Κείμενο αποτίμησης των φετινών εκλογών

 

Την Τετάρτη 16 Μαΐου διεξήχθησαν οι εκλογές του Φοιτητικού Συλλόγου Νομικής, από τα αποτελέσματα των οποίων προκύπτει η κατανομή των εδρών και επομένως η σύνθεση του Διοικητικού Συμβουλίου. Παρά τη διασπαστική απόφαση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ να πραγματοποιήσει μόνη της «εκλογές» στο Ζάππειο, 404 φοιτητές/φοιτήτριες έδειξαν με τη συμμετοχή τους ότι οι διαδικασίες του Συλλόγου έχουν θέση μόνο μέσα στο χώρο της Σχολής.

Πιο συγκεκριμένα, το φετινό εκλογικό αποτέλεσμα ανέδειξε ως πρώτη δύναμη το Ενωτικό Αγωνιστικό Ψηφοδέλτιο (ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ[εαακ], ΑΡΕΝ, ΑΡΔΙΝ) με 182 ψήφους, ακολούθησε η ΠΚΣ με 102 ψήφους, ενώ η Αντινομία-ΕΑΑΚ έλαβε 51 ψήφους, η ΑΣΚ 33 και οι Αγωνιστικές Κινήσεις 9 ψήφους.

Φέτος η συνθήκη ήταν ιδιαίτερη, καθώς η ΔΑΠ-ΝΔΦΝ, όπως προαναφέρθηκε, έστησε αντιπαραθετικές κάλπες στην Αίγλη Ζαππείου, επικαλούμενη λόγους ασφάλειας και δημοκρατικότητας της διαδικασίας, ανακηρύσσοντάς τις ως τη «νόμιμη» εκλογική διαδικασία της Νομικής. Το ίδιο έπραξε και στις υπόλοιπες σχολές της ΝΟΠΕ, το Πολιτικό και το Οικονομικό. Το ερώτημα που ανακύπτει είναι απλό. Πόσο νόμιμη και κυρίως πόσο δημοκρατική μπορεί να είναι μια εκλογική αναμέτρηση χωρίς πολιτικούς αντιπάλους, αφού ο ψηφοφόρος στο Ζάππειο είχε μόνο μια επιλογή, το ψηφοδέλτιο της ΔΑΠ; Πόσο αξιόπιστο μπορεί να είναι ένα εκλογικό αποτέλεσμα όταν δεν υπάρχει καν Εφορευτική Επιτροπή; Πόσο τυπική και νόμιμη μπορεί να είναι μία εκλογική διαδικασία που γίνεται χωρίς εκλογικό Κανονισμό, ή μαλλον πιο ορθά κατά παράβαση του ισχύοντος και στην οποία ο κατάλογος των εγγεγραμμένων φοιτητών/-τριών δεν φέρει την επίσημη σφραγίδα της Γραμματείας; Η απάντηση είναι μάλλον ξεκάθαρη.

Την ίδια στιγμή, η εκλογική διαδικασία γινόταν κανονικά στο χώρο της ΝΟΠΕ, σύμφωνα με τον εκλογικό Κανονισμό της Σχολής, τους επίσημους καταλόγους της Γραμματείας και την εποπτεία και σφραγίδα της ΚΕΦΕ (Κεντρική Εφορευτική Επιτροπή), ενώ το «κλίμα τρομοκρατίας» που επικαλέστηκε η ΔΑΠ για να στήσει τις κάλπες στο Ζαππείο διαψεύστηκε πανηγυρικά, καθώς η διαδικασία ολοκληρώθηκε απολύτως ομαλά, χωρίς κανένα απρόοπτο.

Θέλοντας να κάνουμε μία ειλικρινή αποτίμηση, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι η συμμετοχή παραμένει χαμηλή σε σχέση με το μέγεθος του Συλλόγου. Ωστόσο, θετικά απολογίζεται το γεγονός ότι το φετινό αποτέλεσμα παραμένει στα επίπεδα των περσινών και προπερσινών εκλογών με δεδομένη την αφαίρεση του ποσοστού που καταλάμβαναν οι δυνάμεις της ΔΑΠ και της ΑΦΚ, που φέτος δεν συμμετείχαν. Παρ’όλο, λοιπόν, που οι διασπαστικές κινήσεις της ΔΑΠ θα μπορούσαν να φέρουν την αποχή σε τρομακτικά επίπεδα, ένας σημαντικός αριθμός φοιτητών/-τριών έδειξε με εμφατικό τρόπο ότι οι διαδικασίες του Συλλόγου έχουν λόγο ύπαρξης μόνο στο χώρο της ΝΟΠΕ και διασφάλισε ότι ο Σύλλογος θα συνεχίσει να υφίσταται και να λειτουργεί κανονικά. Για μας βασικό διακύβευμα για την επόμενη χρονιά θα αποτελέσει η συνολική ενεργοποίηση του Συλλόγου όλη τη χρονιά, μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις και κινητοποιήσεις του, η οποία τελικά να αποτυπωθεί και στην αύξηση της συμμετοχής στις επόμενες εκλογές.

Σε πείσμα όσων θέλουν τους φοιτητές/-τριες χωρίς φωνή και το Σύλλογο διαλυμένο, εμείς θα διατρανώσουμε ότι η συλλογική δράση και διεκδίκηση θα είναι αυτή που θα καθορίσει τις εξελίξεις!

Advertisements

Εκλογές στη ΝΟΠΕ ΑΠΟ τους Φοιτητικούς Συλλόγους, ΓΙΑ τους Φοιτητικούς Συλλόγους!

Πολύς λόγος γίνεται τη φετινή χρονιά σχετικά με το «άσυλο ανομίας» στο Πανεπιστήμιο και για το πόσο μεγάλη ανάγκη υπάρχει η «ακαδημαϊκή κοινότητα να προστατευτεί» από την παραβατικότητα. Κυβέρνηση, Καθηγητές, Πρυτάνεις, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η νεολαία του μέσα στις σχολές πρωτοστατούν στον αγώνα καταπολέμησης του ασύλου με την πρόταση για πλήρη κατάργηση αυτού και τη θέσπιση πανεπιστημιακής αστυνομίας στο όνομα της «Δημοκρατίας». Η αφήγηση αυτή μετουσιώνεται σε πράξη με την πρόταση σύσσωμης της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΝΟΠΕ, για Φοιτητικές Εκλογές εκτός ασύλου με προτίμηση κάποιο χώρο που θα περιφρουρείται από τις αστυνομικές δυνάμεις, κάμερες και την ιδιωτική της φρουρά. Όλα αυτά φυσικά στο όνομα της «Δημοκρατίας και της ασφάλειας».

Άλλωστε φέτος το καλοκαίρι ψηφίστηκε ο νόμος Γαβρόγλου που θεσπίζει το ακαδημαικό άσυλο στα πρότυπα του νόμου Γιαννάκου, αφήνοντας το περιθώριο στο πρυτανικό συμβούλιο να καλέσει τις δυνάμεις καταστολής σε αυτό. Έτσι καταλαβαίνουμε οτι καταργείται ουσιαστικά το άσυλο των κοινωνικοπολιτικών αγώνων!

Είναι χαρακατηριστικό οτι η ΔΑΠ ΝΟΠΕ αποχώρησε απο τα προεκλογικά ΔΣ των τριών Συλλόγων, εμφανίζοντας τα ψηφίσματα της προηγούμενης εβδομάδας που προτείνουν να μεταφερθούν οι εκλογές σε χώρο εκτός της ΝΟΠΕ, αναφέροντας προφορικά ότι οι Σύλλογοι πρέπει να κάνουν εκλογές στο Ζάππειο. Η επιλογή να προτείνουν ξαφνικά και δύο μέρες πρίν τις εκλογές άλλο χώρο εκτός του πανεπιστημιακού ασύλου δείχνει τις διαθέσεις της για αποσυσπείρωση και απομαζικοποίηση των εκλογών, αποπροσανατολίζοντας τους φοιτητές. Αυτή η στάση δεν μας φέρνει προ τετελεσμένων καθώς τα προεκλογικά ΔΣ ολοκληρώθηκαν με τη ΔΑΠ να έχει αποχωρήσει και την παρουσία όλων των υπόλοιπων πολιτικών δυνάμεων, χωρίς μάλιστα να μας κάνει την τιμή να επιστρέψει σε αυτά. Εμείς ως δυνάμεις θεωρούμε ότι δεν πρέπει να ανεχτούμε τα πολιτικά παιχνίδια της ΔΑΠ στις πλάτες των φοιτητών και πρέπει να πραγματοποιηθούν κανονικά στη ΝΟΠΕ.

