δηλαδή με μία φράση, μέσα απ’ αυτή την αλλαγή γίνεται πολύ υπαρκτός ο κίνδυνος εισαγωγής ροών και κατευθύνσεων στη σχολή. Από εκεί δηλαδή που αυτό γίνεται προσπάθεια να συμβεί με την αναδιάρθρωση του μεταπτυχιακού, για το οποίο η δύναμη της ΑΦΚ δεν κούνησε ούτε το μικρό της δαχτυλάκι, πλέον ανοίγει ο δρόμος να συμβεί ήδη απ’ τον προπτυχιακό κύκλο σπουδών. Δεν είναι τυχαίο που η ίδια η ΑΦΚ, η οποία δεν ντράπηκε να πει ενώπιον του φοιτητικού συλλόγου ότι η εξειδίκευση και η εντατικοποίηση του ΠΜΣ θα μας έκανε καλό, αφού θα μας “καλούπωνε” στις ανάγκες της αγοράς εργασίας και των δικηγορικών εταιρειών, έρχεται τώρα να διαμορφώσει ένα πρόγραμμα σπουδών κατά τα πρότυπα και τις ανάγκες του νέου ΠΜΣ, επηρεαζόμενη και από αντιλήψεις διάφορων καθηγητών της σχολής μας, με τους οποίους οι στενές τους σχέσεις είναι γνωστές, για τη διάρθρωση του προγράμματος σπουδών.

Μετά τιμών παρουσίαση στο ΔΣΑ

Όλο αυτό το “δημιούργημα” ήρθε και η ώρα του να παρουσιαστεί την Παρασκευή 24/3 στο ΔΣΑ. Το κυρίαρχα προβληματικό σ΄αυτή την παρουσίαση είναι ότι δεν έγινε ενώπιον του φοιτητικού συλλόγου όπου θα έπρεπε, αλλά καταρχήν μπροστά σε καθηγητές της σχολής, μία εκ των οποίων ήταν και η κ. Γαβουνέλη, η σχέση της οποίας με την ΑΦΚ μπορεί να διαπιστωθεί απ΄τον καθένα αρκεί να έχει facebook. Η συγκεκριμένη καθηγήτρια όμως έχει παίξει και καθοριστικό ρόλο στην τωρινή διάρθρωση του μεταπτυχικού και στην εισαγωγή διδάκτρων σε αυτό. Ή εν λόγω καθηγήτρια μάλιστα, δεν δίστασε να χαιρετίσει την προσπάθεια των ΑΦΚ, ενώ η πρότασή τους την βρήκε σύμφωνη. Φαίνεται, λοιπόν, το κατά πόσο η πρόταση προγράμματος σπουδών της ΑΦΚ, ήταν δική τους “έμπνευση” ή είχαν και βοήθεια από τους καθηγητές. Για να γίνει ξεκάθαρο το πόσο βεβιασμένη και στοχευμένη είναι αυτή η κίνηση των ΑΦΚ αξίζει να σταθούμε και στο γεγονός ότι όταν κατά τη διάρκεια της παρουσίασης τέθηκαν από το ακροατήριο ερωτήσεις, όπως γιατί να μην εισαχθεί και η πρακτική άσκηση στο πρόγραμμα σπουδών, οι απαντήσεις της δύναμης αυτής ήταν το λιγότερο ανεπαρκείς του στυλ “Με το εν λόγω πρόγραμμα δεν μας ενδιαφέρει το δικηγορικό κομμάτι στη πράξη του, αλλά η παροχή όσο το δυνατόν περισσότερων νομικών γνώσεων”. Η απάντηση αυτή είναι πολύ συγκεριμένη. Έχει να κάνει με τη συνολικότερη αντίληψή τους για τη φοιτητική καθημερινότητα, πράγμα που διαφαίνεται και σε υπόλοιπα κομμάτια του προγράμματος και έχει να κάνει με την παροχή ατέλειωτων “εγκυκλοπαιδικών” γνώσεων που ποτέ δε θα φανούν χρήσιμες σε έναν δικηγόρο και μοναδικό αποτέλεσμα έχει την περαιτέρω αναίτια ταλαιπωρία μας. Φαίνεται λοιπόν απ’ αυτή και μόνο την απάντησή τους ότι καθόλου δεν νοιάζονται για την καθημερινότητα των φοιτητών και την μετά το πτυχίο εργασιακή τους προοπτική και πραγματικότητα, αλλά για το βάθεμα της αναδιάρθρωσης στη σχολή μας και τη στοίχιση των σπουδών μας με τις απαιτήσεις καθηγητών και αγοράς εργασίας.