Ποια Δημοκρατία προασπίζεται ακριβώς η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ;

Η αντίληψη της πολιτικής αυτής δύναμης, δεν έρχεται ξαφνικά για να υπερασπιστεί τη Δημοκρατία και την ασφάλεια, είναι πάγια και εξυπηρετεί το σχέδιό της για απονέκρωση των συλλογικών διαδικασιών των Φοιτητικών Συλλόγων και της συλλογικής πάλης εν γένει. Μιλάνε για τρομοκρατία όταν οι ίδιοι προσπαθούν να νομιμοποιήσουν ένα κλίμα τρομοκρατίας γύρω από κάποια περιστατικά, προκειμένου να στοχοποιήσουν το άσυλο. Η στοχοποίηση του ασύλου δεν αναφέρεται σε μία γενική και αόριστη ιδέα, αλλά στην πραγματικότητα σε όσα νοηματοδοτεί το άσυλο για τους φοιτητές και τις φοιτήτριες. Δηλαδή, την αναγκαιότητα της ενεργούς αμφισβήτησης, της δυνατότητας να αρθρώνουμε αντιστάσεις σε όσα μας πλήττουν μέσα και έξω από το Πανεπιστήμιο, της αναγκαιότητας να χαράσσουμε το δρόμο για το πως θέλουμε να ζούμε μέσα από τη συλλογική διεκδίκηση. Η πολιτική δύναμη λοιπόν, που προτάσσει τον ατομικό δρόμο, τη λογική της ανάθεσης και της αποπολιτικοποίησης ενοχλείται βαθύτατα από τα παραπάνω. Διαφορετικά, αν στόχευσή της ήταν να υπηρετήσει τη Δημοκρατία που τόσο ευαγγελίζεται, μάλλον ούτε μπράβους θα έφερνε όταν δεν περνούσε το δικό της, ούτε θα παραχάρασσε τις συλλογικές αποφάσεις των Φοιτητικών Συλλόγων.

Το άσυλο ανήκει σε όλους και όλες εμάς που ζούμε και αναπνέουμε στον κοινωνικό χώρο του Πανεπιστημίου και θα είμαστε εμείς αυτοί/ές που θα τον υπερασπιζόμαστε μέχρι την τελική επανοικειοποίησή του για τους κοινωνικοπολιτικούς αγώνες. Το άσυλο για εμάς ήταν, είναι και θα είναι, το επιστέγασμα των αγώνων μας για μια ζωή με αξιοπρέπεια ενάντια σε μία λογική αποστείρωσης της φοιτητικής μας καθημερινότητας, ενάντια σε όσους και όσες το στοχοποιούν με οποιοδήποτε τρόπο.

Ο καλύτερος τρόπος για να περιφρουρήσουμε τις φοιτικές εκλογές είναι η συμμετοχή όλων μας ανεξάρτητα απο το Κράτος και τις καθεστωτικές δυνάμεις της συντήρησης!

Με το σκεπτικό αυτό, οι Φοιτητικές Εκλογές θα γίνουν στο χώρο που περνάμε τη φοιτητική μας ζωή.

 

ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΝΟΠΕ!

Κοινή ανακοίνωση της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ [εαακ], της ΡΑΣ ΕΑΑΚ Πολιτικού, της Συσπείρωσης για μια αριστερή παρέμβαση στο Οικονομικό ΕΑΑΚ, της Αντινομία ΕΑΑΚ, της ΑΡ.ΕΝ Νομικής και Πολιτικού, του ΑΡ.ΔΙ.Ν Νομικής και των Αγωνιστικών Κινήσεων Νομικής και Πολιτικού

ΔΑΠ; Ποια ΔΑΠ;

Η 16η Μάη πλησιάζει και η «υπεύθυνη δύναμη» (η γνωστή σε όλους ΔΑΠ-ΝΔΦΚ) θυμήθηκε ποιος είναι ο ρόλος της στη σχολή. Εδώ και μέρες με αυξημένη παρουσία στα αμφιθέατρα προπαγανδίζει τις θέσεις της, ισχυριζόμενη ότι «παλεύει» για ένα καλύτερο Πανεπιστήμιο, παράδοξο αν σκεφτεί κανείς την παντελή απουσία της το προηγούμενο διάστημα. Μια απουσία, η οποία έχει ξεκάθαρη στόχευση: την παρακώλυση οποιασδήποτε συλλογικής διεκδίκησης και κατ’ επέκταση την πλήρη αποδιάρθρωση του συλλόγου.

Συγκεκριμένα, φέτος είδαμε…

Η ΔΑΠ, συνεχίζοντας μία στάση που παραδοσιακά τηρεί, συνειδητά απείχε όλη τη χρονιά από τις Γενικές Συνελεύσεις, όπου λόγω του αμεσοδημοκρατικού χαρακτήρα τους η πολιτική της έκθεση θα ήταν αναπόφευκτη. Μάλιστα, αρνούνταν να υπογράψει τα ψηφίσματα στο Διοικητικό Συμβούλιο για την σύγκληση τους, γεγονός που σε συνδυασμό με την αντιμετώπιση της ΑΦΚ, σήμαινε το μπλοκάρισμα με όρους βέτο της δυνατότητας των φοιτητ(ρι)ών να συνεδριάσουν, να συζητήσουν και να αποφασίσουν συλλογικά. Η κατάσταση αυτή κλιμακώθηκε ακόμα περισσότερο με την ΔΑΠ να μην προσέρχεται εν γένει με ανοιχτή της τοποθέτηση στα Διοικητικά Συμβούλια, είτε αυτά αφορούσαν διώξεις φοιτητ(ρι)ων (βλ. διώξεις φοιτητών και εργαζομένων από τον Φορτσάκη παίρνοντας καταφανώς το μέρος του τελευταίου) είτε φοιτητικής καθημερινότητας (βλ. πρόγραμμα εξεταστικής, δηλώσεις μαθημάτων 8ου εξαμήνου). Όλα αυτά βέβαια δεν μας κάνουν καμία εντύπωση, αφού η «υπευθυνότητα» της ΔΑΠ επικεντρώνεται πλέον απροκάλυπτα σε μια επαναλαμβανόμενη προσπάθεια αποπολιτικοποίησης του συλλόγου, που θα μεταφράζεται σε ανυπαρξία οποιουδήποτε συλλογικού οργάνου διεκδίκησης και αφήνοντας μας παθητικούς δέκτες όλων όσων μας πλήττουν.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα εργαλειακής χρήσης των οργάνων του συλλόγου από τη ΔΑΠ είναι το ότι, παρά τη συνεχόμενη απουσία της όπως περιγράφηκε παραπάνω, επέστρεψε στο Διοικητικό Συμβούλιο μόνο και μόνο για να απαιτήσει την διεξαγωγή των εκλογών σε χώρο εκτός του ΝΟΠΕ και μάλιστα εν γένει εκτός ασύλου. Αυτό θα σήμαινε την πλήρη απονομιμοποίηση της διαδικασίας των εκλογών, απομακρύνοντας την από το κοινωνικό και ζωτικό μας περιβάλλον και μεταφέροντας τη σε ένα χώρο αστυνομοκρατούμενο και πλήρως ελεγχόμενο από αυτή, καθιστώντας έτσι περιστατικά νοθείας κάτι περισσότερο από βέβαια. Η προσπάθεια αυτή ευθυγραμμίζεται πλήρως με την κεντρική θέση της ΔΑΠ όσον αφορά το πανεπιστημιακό άσυλο, καθώς ανοιχτά εισηγείται την κατάργησή του με την τοποθέτηση security και δυνάμεων καταστολής στις σχολές.

Και η προσπάθεια της ΔΑΠ για καταστρατήγηση του Δημόσιου, Δωρεάν και Δημοκρατικού Πανεπιστημίου, όπως έμεις το οραματιζόμαστε, δεν σταματάει εδώ. Στην προεκλογική της καμπάνια κάνει λόγο για την ενίσχυση της ιδιωτικής χρηματοδότησης και προωθεί την επιβολή διδάκτρων σε μεταπτυχιακά, αποκλείοντας τους οικονομικά ασθενέστερους φοιτητ(ρι)ές από αυτά. Ταυτόχρονα, οι αλλαγές στα προγράμματα σπουδών που στηρίζουν κινούνται σε κατεύθυνση διάσπασης των πτυχίων, εξίσωσής τους με αυτά των ιδιωτικών κολεγίων και υποβάθμισης των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων. Οραματίζονται δηλαδή Πανεπιστήμια στα πρότυπα του εξωτερικού, δηλαδή Πανεπιστήμια ιδιωτικά, πλήρως εντατικοποιημένα και εναρμονισμένα με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας (με στόχο τη δημιουργία δυνάμει πειθήνιων, εξειδικευμένων και ελαστικών εργαζομένων) και φοιτητές αποκομμένους από τον κοινωνικό τους χώρο και προσηλωμένους σε ένα δρόμο ατομισμού και καριερισμού. Όλα αυτά βέβαια εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κομματικού φορέα της ΝΔ, με την οποία η ΔΑΠ, όπως είναι γνωστό, έχει ευθεία σύνδεση.

Αυτές βέβαια τις πολιτικές της θέσεις δεν θα τις ακούσετε ποτέ να εκφράζονται ευθέως. Αντίθετα, η μοναδική πολιτική-απολίτικη πρακτική της ΔΑΠ που θα συναντήσετε είναι αυτή των μηνυμάτων για καφέδες και ποτά, των σημειώσεων και των «φιλιών» που κάθε άλλο παρά αθώες είναι. Είναι ακριβώς οι πελατειακές σχέσεις πάνω στις οποίες στηρίζεται και επιβιώνει όλα αυτά τα χρόνια, εκφυλίζοντας την έννοια της πολιτικής εντός του πανεπιστημίου και επιδιώκοντας την ικανοποίηση των συμφερόντων της με μειωμένες αντιστάσεις.