Αλλά ας αναμετρηθούμε και με ένα τελευταίο ερώτημα. Γιατί η ΑΦΚ επέλεξε στην παρούσα φάση που η πληττόμενη νεολαία βάλλεται εντός και εκτός Πανεπιστημίου να παρουσιάσει ένα τέτοιο πρόγραμμα σπουδών; Η απάντηση είναι απλή: ΕΚΛΟΓΕΣ! Παίζουν το τελευταίο τους χαρτί έχοντας ήδη εκτεθεί ανεπανόρθωτα στο Φοιτητικό Σύλλογο με τις μέχρι τώρα πράξεις τους ή καλύτερα απραγίες και με τις υποσχέσεις τους που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ (βλ. Μεταπτυχιακά, οπού ενώ το πλαίσιο τους υπερίσχυσε στην τελευταία συνέλευση, δεν έκαναν ποτέ την παραμικρή κίνηση για την επίλυση του προβλήματος, με αποτέλεσμα η αναδιάρθρωση του να βαθαίνει, ενώ τώρα οι μεταπτυχιακοί συμφοιτητές μας καλούνται να καταβάλουν και τη δεύτερη δόση των διδάκτρων).

Εμείς ως δύναμη προτιμάμε διαχρονικά, να έχουμε το βλέμμα στραμμένο στους φοιτητικούς συλλόγους και τις ανάγκες τους και να παλεύουμε καθημερινά συλλογικά για τα φοιτητικά, εργασιακά και επαγγελματικά μας δικαιώματα, χωρίς να περιμένουμε ¨σωτήρες που θα μας λύσουν τα χέρια”, γιατί αν δεν το κάνουμε εμείς, τότε ποιός; Και αν όχι τώρα, πότε;

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΑΑΚ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΟ ΕΜΠ ΚΑΙ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΚΝΕ!

Ανακοίνωση της ΕΑΑΚ

για τα γεγονότα στο ΕΜΠ και τη στάση των δυνάμεων της ΚΝΕ

 

          Την ίδια ώρα που τα πανεπιστήμια βρίσκονται σε μια οριακή κατάσταση, με μια ποιοτικά αναβαθμισμένη εκπαιδευτική αναδιάρθρωση να βρίσκεται στα σκαριά, η ΚΝΕ επιλέγει σαν απάντηση να στοχοποιήσει την αγωνιστική δράση της μαχόμενης ριζοσπαστικής αριστεράς. Αποκορύφωμα της στάσης αυτής αποτέλεσαν τα γεγονότα στην Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου στις 23/3. Παρά τη δημοσιότητα που έλαβαν αυτά τα περιστατικά δεν είναι μεμονωμένα και τυχαία, αλλά συνδέονται με μια αλυσίδα γεγονότων που προηγήθηκαν.

Ήδη πριν από μιάμιση περίπου εβδομάδα οι δυνάμεις της ΚΝΕ επέλεξαν να στήσουν καρτέρι σε μέλος των ΕΑΑΚ της Ιατρικής, εκτός σχολής, η οποία ακολουθήθηκε από κεντρική επίθεση της ΚΝΕ Ιατρικής σε μέλη της ΕΑΑΚ στην Ιατρική. Σε αυτές τις εκφυλισμένες πρακτικές της ΚΝΕ, δόθηκε η απάντηση που αντιστοιχούσε.