Απέναντι σε αυτή τη δυστοπία που η ΔΑΠ προορίζει για εμάς δεν μπορούμε να μείνουμε παθητικοί. Για εμάς το Πανεπιστήμιο δεν είναι για λίγους, είναι για όλους τους φοιτητ(ρι)ές και σίγουρα όχι ένας στείρος ακαδημαϊκός χώρος ανταγωνισμού. Πολύ περισσότερο είναι ένας ζωντανός χώρος έκφρασης και ανάπτυξης κοινωνικής και πολιτικής δραστηριότητας, όπου η συλλογική διεκδίκηση θα αποτελεί εκείνο το μέσο για την βελτίωση της καθημερινότητας και των όρων σπουδών μας. Για να μην επιτρέψουμε σε καμία ΔΑΠ να μας στερήσει τα αυτονόητα και να αποφασίζει ερήμην μας, στις 16 Μάη διαλέγουμε τη δικιά μας πλευρά. Στο μονόδρομο του ατομικού δόμου που πάνε να μας επιβάλουν, εμείς διαλέγουμε το συλλογικό!

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ- ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ- ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΑΑΚ- ΑΡΕΝ- ΑΡΔΙΝ ΚΑΙ ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΥΣ/ΕΣ!

Κοινό κείμενο της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ [εαακ], της Αρ.Εν και του Αρ.Δι.Ν

Εκλογές εκτός της σχολής μου; Ευχαριστώ, δε θα πάρω…

Ενώ βρισκόμαστε λίγες μέρες πριν από τις φοιτητικές εκλογές, η «υπεύθυνη δύναμη» της σχολής μας, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, η ‘’ανεξάρτητη’’ κατά τα άλλα, νεολαία της Νέας Δημοκρατίας βρίσκει συνεχώς εφευρετικότερους τρόπους να πλήττει το Φοιτητικό Σύλλογο. Συγκεκριμένα, η παραπάνω δύναμη πρότεινε την προηγούμενη βδομάδα εντελώς ξαφνικά να διεξαχθούν οι φοιτητικές εκλογές εκτός του κτιρίου ΝΟΠΕ, σε χώρο που δεν καλύπτεται από το πανεπιστημιακό άσυλο, με πρόφαση την υποτιθέμενη ασφάλεια της διαδικασίας.

Η εμπειρία από άλλες σχολές έχει δείξει ότι με τον όρο «ασφάλεια» η ΔΑΠ εννοεί κτίρια σαν το Ζάππειο, όπου η εκλογική διαδικασία αστυνομεύεται, διακόπτεται και μεταφέρεται αυθαίρετα για να διεξαχθούν άσχετες εκδηλώσεις, υπάρχουν κάμερες παρακολούθησης πάνω από τα παραβάν, και οι φοιτητές ψηφίζουν τρεις και τέσσερις στο ίδιο παραβάν. Από την πλευρά μας αρνούμαστε να υποβαθμίσουμε με τέτοιο τρόπο τα δημοκρατικά εχέγγυα της εκλογικής διαδικασίας, δηλαδή τη μυστικότητα και την ανεξαρτησία της ψήφου. Δε δεχόμαστε να νομιμοποιήσουμε την υπονόμευση των εκλογών από δυνάμεις που στο παρελθόν έχουν φτάσει μέχρι και στο σημείο να νοθεύσουν τις συλλογικές διαδικασίες.

Γιατί, όμως, αποφάσισε η ΔΑΠ- ΝΔΦΚ ότι οι εκλογές πρέπει φέτος να διεξαχθούν μακριά από τη σχολή  μας;

Αυτό το ερώτημα σύμφωνα με την ΔΑΠ-ΝΔΦΚ η παραδοσιακά «αντιδημοκρατική αριστερά» είναι ανάξια να το απαντήσει, ωστόσο θα κάνουμε μία προσπάθεια να εξηγήσουμε. Κατά τη γνώμη μας, σε αυτό το σημείο είναι πολύ σημαντικό να κάνουμε μία πολύ σημαντική διαδρομή στον αδιαμφισβήτητο ρόλο της ΔΑΠ στην δημοκρατική διαδικασία των εκλογών του Φ.Σ. Νομικής. Σημαδεμένα ψηφοδέλτια, παρακολουθήσεις ψηφοφόρων από αντανακλάσεις στους πίνακες, επιμονή στην αλλαγή των σκουπιδιών από τα ψηφοδέλτια προκειμένου να εξακριβωθεί ο αριθμός των ψήφων ήταν μερικά από τα «δημοκρατικά» τρικ που εξόπλιζαν την ΔΑΠ σε κάθε εκλογική διαδικασία. Ασφαλώς μαζί με αυτά υπήρχε και η διαχρονική αξιοποίηση του «δημοκρατικού» σώματος των μπράβων πέριξ του χώρου της Μασσαλίας προκειμένου να διασφαλιστεί η μέγιστη δυνατή «προστασία» των φοιτητών. Σε αυτό το σημείο νομίζουμε ότι αξίζει να αναφερθεί το γεγονός ότι αυτό το «εθελοντικό σώμα μπράβων» που παρουσιάζεται κάθε χρόνο στη Νομική αισθάνθηκε το 2013 τέτοια ανάγκη να διασφαλίσει δημοκρατικές εκλογές στο χώρο της ΝΟΠΕ ώστε επιτέθηκε σε μέλη των ΕΑΑΚ του Φ.Σ Πολιτικού.

Το έντονο «δημοκρατικό» ήθος αυτής της παράταξης δεν τελειώνει εδώ. Στις εκλογές του 2016 στις οποίες μάλλον(;) αναφέρεται η ανακοίνωση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ όσον αφορά επιθέσεις που έχουν λάβει χώρα στο κτήριο της ΝΟΠΕ από αντικινηματικές ομάδες η ΔΑΠ Πολιτικού λόγω συμβάντος στον 1ο όροφο αποφάσισε παίρνοντας το σύνολο των στοιχείων των ψηφισάντων να διακόψει τις εκλογές του συλλόγου του Φ.Σ Πολιτικού ( σημειωτέων αυτές λαμβάνουν χώρα στον 7ο όροφο πράγμα που σημαίνει πως η απειλή ήταν σίγουρα παρούσα (;)).Άραγε η ΔΑΠ Νομικής γιατί δεν αποχώρησε από τις εκλογές του 2016; Μήπως ένοιωθε ασφαλής στο χώρο του ασύλου ή μήπως είχε βέβαιη την 1η θέση στις φοιτητικές εκλογές μετά από μία χρονιά διάσπασης στο εσωτερικό της; Εν τέλει, μήπως η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στο δίλημμα δημοκρατικές διαδικασίες- εκλογική νίκη θα διαλέγει πάντα το δεύτερο;

Εμείς, απαντάμε με βεβαιότητα στο παραπάνω ερώτημα ότι η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ δεν υπολογίζει τίποτα μπροστά στην πρωτιά στις φοιτητικές εκλογές.

Για εμάς, οι εκλογές δε διεξάγονται ανέκαθεν στο κτίριο της Σχολής μας τυχαία. Είναι μία ακόμη διαδικασία του Φοιτητικού Συλλόγου, που έχει άρρηκτη συνέχεια με την προηγούμενη δράση του στη διάρκεια του ακαδημαϊκού έτους και για αυτό πρέπει να γίνεται μέσα στον κοινωνικό μας χώρο. Οι εκλογές πρέπει να λαμβάνουν χώρα υπό καθεστώς ασύλου, διότι μόνο έτσι διασφαλίζεται ιστορικά η δημοκρατικότητα της διαδικασίας και αποτρέπονται εξωτερικές παρεμβάσεις. Δεν τίθεται, λοιπόν, καν για μας θέμα συζήτησης για μεταφορά των εκλογών σε χώρο διαφορετικό από τον ζωτικό χώρο των φοιτητών/τριων, τον χώρο στον οποίο οι φοιτητές/τριες συνυπάρχουν καθημερινά.

Τέλος, σε μία συγκυρία που η αποχή από τις εκλογές έχει αγγίξει νέα ύψη, η πρόταση να μεταφερθεί η διαδικασία αλλού συνιστά ξεκάθαρη προσπάθεια σαμποτάζ, αφού καθιστά δυσκολότερη την ενημέρωση και την πρόσβαση των φοιτητών στη διαδικασία, ενώ εκφυλίζει ευθέως τον θεσμό των εκλογών. Αυτό δεν μας προκαλεί βέβαια καμία έκπληξη, γιατί γνωρίζουμε πως στρατηγικός στόχος της ΔΑΠ είναι η εξάλειψη της πολιτικής, και συνεπώς και της δημοκρατίας, από τα πανεπιστημιακά ιδρύματα.

Παρά τις όποιες απειλές από την πλευρά της ΔΑΠ, για εμάς είναι αδιαπραγμάτευτο πως οι εκλογές γίνονταν, γίνονται και θα γίνονται πάντα στο χώρο της Σχολής μας! Σε αυτές τις εκλογές, λοιπόν, δεν συγκρούεται απλά η συλλογικότητα με την ατομικότητα αλλά ο χώρος που ζεις, σπουδάζεις, κοινωνικοποιείσαι και αναπνέεις με έναν χώρο με κάμερες, αστυνομία και αποστείρωση από καθετί που σου θυμίζει αυτό που πας να στηρίξεις, το φοιτητικό σου σύλλογο.

Αν εν τέλει είσαι από αυτούς που θα λάβουν το μήνυμα από τη ΔΑΠ για εκλογές στο Ζάππειο ή σε άλλο χώρο εκτός Πανεπιστημίου στις 16 Μάη μην τους κάνεις τη χάρη και τους αγνοήσεις, απάντα τους: εγώ θα ψηφίσω στη σχολή μου.

Κοινό κείμενο της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ [εαακ], της Αρ.Εν και του Αρ.Δι.Ν

Στις 16 Μάη η σχολή δεν είναι κλειστή! (ή αλλιώς… δεν θα αφήσουμε άλλους να αποφασίζουν για εμάς)

Kάθε χρόνο την άνοιξη λίγο πριν την εξεταστική διεξάγονται στη Σχολή οι φοιτητικές εκλογές. Πρόκειται για τη μαζικότερη διαδικασία του συλλόγου κατά την οποία οι φοιτητές/τριες καλούνται να εκφραστούν, δίνοντας στον φοιτητικό σύλλογο υπόσταση. Γιατί, όμως, μας ενδιαφέρει εμάς αυτή η διαδικασία; Τι διαφορετικό συμβαίνει εκείνη τη μέρα στη Σχολή;

Είναι γεγονός ότι για την πλειονότητα των φοιτητ(ρι)ών είναι απλά μια μέρα που δε γίνονται μαθήματα και η Σχολή είναι κλειστή. Αναμφισβήτητα τα τελευταία χρόνια οι φοιτητικές εκλογές έχουν απονομιμοποιηθεί στα μάτια των ίδιων των φοιτητ(ρι)ών. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι την τελευταία 7ετία η συμμετοχή των φοιτητ(ρι)ών στις εκλογές έχει μειωθεί κατά 50%.Οι ίδιοι οι άνθρωποι που ζουν κι αλληλεπιδρούν καθημερινά στο Πανεπιστήμιο,με την ολοένα κι αυξανόμενη αποχή τους από τις εκλογές, δείχνουν την αποστροφή τους σε μια ακόμα έκφανση του πολιτικού χαρακτήρα του Πανεπιστημίου.

Γιατί πλέον οι φοιτητές/τριες δε βλέπουν τον εαυτό τους σε μια δημοκρατική εκλογική διαδικασία που αφορά τη Σχολή και τις σπουδές μας;

Ένας από τους βασικούς λόγους που οι φοιτητικές εκλογές έχουν πάψει να αποτελούν μέσο έκφρασης του φοιτητικού σώματος είναι η στάση των καθεστωτικών δυνάμεων απέναντι στις εκλογές και σε κάθε πολιτική διαδικασία έκφρασης κι οργάνωσης των φοιτητ(ρι)ών στα Πανεπιστήμια. Συγκεκριμένα, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και η ΑΦΚ στη Σχολή μας υπονομεύουν και χρησιμοποιούν εργαλειακά το Φοιτητικό Σύλλογο και τα όργανά του. Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτές οι δυνάμεις αρνούνταν φέτος να συμμετάσχουν σε πολλές περιπτώσεις στο Διοικητικό Συμβούλιο ενώ στη μοναδική ΓΣ στην οποία συμμετείχαν εδώ και χρόνια ήταν πέρυσι προκειμένου να μπλοκάρουν τον αγώνα ενάντια στην επιβολή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά. Λογική συνέχεια της παραπάνω στάσης τους απέναντι στο ΦΣ είναι η μετατροπή των φοιτητικών εκλογών από μια υγιή πολιτική διαδικασία σε μια μάχη μηχανισμών και συμφερόντων όπου η ψήφος δεν έχει πολιτικό κριτήριο αλλά αντιθέτως παρουσιάζεται στο πλαίσιο πελατειακών σχέσεων ως αντάλλαγμα για σημειώσεις (ΔΑΠ) και κοινωνικών επαφών(ΑΦΚ). Απέναντι σε αυτό λογικό είναι οι φοιτητ(ρι)ες συχνά να μην αντιλαμβάνονται την αξία των εκλογών και να αποθαρρύνονται να συμμετέχουν.

Ένας άλλος παράγοντας που επηρεάζει καταλυτικά τη στάση των φοιτητών απέναντι στις φοιτητικές εκλογές και τους ωθεί στην αποχή από αυτές είναι η διάχυτη απογοήτευση και απαισιοδοξία που επικρατεί ως αντίδραση στη λειτουργία του πολιτικού σκηνικού σε κεντρικό επίπεδο και η έλλειψη προοπτικής για τη νεολαία με την ταυτόχρονη εμπέδωση μίας συνθήκης ηττοπάθειας και αδυναμίας εύρεσης διεξόδου, το οποίο αποτελεί και τη μεγαλύτερη συνεισφορά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στο σύστημα. Από την άλλη, συχνά οι φοιτήτ(ρι)ες αποθαρρύνονται από την κάθετη λειτουργία των παραδοσιακών παρατάξεων και τη λογική ανάθεσης και αισθάνονται ότι οι εκλογές είναι λευκή επιταγή με την οποία αναθέτεις να σε εκπροσωπεί κάποιος. Αυτό το πλαίσιο δε συνέχει τους φοιτητές οι οποίοι δε βλέπουν να έχουν χώρο να εκφραστούν. Σε όλο αυτό έρχεται να προστεθεί η κυρίαρχη αφήγηση ότι «τα πράγματα είναι έτσι και αυτό δεν αλλάζει», επομένως «τι ασχολείσαι;», καθιστώντας την αποπολιτικοποίηση βασικό χαρακτηριστικό στο χώρο του Πανεπιστημίου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την υιοθέτηση μίας λογικής του «μόνος μου θα τα καταφέρω», του ατομικού δρόμου που εκδηλώνεται με ένα τρόπο και με την απαξίωση των φοιτητικών εκλογών.

Τι πραγματικά είναι οι φοιτητικές εκλογές;

Δεν είναι μια εθιμοτυπική και κενή διαδικασία. Αντιθέτως αποτυπώνουν ένα συσχετισμό δυνάμεων στα πανεπιστήμια, αλλά δίνουν και μια συνολικότερη εικόνα για την πολιτική τάση στη νεολαία. Μέσω του αποτελέσματος εξάγεται δια του εκάστοτε εκλογικού μέτρου ο αριθμός των εδρών που οι συμμετέχουσες δυνάμεις λαμβάνουν στο Διοικητικό Συμβούλιο, το οποίο συγκεκριμένα στη Νομική έχει 9 έδρες και το οποίο λαμβάνει αποφάσεις για ζητήματα που προκύπτουν και αφορούν το ΦΣ, ενώ είναι το αρμόδιο όργανο για τη σύγκληση των Γενικών Συνελεύσεων. Με λίγα λόγια οι φοιτητικές εκλογές είναι μια διαδικασία που συνδέεται άμεσα με την ύπαρξη των φοιτητικών συλλόγων. Όσο οι φοιτητές απέχουν από τις συλλογικές διαδικασίες, τόσο χειροτερεύει η ίδια η θέση μας, η δυνατότητα μας να υπερασπιστούμε τα έμεσα και βασικά συμφέροντά μας. Είναι αναγκαίος όρος για να μπορέσουν να υπάρξουν αντιστάσεις, να διατηρηθούν εκείνες οι διαδικασίες που μας επιτρέπουν να αποφασίζουμε και να διεκδικούμε συλλογικά.

Οι εκλογές αποτελούν μία δημοκρατική διαδικασία, ένα κεκτημένο στο ελληνικό Πανεπιστήμιο, ως έκφραση του πολιτικού του χαρακτήρα. Το πανεπιστήμιο, άλλωστε, δεν είναι απλώς ένας χώρος μαθημάτων, πολύ περισσότερο αποτελεί έναν χώρο κοινωνικοποίησης, πολιτικής και πολιτιστικής έκφρασης, ένα σημείο τομή στη ζωή του ανθρώπου, καθώς διαμορφώνει σε μεγάλο βαθμό την προσωπικότητά του. Για χρόνια τα πανεπιστήμια αποτελούσαν ζωντανές εστίες αμφισβήτησης και αγώνα, με κυρίαρχο χαρακτηριστικό την ανταλλαγή ιδεών και απόψεων, καθώς και τη συλλογική δράση. Αυτή την πτυχή του πανεπιστημίου καλούμαστε να διαφυλάξουμε σε μια εποχή που απειλείται περισσότερο από ποτέ.