Την Πέμπτη 23/3, προετοιμάζοντας το έδαφος για όσα ακολουθούσαν, εξέδωσε ανακοίνωση η οποία λασπολογεί άνευ αρχών ενάντια στον κινητοποιούμενο κόσμο των φοιτητικών συλλόγων στο Υπουργείο Παιδείας και τους αγωνιστές της ΕΑΑΚ, χαρακτηρίζοντας τους ως «τσιράκια της κυβέρνησης», προσπαθώντας να αποσείσει από τις δυνάμεις της ΚΝΕ την ευθύνη για τη διάσπαση του κινήματος. Η προβοκατόρικη διάθεση αυτής της ανακοίνωσης ήταν ξεκάθαρη καθώς έφτανε στο σημείο να κατηγορήσει τους φοιτητικούς συλλόγους που συγκεντρώθηκαν στο Υπουργείο με αποφάσεις γενικών συνελεύσεων, αλλά και την ίδια την ΕΑΑΚ, για συνεργασία με την αστυνομία (η οποία δεν υπήρχε καν, στον χώρο του Υπουργείου)!!!

Μετατρέποντας σε πράξη το «πνεύμα» της προβοκατόρικης αυτής ανακοίνωσης, στο Φυσικό, 30 κνίτες επιτέθηκαν με τραμπούκικο τρόπο στα (πολύ λιγότερα) μέλη του σχήματος ΕΑΑΚ που βρίσκονταν στη σχολή. Η συγκεκριμένη πρακτική δεν ήταν τυχαία, κάτι που αναδεικνύεται από τα γεγονότα που ακολούθησαν στο ΕΜΠ.

Εκεί δυνάμεις της ΚΝΕ από όλη την Αθήνα επιτέθηκαν σε μέλη  της ΕΑΑΚ στη ΣΕΜΦΕ στην Πολυτεχνειούπολη του Ζωγράφου. Ο σχεδιασμένος χαρακτήρας αυτής της επίθεσης, αποδεικνύεται από το γεγονός ότι τα μέλη της ΚΝΕ κουβαλούσαν «κατάλληλο εξοπλισμό» για να αποτρέψουν τυχόν φιάσκο, όπως έχει συμβεί σε αντίστοιχες προσπάθειες της παλαιότερα, αλλά και από την διαρκή ροή «ενισχύσεων» από όλη την Αθήνα. Παράλληλα, δεν δίστασαν να επιτεθούν με χυδαία σεξιστική φρασεολογία και χειρονομίες σε γυναίκες μέλη των σχημάτων της ΕΑΑΚ. Όμως δεν αρκέστηκαν σε αυτά. Τα καθοδηγητικά στελέχη που συντόνιζαν την επίθεση και καμία σχέση δεν έχουν με τους φοιτητικούς χώρους, πέραν από την «έμπρακτη συμβολή» στην επίθεση, προέτρεψαν τα μέλη της ΚΝΕ να κλέψουν τα προσωπικά αντικείμενα (τσάντες, κινητά, χρήματα κλπ) των μελών της ΕΑΑΚ και να βανδαλίσουν το υλικό των χώρων των σχημάτων.

Τα ταυτόχρονα και μεθοδικά οργανωμένα χτυπήματα που στοχεύουν στην φίμωση της ΕΑΑΚ και την καταστολή του μαχόμενου φοιτητικού κινήματος, φανερώνουν κεντρικό σχεδιασμό από πλευράς της ΚΝΕ και της πολιτικής της καθοδήγησης, του ΚΚΕ, που μοναδικό στόχο έχει την όξυνση του κλίματος εντός των Φ.Σ. και την εγκαθίδρυση  μιας παρακαταθήκη μίσους και οργανωτικής αντιπαράθεσης μεταξύ των αριστερών δυνάμεων όπως έχει δείξει και μέσα στις ίδιες τις γενικές συνελεύσεις.  Γιατί δεν τους ενοχλεί η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ (γι’ αυτό και δεν τις «ενοχλούν»…) αλλά οι φοιτητές και αγωνιστές που παλεύουν μέσα από τις Γενικές τους Συνελεύσεις, μάχονται στους δρόμους και βρίσκονται αριστερά από τη γραμμή του Περισσού.