Απέναντι στην αποπολιτικοποίηση και την αδράνεια εμείς αναγνωρίζουμε ότι οι φοιτητικές εκλογές έχει νόημα να υπάρχουν .Αποτελούν μια ακόμα πολιτική μάχη (όχι αυτοσκοπό) από την οποία κανένας/καμία φοιτητής/τρια δεν πρέπει να απέχει αφήνοντας άλλους να αποφασίζουν για αυτόν/ή. Για μας όμως η μάχη αυτή δεν είναι μάχη μηχανισμών, αλλά θα πρέπει να είναι πραγματική έκφραση του φοιτητικού σώματος με πολιτικά κριτήρια και χαρακτηριστικά, μακριά από πελατειακές και διαπροσωπικές σχέσεις. Και για να κλείνουμε οι φοιτητικές εκλογές αποτελούν το επιστέγασμα μιας πολιτικής διαδικασίας που συντελείται ολόκληρη τη χρονιά, καθώς βασικό διακύβευμα παραμένει πάντα η ενεργοποίηση του συλλόγου και η συλλογική διεκδίκηση ( η οποία φέτος απέφερε καρπούς σε περιπτώσεις όπως κατοχύρωση 14 μαθημάτων για τους φοιτητές του 8ου εξαμήνου, αλλαγές στο πρόγραμμα της εξεταστικής κλπ). Δε διεξάγονται, λοιπόν, με όρους ανάθεσης σε κάποιον, ώστε να εκπροσωπεί τις φοιτητικές διεκδικήσεις αλλά με όρους συμμετοχής και επιλογής ανάμεσα σε διαφορετικές λογικές και πολιτικές πρακτικές στο Πανεπιστήμιο. Επομένως το ερώτημα που τίθεται είναι διπλό: Στις εκλογές θα απέχουμε αφήνοντας άλλους να αποφασίζουν για μας (και τη ΔΑΠ να απονεκρώνει συνεχώς το Σύλλογο) ή θα εκφραστούμε;

Η απάντηση για μας είναι σαφής. Θα εκφραστούμε και μάλιστα όχι με όρους ανάθεσης αλλά με όρους συμμετοχικότητας και συλλογικής διεκδίκησης. Κόντρα σε όσους θέλουν το πανεπιστήμιο έναν χώρο αποστειρωμένο χωρίς καμία αντίσταση εντός του, εμείς διατρανώνουμε ότι ο φοιτητικός σύλλογος θα συνεχίσει να έχει φωνή. Για το λόγο αυτό εμείς από την πλευρά μας ως Αρ.Εν, ΡΑΠαΝ -ΣΑΦΝ [εαακ] και Αρ.Δι.Ν, επιλέγουμε να έχουμε μια κοινή συμπόρευση όλη τη χρονιά, η οποία να απολήγει και σε ένα ενωτικό κατέβασμα αριστερών δυνάμεων με τη συμμετοχή ανένταχτου κόσμου, ώστε να καταγραφεί ένα όσο το δυνατόν μαζικότερο ρεύμα αμφισβήτησης εντός της σχολής. Σε αυτές τις εκλογές, λοιπόν, συγκρούονται δύο διαφορετικοί κόσμοι. Από τη μια ο κόσμος της αδιαφορίας, της απαξίωσης, του ατομισμού, της ιδιωτικής παιδείας και από την άλλη ο κόσμος του συλλογικού δρόμου, της αντίστασης και της πολιτικής έκφρασης. Εμείς θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για τον δεύτερο, για ένα πανεπιστήμιο που δεν θα είναι μόνο δημόσιο και δωρεάν αλλά θα απαντά και στις ανάγκες μας. Γιατί ενώ πολλοί θεωρούν τη νέα γενιά χαμένη, εμείς πρέπει να δείξουμε ότι θα αποκτήσει φωνή και θα δίνει το παρόν σε κάθε μάχη που αφορά τις σπουδές και τη ζωή της!

ΣΤΙΣ 16 ΜΑΗ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ-ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ-ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΑΡΊΣΤΕΡΗ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΑΑΚ ΑΡ.ΕΝ. ΑΡ.ΔΙ.Ν.

Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την άνοιξη να έρθει! (Pablo Neruda)

Ο εορτασμός της εργατικής Πρωτομαγιάς πλησιάζει και σε πολλούς από εμάς έχει χαραχθεί στις συνειδήσεις μας ως μια ανοιξιάτικη μέρα αργίας που φτιάχνουμε στεφάνια από λουλούδια και τρέχουμε στις εξοχές. Ωστόσο, ίσως αναθεωρήσουμε τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει να «τιμούμε» αυτή την ημέρα, αν θυμηθούμε τα γεγονότα που συνετέλεσαν στο να καθιερωθεί η Πρωτομαγιά ως παγκόσμια ημέρα της εργατικής τάξης.

Η Πρωτομαγιά, ως εργατική γιορτή, καθιερώθηκε στις 20 Απριλίου 1889, κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Διεθνούς (Σοσιαλιστικής Διεθνούς) στο Παρίσι, σε ανάμνηση του ξεσηκωμού των εργατών του Σικάγου την 1η Μαϊου 1886, που διεκδικούσαν το οκτάωρο και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Κατέληξε σε αιματοχυσία λίγες μέρες αργότερα, με την επέμβαση της αστυνομίας και των μπράβων της εργοδοσίας. Από τη στιγμή που η Πρωτομαγιά καθιερώθηκε σα μέρα διεθνούς διαμαρτυρίας της εργατικής τάξης, συνδέθηκε με τους εργατικούς αγώνες και επιβλήθηκε – μέσα από νίκες και ήττες – σαν εκδήλωση της αλληλεγγύης και της ενότητας του παγκόσμιου εργατικού κινήματος.

Το ιστορικό…

Τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων την 1η Μαϊου 1886 για την καθιέρωση της οκτάωρης εργασίας, ωθούμενα από τις επιτυχημένες διεκδικήσεις των καναδών συντρόφων τους. Την περίοδο εκείνη το κανονιστικό πλαίσιο εργασίας στις ΗΠΑ ήταν σχεδόν ανύπαρκτο και οι εργοδότες μπορούσαν να απασχολούν το προσωπικό τους κατά το δοκούν, ακόμη και τις Κυριακές. Στην απεργία πήραν μέρος περίπου 350.000 εργάτες σε 1.200 εργοστάσια των ΗΠΑ. Την Πρωτομαγιά του 1886 έγινε στο Σικάγο η πιο μαχητική πορεία, με τη συμμετοχή 90.000 ανθρώπων.

Το πρώτο αίμα χύθηκε δύο ημέρες αργότερα έξω από το εργοστάσιο ΜακΚόρμικ στο Σικάγο, όπου απεργοσπάστες προσπάθησαν να διασπάσουν τον απεργιακό κλοιό και ακολούθησε συμπλοκή. Η Αστυνομία και οι μπράβοι της επιχείρησης επενέβησαν δυναμικά. Σκότωσαν τέσσερις απεργούς και τραυμάτισε πολλούς, προκαλώντας οργή στην εργατική τάξη της πόλης.

Την επομένη αποφασίστηκε συλλαλητήριο καταδίκης της αστυνομικής βίας στην Πλατεία Χεϊμάρκετ, το οποίο ήταν μαζικότατο και ειρηνικό. Ωστόσο, οι αστυνομικές δυνάμεις πήραν εντολή να διαλύσουν δια της βίας τη συγκέντρωση και τότε από το πλήθος των απωθούμενων διαδηλωτών ρίφθηκε μια χειροβομβίδα προς το μέρος τους, η οποία εξερράγη τραυματίζοντας δεκάδες, ενώ η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά βούληση κατά των συγκεντρωμένων, με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του και να τραυματιστεί σοβαρά πλήθος διαδηλωτών.

Ο αγώνας του τότε ως αφορμή για τους αγώνες του σήμερα…

Την ώρα που η κυβέρνηση, συντασσόμενη πλήρως με τις επιταγές της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, επιβάλει νέα σειρά μνημονιακών μέτρων με επίκεντρο τις  «μεταρρυθμίσεις» στα εργασιακά, το φορολογικό, το ασφαλιστικό, το συνταξιοδοτικό, η φετινή εργατική Πρωτομαγιά δεν μπορεί να έχει αμιγώς επετειακό χαρακτήρα. Είναι παραπάνω από αναγκαίο να σηματοδοτήσει την εκκίνηση μίας διαδικασίας κινητοποιήσεων, αγώνα και αντίστασης απέναντι στο νέο κύκλο σκληρής αντιλαϊκής πολιτικής, όπως επισφραγίστηκε με το κλείσιμο της τρίτης αξιολόγησης.

Η αξιολόγηση θέτει στο στόχαστρο θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα με την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και τη γενικότερη περιστολή συνδικαλιστικών ελευθεριών. Η θέσπιση υποκατώτατου μισθού για τα δύο πρώτα έτη εργασίας συνθέτει ένα σκοτεινό εργασιακό τοπίο, που αναπόφευκτα θα βρούμε μπροστά μας ως νέοι εργαζόμενοι, τη στιγμή που πολλοί από μας υποχρεούμαστε ήδη να εργαζόμαστε παράλληλα με τις σπουδές μας. Και όλα αυτά στο πλαίσιο μίας συνολικότερης επίθεσης στο χώρο του Πανεπιστημίου που προβλέπει ο νέος Νόμος Γαβρόγλου για τη παιδεία, με την πλήρη αναδιαμόρφωση του χάρτη των σχολών (βλ. συγχωνεύσεις-καταργήσεις τμημάτων), με την επιβολή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά (βλ. Νομική), την αποστοίχιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από τα πτυχία (βλ. παιδαγωγική επάρκεια στις καθηγητικές σχολές), τον περιορισμό των φοιτητικών παροχών, την πλήρη εντατικοποίηση του ρυθμού σπουδών.

Απέναντι σε αυτή τη συνθήκη λαός και νεολαία θα πρέπει να παλέψουμε για καλύτερο παρόν και μέλλον, με προμετωπίδα τους αιματοβαμμένους αγώνες του τότε και με πυξίδα τους συλλογικούς και ανυποχώρητους αγώνες που δίνουμε στο σήμερα! Κάποιοι άνθρωποι έδωσαν τη ζωή τους πριν χρόνια για να διεκδικήσουν τα εργασιακά δικαιώματα που κάποτε μας φαίνονταν αυτονόητα και τώρα πάνε να μας τα στερήσουν. Δεν θα το αφήσουμε αναπάντητο!

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 1η ΜΑΙΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΜΑΣ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΣΙΩΠΟΥΜΕ!

Κοινό κείμενο της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ [εαακ], της Αρ.Εν και του Αρ.Δι.Ν

Και μετά το πτυχίο τι;

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται ότι οι περισσότεροι φοιτητές/-τριες της Νομικής έχουν την τάση να ελαχιστοποιούν το χρόνο φοίτησής τους επιθυμώντας να βγουν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στην αγορά εργασίας και να καταστούν οικονομικά αυτοδύναμοι, ούτως ώστε να μην επιβαρύνουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και πλέον πολλοί είναι αυτοί που αποδέχονται μια λογική εντατικοποίησης των σπουδών, προσδοκώντας ότι μετά θα ασκήσουν το επάγγελμα του δικηγόρου και ότι τα βάσανα πέρασαν, ενώ δεν είναι λίγοι όσοι θεωρούν ότι η καλύτερη απόδοση στο Πανεπιστήμιο αυτόματα σημαίνει μεγαλύτερη επαγγελματική εξασφάλιση, μια αναλογία ανάμεσα στην ακαδημαϊκή απόδοση και τις συνθήκες εργασίας που θα αντιμετωπίσουν. Ωστόσο, ένας απόφοιτος γρήγορα θα διαπιστώσει ότι η πραγματικότητα διαφέρει και μόνο το πτυχίο δεν αρκεί, αλλά χρειάζεται να εξειδικευτεί με ένα μεταπτυχιακό και να διέλθει από το στάδιο της άσκησης.

Αν ένα μεταπτυχιακό φαίνεται να είναι προαιρετικό, αν και κατ’ουσίαν δεν είναι, καθώς αποτελεί ένα βασικό πλέον προσόν για να θεωρείται κάποιος ανταγωνιστικός και πιο αποδοτικός, σίγουρα η άσκηση αποτελεί ένα υποχρεωτικό στάδιο στο δρόμο για την επαγγελματική μας αποκατάσταση. Μάλιστα η άσκηση διαρκεί ένα μεγάλο αντικειμενικά χρονικό διάστημα 18 μηνών, ενώ η ολοκλήρωση της προϋποτίθεται για να έχει ένας απόφοιτος τη δυνατότητα να εγγραφεί στο Δικηγορικό Σύλλογο, ούτως ώστε να μπορεί να ασκήσει το επάγγελμα, κατόπιν εξετάσεων βέβαια, οι οποίες και αυτές έχουν αυστηροποιηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια.Το στάδιο της άσκησης θεωρείται κρίσιμο για την εισαγωγή του αποφοίτου στη δικηγορική ύλη και καθημερινότητα, στην πρακτική εφαρμογή των γνώσεών του και στην κάλυψη κενών, που το πρόγραμμα σπουδών καταλείπει (πχ σύνταξη δικογράφου) και ως τέτοιο μπορεί να αποβεί κρίσιμο και βοηθητικό. Παρόλα αυτά ουκ ολίγοι είναι οι συνάδελφοι που αντιμετωπίζονται ως το «παιδί για όλες τις δουλειές», με τα καθήκοντά τους να εκτείνονται από την παραλαβή-παράδοση εγγράφων και τη διεκπεραίωση της γραφειοκρατίας, ωσάν δικαστικό κλητήρας, έως την παρασκευή καφέ και τα προσωπικά θελήματα του εργοδότη. Το περιεχόμενο και η ποιότητα εναπόκεινται στην διακριτική ευχέρεια και ευσυνειδησία του κάθε εργοδότη.

Και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να ελεγχθεί μαζικά και να ανατραπεί ή που αφορά μερίδα των ασκουμένων, οι συνθήκες εργασίας της άσκησης όμως πλήττουν την πλειοψηφία αν όχι όλους τους εργαζόμενους. Οι ασκούμενοι αν και δουλεύουν κανονικά, με πλήρες ωράριο, που κατά κανόνα εκτείνεται και πέρα των νόμιμων ορίων του οκταώρου, δεν υπάγονται νομικά σε κάποια κατηγορία εργαζομένων. Πιο συγκεκριμένα,δεν θεωρούνται ούτε δικηγόροι-ελεύθεροι επαγγελματίες ούτε μισθωτοί, με αποτέλεσμα να μην προστατεύονται από την ισχύουσα- ήδη πετσοκομμένη- εργατική νομοθεσία κάποιας από τις κατηγορίες αυτές. Μάλιστα με το Νέο Κώδικα Δικηγόρων (ν.4194/2013) καταργήθηκε και η έστω τυπική σύνδεση του μισθού των ασκουμένων με τον κατώτατο μισθό. Απόρροια αυτής της απαράδεκτης συνθήκης είναι το ύψος το μέσου μισθού του ασκουμένου, ως προς τον οποίο ο εργοδότης δεν δεσμεύεται να λάβει ως βάση ούτε τον απελπιστικά χαμηλό ισχύοντα κατώτατο των 451 ευρώ. Έτσι, ο μισθός των ασκουμένων κυμαίνεται κατά βάση μεταξύ των 300-400 ευρώ, ενώ δεν εκλείπουν και οι περιπτώσεις των 200 ευρώ ή της παρότρυνσης υπό εκβιαστικούς όρους της παροχής αμισθί εργασίας υπό το αντάλλαγμα της απόκτησης πολύτιμων γνώσεων ή της υπόσχεση μιας μελλοντικής επαγγελματικής συνεργασίας.

Η ίδια προβληματική της ανυπαρξίας νομικού πλαισίου προστασίας εκδηλώνεται και στο κομμάτι της παροχής αδειών ή της παροχής των προβλεπόμενων δώρων εορτών, οι οποίες εναπόκεινται στην γενναιοδωρία του εκάστοτε εργοδότη, ακόμα και σε αυτό της ασφάλισης. Ως προς το τελευταίο οι ασφαλιστικές εισφορές στον ΕΦΚΑ πλέον δεν καταβάλλονται από τον εργοδότη, ενώ με δεδομένο το ύψος αυτών (περίπου 40 ευρώ) συναρτήσει του ύψους του μισθού δεν είναι λίγοι οι νέοι που δυσκολεύονται να τις καταβάλλουν και παραμένουν ανασφάλιστοι. Οι συνθήκες αυτές εισάγουν μια ολόκληρη γενιά νέων ανθρώπων στην εξοικείωση με συνθήκες εργασιακής ανασφάλειας και έλλειψης στοιχειωδών κεκτημένων δικαιωμάτων και προστασίας, μια γενιά που εύκολα συμβιβάζεται και δύσκολα διεκδικεί, διαμορφώνοντας το νέο μοντέλο του παραγωγικού και διαχειρίσιμου μετέπειτα νέου δικηγόρου.

Εν ολίγοις καθίσταται σαφές ότι η άσκηση υπό το καθεστώς αυτό της έλλειψης εγγυήσεων αποτελεί τον μηχανισμό εκείνον που διαμορφώνει «και με το νόμο» μια κατώτερη κατηγορία στο δικηγορικό επάγγελμα, την πιο κακοπληρωμένη και την πιο εκμεταλλεύσιμη.

Όπως και στο Σύλλογό μας προτάσσουμε τη συλλογική διεκδίκηση ως απάντηση στα κοινά προβλήματα της φοιτητικής μας καθημερινότητας, έτσι και στο πεδίο της άσκησης τα ενιαία συμφέροντα όλων των ασκούμενων θα πρέπει να αποτελούν αντικείμενο συλλογικών δράσεων. Για το σκοπό αυτό δημιουργήθηκε η «Πρωτοβουλία ασκούμενων δικηγόρων», με αιτήματα την κατοχύρωση κατώτατου μισθού για όλους τους ασκούμενους υπό την απειλήπειθαρχικών διώξεων για τους δικηγόρους που δεν συμμορφώνονται, την πληρωμή των ασφαλιστικών εισφορών απευθείας από τον εργοδότη και την κατοχύρωση των νόμιμων αδειών και δώρων. Η άσκηση είναι κανονική εργασία και πρέπει να διεκδικούμε συνεχώς αξιοπρεπείς όρους εργασίας για όλους!