 Εν όψει φοιτητικών εκλογών και προκειμένου να κρύψει κάτω από το χαλάκι τις δικές της τεράστιες αδυναμίες, επιλέγει να αποπροσανατολίσει τους συλλόγους αλλά και τα μέλη της, με πρακτικές και συμπεριφορές που καμία εναρμόνιση δεν έχουν με τις αξίες και το ήθος της αριστεράς και του κομουνιστικού κινήματος. Οι πολιτικές ανεπάρκειες της ΚΝΕ, η έωλη και γενικόλογη γραμμή της στο φοιτητικό κίνημα που αδυνατεί συστηματικά, να θέσει τον πήχη σε επίπεδα ανάλογα της συγκυρίας και στον αντίποδα σπέρνει ματαιότητα και απαισιοδοξία στον κόσμο των σχολών, δεν κρύβονται πίσω από τραμπουκικούς και αλήτικους χειρισμούς.

Επιδιώκει να καναλιζάρει τους φοιτητικούς και μαθητικούς αγώνες στην κατεύθυνση της «λελογισμένης» αντιπολίτευσης, χαμηλής έντασης, χωρίς να χαράσσει έναν νικηφόρο σχεδιασμό για τη συγκρότηση πανεκπαιδευτικού μετώπου. Ακολουθεί την ίδια ακριβώς τακτική σε όλα τα επίπεδα: στο εργατικό κίνημα, όπου το ΠΑΜΕ ‘’κλιμακώνει’’ τον αγώνα με απεργίες την Πρωτομαγιά, στη Βουλή με «αγωνιστικές» προτάσεις νόμου του ΚΚΕ, αλλά και τις «ριζοσπαστικές» δηλώσεις Κουτσούμπα «δεν ήρθε η ώρα να βγούμε από την Ε.Ε και ευρώ γιατί ο λαός και η εργατική τάξη θα πεινάσουν».

Αποκλειστικός στόχος της τακτικής του σε όλα τα επίπεδα είναι τα μικροκομματικά εκλογικά οφέλη, είτε στους χώρους της εκπαίδευσης, είτε σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, καθώς η ηττοπαθής γραμμή, της αδυναμίας νικών στο έδαφος του καπιταλισμού, καταλήγει αποκλειστικά στη «αναγκαιότητα» εκλογικής ενίσχυσης των δυνάμεων της ΚΝΕ και του ΚΚΕ. Παρά την «επαναστατική» και «κινηματική» φρασεολογία, αναβιώνουν κατευθύνσεις και πρακτικές  παλαιότερων εποχών, στοχεύοντας απλά και μόνο την προβολή τους ως «μοναδική αντιπολίτευση» απέναντι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τα Μνημόνια.

Ως Ε.Α.Α.Κ., καταγγέλλουμε απερίφραστα τις εκφυλισμένες πρακτικές που ακολουθεί η ΚΝΕ το τελευταίο διάστημα, απέναντί  στις δυνάμεις της μαχόμενης ριζοσπαστικής αριστεράς και καλούμε και συνολικά την σπουδάζουσα νεολαία να περιθωριοποιήσει αυτές τις πολιτικές λογικές. Εμείς δεν θα μείνουμε αμέτοχοι απέναντι στην προσπάθεια της ΚΝΕ να τρομοκρατήσει το μαχόμενο φοιτητικό κίνημα μέσω της φίμωσης του πιο αγωνιστικού του  κομματιού,  ώστε να αναδειχτεί στην νέα “υπεύθυνη δύναμη” μέσα στις σχολές, που θα εγκαθιδρύει την ομαλότητα και θα τα καταστέλλει κάθε αγωνιστικό σκίρτημα. Θα παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις για να εμποδίσουμε τους σχεδιασμούς του Υπουργείου, μέσα από ένα πανεκπαιδευτικό μέτωπο όπου φοιτητές και μαθητές θα βαδίσουν μαζί ενάντια στην αντι-εκπαιδευτική μεταρρύθμιση σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.

 

Εάν η ΚΝΕ θέλει να επιλέξει το ρόλο του κατασταλτικού μηχανισμού κάθε κινήματος και κάθε αγωνιστή εμείς δηλώνουμε ότι δεν έχουμε καμία διάθεση να το ανεχτούμε, όπως δεν το ανεχτήκαμε ποτέ μέχρι τώρα.

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΕΑΑΚ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΚΝΕ!

ΚΑΤΤΑΓΓΕΛΙΑ EAAK ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΚΝΕ

Την ίδια ώρα που τα πανεπιστήμια βρίσκονται σε μια οριακή κατάσταση, με μια ποιοτικά αναβαθμισμένη εκπαιδευτική αναδιάρθρωση να βρίσκεται στα σκαριά, η ΚΝΕ επιλέγει σαν απάντηση να στοχοποιήσει την αγωνιστική δράση της μαχόμενης ριζοσπαστικής αριστεράς. Γιατί δεν τους ενοχλεί η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ αλλά οι φοιτητές και αγωνιστές που βγαίνουνε στους δρόμους, πηγαίνουν στις Γενικές τους Συνελεύσεις και βρίσκονται αριστερά από τη γραμμή του Περισσού και των κομματικών γραφείων. Ορμώμενοι από στείρα μικροπολιτικά συμφέροντα και κομματικές σκοπιμότητες για να καλύψουν τα πολιτικά κενά της κομματικής τους γραμμής, επιτίθεται με βίαιες και τραμπούκικες συμπεριφορές στους αγωνιστές και τα σχήματα της ΕΑΑΚ. Με μεθοδεύσεις που θα ζήλευε κάθε καθεστωτική δύναμη, προσπαθεί να αναδείξει την μαχόμενη ριζοσπαστική αριστερά ως το “μέγιστο κακό” εντός των φοιτητικών συλλόγων. Η βαθιά κομματοκεντρική και ελιτίστικη λογική της ΚΝΕ, σε συνδυασμό με την αδυναμία της να περιγράψει ένα πολιτικό σχέδιο ανάπτυξης και όξυνσης του μαθητικού και φοιτητικού κινήματος, είναι τα βαθύτερα αίτια που μετατρέπουν την ΚΝΕ σε επί της ουσίας τροχοπέδη των αγώνων της σπουδάζουσας νεολαίας, παρά τις διακηρυκτικά αριστερές κορώνες της. Για αυτό και θέλουν προέδρους στις σχολές και στα σχολεία που θα ελέγχουν οι καθοδηγητές που θα κάνουν κουμάντο στους συλλόγους και όχι μαζικές συνελεύσεις.

Το μαφιόζικο καρτέρι σε σύντροφό μας στην Ιατρική, που οδήγησε σε ελαφρύ τραυματισμό του, που κατέληξε σε πιο κεντρική επίθεση της ΚΝΕ Ιατρικής στα μέλη μας, φανερώνουν το μένος και την επιθετικότητα που τρέφει και καλλιεργεί η ΚΝΕ στις τάξεις της για τα μαχόμενα κομμάτια του φοιτητικού κινήματος και ειδικότερα για την αντικαπιταλιστική αριστερά εντός αυτού. Πέρα από την Ιατρική όμως και καθώς δόθηκε η αναγκαία απάντηση εκεί πέρα από τα μέλη μας στις εκφυλισμένες πρακτικές της ΚΝΕ, ανάλογη προσπάθεια στοχοποίησης σημειώθηκε και στο Φυσικό Αθήνας, όπου 30 κνίτες επιτέθηκαν με παρακρατικό τρόπο στα (πολύ λιγότερα) μέλη του σχήματος ΕΑΑΚ που βρίσκονταν στη σχολή. Την ίδια στιγμή με την επίθεση στο Φυσικό, οι δυνάμεις της ΚΝΕ επιτέθηκαν σκληρά και με ακόμα πιο οργανωμένο τρόπο αυτή τη φορά στο ΕΜΠ και στο τμήμα της ΣΕΜΦΕ. Εκεί τα σχήματα της ΕΑΑΚ και το αγωνιζόμενο κομμάτι των συλλόγων-φοιτητών έδωσαν τις απαντήσεις που αρμόζουν σε τέτοιου είδους πρακτικές, σε αντίθεση με την ΚΝΕ που έφερε εξωπανεπιστημιακό κομματικό στρατό άρτια εξοπλισμένο που δεν δίστασαν μάλιστα να προχωρήσεουν και σε κλέψιμο πορτοφολιών-κλειδιών θυμίζοντας προφίλ ασφαλίτη. Όμως δεν αρκέστηκαν σε αυτήν την επικίνδυνη επίθεση με δυσανάλογους όρους απέναντι στα μέλη ΕΑΑΚ. Τα καθοδηγητικά στελέχη που συντόνιζαν την επίθεση και καμία σχέση δεν έχουν με τους φοιτητικούς χώρους προέτρεψαν τα μέλη της ΚΝΕ να κλέψουν τα προσωπικά αντικείμενα (τσάντες, κινητά, χρήματα κλπ) των μελών της ΕΑΑΚ και να βανδαλίσουν το υλικό των χώρων των σχημάτων.
Τα ταυτόχρονα οργανωμένα χτυπήματα που στοχεύουν στην φίμωση και την καταστολή της ΕΑΑΚ, φανερώνουν πως η ΚΝΕ έχει πάρει πολιτική απόφαση, από τα κεντρικά της κλιμάκια, να οξύνει το κλίμα εντός των Φ.Σ. και εγκαθιδρύσει μια παρακαταθήκη μίσους και οργανωτικής αντιπαράθεσης μεταξύ των αριστερών δυνάμεων όπως έχει δείξει και μέσα στις ίδιες τις γενικές συνελεύσεις. Εν όψει φοιτητικών εκλογών και προκειμένου να κρύψει κάτω από το χαλάκι τις δικές της τεράστιες αδυναμίες, επιλέγει να αποπροσανατολίσει τους συλλόγους αλλά και τα μέλη της, με πρακτικές και συμπεριφορές που καμία εναρμόνιση δεν έχουν με τις αξίες και το ήθος της αριστεράς και του κομουνιστικού κινήματος. Οι πολιτικές ανεπάρκειες της ΚΝΕ, η έωλη και γενικόλογη γραμμή της στο φοιτητικό κίνημα που αδυνατεί συστηματικά, να θέσει τον πήχη σε επίπεδα ανάλογα της συγκυρίας και στον αντίποδα σπέρνει ματαιότητα και απαισιοδοξία στον κόσμο των σχολών, δεν κρύβονται πίσω από τραμπουκικούς και μαφιόζικους χειρισμούς. Όπως ακριβά κάνει και το ΠΑΜΕ στο εργατικό κίνημα που ‘’κλιμακώνει’’ τον αγώνα με απεργίες την Πρωτομαγιά, με προτάσεις νόμου του ΚΚΕ στη Βουλή και δηλώσεις του Κουτσούμπα “δεν ήρθε η ώρα να βγούμε από την Ε.Ε και ευρώ γιατί ο λαός και η εργατική τάξη θα πεινάσουν”.

Σαν Ε.Α.Α.Κ., καταγγέλλουμε απερίφραστα τις εκφυλισμένες πρακτικές που ακολουθεί η ΚΝΕ το τελευταίο διάστημα, απέναντί στις δυνάμεις της μαχόμενης ριζοσπαστικής αριστεράς και καλούμε και συνολικά την σπουδάζουσα νεολαία να περιθωριοποιήσει τις πολιτικές λογικές της ΚΝΕ. Εμείς απέναντι στην προσπάθεια της ΚΝΕ να τρομοκρατήσει το πιο αγωνιστικό κομμάτι των συλλόγων ώστε να αναδειχτεί στην νέα “υπεύθυνη δύναμη” μέσα στις σχολές, που θα εγκαθιδρύει την ομαλότητα και θα τα καταστέλλει κάθε αγωνιστικό σκίρτημα δεν θα μείνουμε αμέτοχοι. Εάν η ΚΝΕ θέλει να επιλέξει το ρόλο του κατασταλτικού μηχανισμού κάθε κινήματος και κάθε αγωνιστή εμείς δηλώνουμε ότι δεν έχουμε καμία διάθεση να το ανεχτούμε και θα συνεχίσουμε να βρισκόμαστε πιο μάχιμα από ποτέ στο δρόμο του αγώνα. Με μαζικές γενικές συνελεύσεις, με μαζικές ρηξιακές λαϊκές κινητοποιήσεις και την από τα κάτω μάχιμη πολιτική των φοιτητικών συλλόγων που αρμόζει σε μια γενιά που θέλει ζήσει όπως αυτή ονειρεύεται και όχι όπως της λένε. Καλούμε κάθε αγωνιστή και φοιτητή να τους γυρίσει την πλάτη και να μην πάψει να αγωνίζεται γιατί αυτό τους φοβίζει.