Η Πρωτοβουλία καλεί σε ανοιχτή συνάντηση την Παρασκευή 27/4, στις 18.30 για την ενημέρωση των ενδιαφερομένων και τον από κοινού σχεδιασμό των δράσεών της για την προάσπιση των παραπάνω αιτημάτων, στην αίθουσα ΔΣ του ΔΣΑ.

Το εκπαιδευτικό δε λύνεται με νόμους!

Το περασμένο καλοκαίρι κατατέθηκε στη Βουλή και ψηφίστηκε ο νόμος Γαβρόγλου για την παιδεία, οι διατάξεις του οποίου εναρμονίζονται πλήρως με την πάγια στρατηγική του κράτους και την κατεύθυνση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, όπως διαμορφώθηκε στα χρόνια της κρίσης και εισήχθη με το νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, αλλά και σύμφωνα με τις επιταγές της ΕΕ. Ουσιαστικά επιφέρει αρκετές αλλαγές σε ιδεολογικό επίπεδο και επίπεδο αξίας πτυχίων και προοπτικής. Πιο συγκεκριμένα:

Συνδιοίκηση

Ο νόμος Γαβρόγλου, εισάγει ορισμένες φαινομενικές «παραχωρήσεις» μιας κατ’ επίφαση δημοκρατικής κατεύθυνσης, όσον αφορά καταρχάς τη μερική επαναφορά της φοιτητικής συμμετοχής στα όργανα διοίκησης που παρουσιάζεται σαν δημοκρατική πτυχή του νομοσχεδίου. Με τα ακραία μειοψηφικά ποσοστά της φοιτητικής συμμετοχής (10% στη Σύγκλητο, 10% στη Κοσμητεία και 15% στο Τμήμα) ο αριθμός των εκπροσώπων θα είναι πενιχρός, άρα και η δυνατότητα καθορισμού των αποφάσεων ανύπαρκτη. Ηρυθμιστική διάταξη του Υπουργείου δε περιγράφει εκλογές αντιπροσώπων με ενιαίο ψηφοδέλτιο υπό την επίβλεψη της πρυτανείας. Ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση  ΣΥΡΙΖΑ επαναφέρει τη συνδιοίκηση είναι τυπικός, χωρίς να δίνει λόγο στους φοιτητές πραγματικά και άρα παραμένει βαθιά αντιδημοκρατικός  και δεν έχει καμία σχέση με το πως οι φοιτητές έχουν δικαίωμα να αποφασίζουν για τις σπουδές τους.

Άσυλο

Παρόλο που επανανομοθετείται ως έννοια, ωστόσο οι διατάξεις που περιλαμβάνονται για αυτό το αναιρούν κατ’ουσίαν, καθώς είναι στην διακριτική ευχέρεια των πρυτανικών αρχών η άρση του όποτε αυτές το κρίνουν ‘’αναγκαίο’’ σε περιπτώσεις ‘’έκτακτης ανάγκης’’. Ο νόμος επιτρέπει τη συνέχιση της αυθαίρετης καταπάτησης του ασύλου και δίνεται το ελεύθερο για την μονιμοποίηση των lockout στην κατεύθυνση που μπαίνει τόσα χρόνια στις σχολές του κέντρου και ειδικότερα στη Νομική. Συνοψίζοντας, δεν έχει καμία σχέση με τα αιτήματα του φοιτητικού κινήματος διαχρονικά, ώστε να καλύπτει συνολικά την ελεύθερη πολιτική και κινηματική δράση και τη διακίνηση ιδεών, αλλά πρόκειται για μια πιο στενή έννοια «ακαδημαϊκού ασύλου» που αφορά την προστασία της διδασκαλίας και της έρευνας, αφού ουσιαστικά αποτελεί επαναφορά του ν. Γιαννάκου, ο οποίος προέβλεπε ότι το άσυλο καταλύεται αυτεπαγγέλτως σε περίπτωση πλημμελημάτων και κακουργημάτων.

Λιγότερο Δωρεάν και Δημόσιο Πανεπιστήμιο

Υπό τον μανδύα της υποχρηματοδότησης ο νόμος οδηγεί τα ιδρύματα σε μία κατεύθυνση αναζήτησης ιδίων πόρων (αυτοχρηματοδότηση). Ανοίγει έτσι ο δρόμος για τη συμμετοχή ιδιωτικών συμφερόντων σε μια σειρά πτυχών του πανεπιστημίου και το κράτος αποχωρεί σταδιακά από τη χρηματοδότηση των ιδρυμάτων. Επίσης, το κεφάλαιο δίνει κατευθύνσεις για τη διαμόρφωση των προγραμμάτων σπουδών και της έρευνας. Οι Ειδικοί Λογαριασμοί Κονδυλίων Έρευνας (ΕΛΚΕ) αξιοποιώντας την αναπτυξιακή τους δραστηριότητα αποκτούν κυρίαρχο ρόλο στη διαχείριση των οικονομικών του Πανεπιστημίου και με τον Οργανισμό Δημοσίου Χρέους διαχειρίζονται τα αποθεματικά του. Η αποδυνάμωση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα του Πανεπιστημίου εκφράζεται τόσο με τον κίνδυνο να μην παρέχονται τα δωρεάν συγγράμματα όσο και στις περικοπές παροχών στις εστίες πανελλαδικά. Για αυτό και ένα προηγούμενο διάστημα, υπήρξε μια σειρά κινητοποιήσεων των οικοτρόφων (κατάληψη ΕΝΕΔΙΒΙΜ), οι αντιδράσεις των οποίων αντιμετώπισαν την κρατική καταστολή.

Ο ν. Γαβρόγλου θεσμοθετεί και κανονικοποιεί τα διδάκτρα στα μεταπτυχιακά. Σε πάρα πολλές σχολές εδώ και αρκετά χρόνια και ιδιαίτερα την τελευταία 15ετία σημειώθηκε μια έξαρση ίδρυσης και λειτουργίας ΠΜΣ και αυτό προέκυψε πρόπερσι ως επιτακτική αναδιαρθρωτική τομή και για την Νομική. Τα εκάστοτε τμήματα και οι Σύγκλητοι προσδιορίζουν τόσο το περιεχόμενό τους όσο και το πρόγραμμα σπουδών και το ύψος των διδάκτρων, τα οποία μπορεί να κυμαίνονται από 1.200 έως και 12.000 ευρώ ανάλογα το ΠΜΣ. Με το ν. Γαβρόγλου θεσπίζεται για πρώτη φορά συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο, το οποίο ορίζει τη λειτουργία μεταπτυχιακών με τέλη φοίτησης (δίδακτρα), χωρίς καν κάποιο καθορισμένο οικονομικό ποσό-πλαφόν, παρά τις αρχικές εξαγγελίες. Οι φοιτητές που θα απαλλάσσονται από τα τέλη φοίτησης είναι το 30% του συνόλου των εισακτέων στα ΠΜΣ, το ετήσιο εισόδημα των οποίων δεν πρέπει να ξεπερνά τα 11.000 ευρώ. Επίσης, εισάγονται ανταποδοτικά κριτήρια στα ΠΜΣ, καθώς προτείνεται όσοι φοιτητές θέλουν να απαλλαχθούν μερικώς ή ολικώς από τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά να προσφέρουν υπηρεσίες αποκλειστικά ακαδημαϊκού περιεχομένου, χωρίς να ορίζεται και ποιό θα είναι αυτό. Ειδικά σε μία περίοδο που τα μεταπτυχιακά αρχίζουν να αποτελούν επιτακτικό προσόν και μέσο όλο και περισσότερων φοιτητών στην προσπάθειά τους να βρουν μία θέση στην αγορά εργασίας, η εισαγωγή διδάκτρων πλήττει ακόμα περισσότερο τον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης.

Η επίθεση στα επαγγελματικά δικαιώματα

Στα πλαίσια της συνέχισης της αποστοίχισης των επαγγελματικών δικαιωμάτων από το πτυχίο (παιδαγωγική και διδακτική επάρκεια, μητρώα μηχανικών, αλλαγές στα προγράμματα σπουδών) ένα άλλο μέτωπο που ανοίγει είναι η νομοθετική αναβάθμιση του ρόλου της Δια Βίου Μάθησης και επανακατάρτισης. Ένας τρόπος που αυτό επιτυγχάνεται είναι η αναγραφή των κατευθύνσεων στο πτυχίο σε πληθώρα σχολών, κάτι το οποίο συνιστά αρχή διάσπασης πτυχίου. Πιο εξειδικευμένα:

Κλάσεις μηχανικών

Όσον αφορά τις Πολυτεχνικές σχολές, ο νόμος Σπίρτζη στο δρόμο που ανοίγει το νομοθετικό πλαίσιο του νόμου Γαβρόγλου, προβλέπει τις κλάσεις των μηχανικών, καθορίζοντας τρεις βαθμίδες μηχανικών(A, B, Γ). Ουσιαστικά ο τρόπος χορήγησης της άδειας άσκησης του επαγγέλματος, η οποία ως τώρα κατοχυρώνεται από το ίδιο το πτυχίο, θα γίνεται σε μετέπειτα χρόνο και ανάλογα με την πιστοποιημένη εργασιακή εμπειρία από το ΤΕΕ, ενώ για την αποχή από το επάγγελμα προβλέπεται υποβιβασμός βαθμίδας. Πιο συγκεκριμένα αυτό σημαίνει ότι ο νέος μηχανικός με μηδενική εργασιακή εμπειρία, που επομένως ανήκει στην Α βαθμίδα, εντάσσεται σε καθεστώς «δόκιμου» με μηδενικά επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα. Το ΤΕΕ θα λειτουργεί ως φορέας πιστοποίησης και αδειοδότησης μέσα από επί πληρωμή σεμινάρια και εξετάσεις στα πλαίσια της διά βίου μάθησης με πιστοποιητικά εμπειρίας που θα χορηγούνται από τους εργοδότες και πλήθος απαιτούμενων προσόντων που θα πιέζουν το εργατικό κόστος προς τα κάτω. Ο κατακερματισμός του κλάδου, σε συνδυασμό με την διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων, ωθεί στην δημιουργία μηχανικών πολλαπλών ταχυτήτων και κατ’ επέκταση στην ατομική διαπραγμάτευση, την μαύρη και επισφαλή εργασία.

Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής (ΠΔΑ)

Επί της νομοθετικής βάσης του νόμου Γαβρόγλου πέρασε ο νέος νόμος για το «Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής». Αυτό αφορά στην κατάργηση των ΤΕΙ πανελλαδικά, αποτελώντας τη συνέχεια του σχεδίου Αθηνά με το πρόσχημα της «πανεπιστημιοποίησης». Δημιουργούνται υπερπανεπιστήμια, όπως το ΠΔΑ που προκύπτει από τη συγχώνευση των δύο ΤΕΙ Αττικής (Αθήνας-Πειραιά), καθώς και από μια σειρά συγχωνεύσεων και καταργήσεων τμημάτων, όπως ήταν και το Πανεπιστήμιο Ιονίου, Θεσσαλίας και Στερεάς Ελλάδας. Το νέο ίδρυμα θα περιλαμβάνει 21 τμήματα από τα 37 που υπάρχουν αυτή τη στιγμή και στα δύο ΤΕΙ. Ο αριθμός των νέων τμημάτων προκύπτει από μια αξιολόγηση βάσει διάθεσης ή μη κριτηρίων για την ένταξή τους στο ΠΔΑ. Τα κριτήρια που τίθενται και η «αξιολόγηση» την οποία περνούν τα τμήματα των ΤΕΙ δεν είναι παρά η προσπάθεια να νομιμοποιηθούν οι επιλογές για υποστελέχωση-υποχρηματοδότηση και επαγγελματική υποβάθμιση που έχουν πάρει τα υπουργεία όλα τα προηγούμενα χρόνια. Την ίδια στιγμή, καμία αναβάθμιση δεν συμβαίνει, αφού  τα ΤΕΙ παρέχουν ήδη πτυχία επιπέδου 6 όπως και τα ΑΕΙ  και αφού κάθε ίδρυμα-σχολή συνεχίζει να κατανέμει το δυναμικό του με πολύ συγκεκριμένο τρόπο στην παραγωγή. Όσες και όσοι αποφοιτούν από τα ΤΕΙ αφενός στελεχώνουν κυρίως μεσαίες και χαμηλές θέσεις εντός της ιεραρχίας της παραγωγής, αφετέρου διατηρούν όλα τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης ελαστικής και επισφαλούς εργασίας, με αποτέλεσμα να συνιστούν ένα ιδιαίτερα ευάλωτο και υπό εκμετάλλευση εργατικό δυναμικό, κάτι που η αλλαγή του ονόματος του ΤΕΙ δεν διαφοροποιεί επ’ ουδενί. Eντός των συγχωνευμένων τμημάτων δημιουργούνται κατευθύνσεις που εξειδικεύουν τα προγράμματα σπουδών και έχουν αποτέλεσμα τη μετακύληση ουσιαστικά των σπουδών σε κύκλους μετεκπαίδευσης, άρα ως επόμενο τη διάσπαση των πτυχίων και τη μείωση των επαγγελματικών δικαιωμάτων. Σε αυτό το τοπίο, η ανάγκη για συνεχή κατάκτηση προσόντων με σκοπό τη δημιουργία ενός «ισχυρού» ατομικού φακέλου προσόντων (μεταπτυχιακά, σεμινάρια, ιδιωτικές σπουδές ή ακόμη και ECTS) θα είναι ο μόνος δρόμος για την αγορά εργασίας. Βλέποντας το μέλλον τους να διαλύεται οι σπουδαστές/τριες του ΤΕΙ Αθήνας είχαν μπει σε έναν μεγάλο κύκλο μαζικών Γενικών Συνελεύσεων, καταλήψεων και κινητοποιήσεων, καθυστερώντας την υλοποίηση του ΠΔΑ.

Αποστοίχιση της παιδαγωγικής και διδακτικής επάρκειας από το πτυχίο

Σύμφωνα με διάταξη του νόμου όσοι φοιτητές των καθηγητικών σχολών (Φιλολογία, Μαθηματικό, Φυσικό, κλπ)  μπαίνουν τώρα 3ο έτος, δηλαδή όσοι μπήκαν από το 2015 και μετά, δεν θα λαμβάνουν πτυχίο που να κατοχυρώνει την παιδαγωγική και την διδακτική επάρκεια. Με την ψήφιση αυτής της διάταξης από την κυβέρνηση, υλοποιείται η υποβάθμιση των πτυχίων και των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων, καθώς αποστοιχίζεται από αυτό το βασικότερο επαγγελματικό δικαίωμα, αυτό της Διδασκαλίας δεδομένου ότι η πιο ρεαλιστική επαγγελματική προοπτική για έναν απόφοιτο αυτών των σχολών είναι ο χώρος της εκπαίδευσης. Προβλέπεται ότι το «Πιστοποιητικό παιδαγωγικής και διδακτικής επάρκειας» θα χορηγείται με τους εξής τρόπους: είτε εντός του προπτυχιακού κύκλου μέσα από την επιλογή ενός αριθμού παιδαγωγικών μαθημάτων, δυνατότητα που δεν δίνεται σε όλους τους ενδιαφερόμενους, είτε με την παρακολούθηση μετά την λήψη του πτυχίου του ειδικού, εξειδικευμένου και φυσικά επί πληρωμή μεταπτυχιακού. Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, ότι το πτυχίο από μόνο του δεν εξασφαλίζει τίποτα, ενώ μεγάλο μέρος των φοιτητών, αλλά και των υπαρχόντων αποφοίτων μένει ξεκρέμαστο, καθώς η πρόσβαση σε αυτές τις δυο εναλλακτικές είναι αριθμητικά περιορισμένη. Τα πτυχία των μελλοντικών εργαζόμενων υπό το πρίσμα του πιστοποιητικού, χάνουν την ενιαιότητά τους και άρα την ισχύ τους. Η κατάσταση αυτή διαμορφώνει αποφοίτους δύο ταχυτήτων, πλήρως εξατομικευμένους και αναλώσιμους, δυσχεραίνοντας ταυτόχρονα και τη δυνατότητα για τις συλλογικές τους διεκδικήσεις και εντείνει τις ελαστικές σχέσεις εργασίας.

Διάσπαση του ΦΠΨ

Το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) στο πλαίσο του νόμου Γαβρόγουέχει προτείνει στο Υπουργείο Παιδείας τη δημιουργία μιας εξωτερικής δομής με περιορισμένο αριθμό εισαχθέντων και τέλη εγγραφής. Η δομή αυτή θα παρέχει επαγγελματικά δικαιώματα στους φοιτητές καθηγητικών σχολών, αντί για τα τμήματα τους. Η διάσπαση του ΦΠΨ, υλοποιεί την πρόταση του Ι.Ε.Π, γιατί προβλέπει τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου τμήματος Παιδαγωγικών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, το οποίο θα δίνει στους περιορισμένους εισακτέους του αλλά και στους φοιτητές των υπολοίπων τμημάτων της φιλοσοφικής το καθηγητικό δικαίωμα. Αυτό σημαίνει ότι μέσω της νέας, ανεξάρτητης δομής που θα προκύψει από το “Π”, θα αφαιρεθεί η επάρκεια από τα πτυχία των καθηγητικών σχολών και πλέον θα χορηγείται μέσα από έναν επιπρόσθετο κύκλο σπουδών, με δίδακτρα, δηλαδή ούτε ενιαία ούτε και ενσωματωμένα στον προπτυχιακό κύκλο σπουδών. Όσον αφορά στο “Φ” εάν το πρόγραμμα σπουδών του τμήματος Φιλοσοφίας που θα δημιουργηθεί, δεν έχει παιδαγωγικά και φιλολογικά μαθήματα, που εντός του προπτυχιακού κύκλου θα κατοχυρώνουν την διδακτική επάρκεια, δεν θα βγάζει αποφοίτους με συγκεκριμένη εργασιακή προοπτική και επαγγελματικά δικαιώματα, αλλά “αμπελοφιλόσοφους”. Τέλος, όσον αφορά στο “Ψ”, αυτό θα συγχωνευθεί με το τμήμα Ψυχολογίας και το κριτήτιο για τη μετάβαση σε αυτό θα είναι οι βαθμοί της εξεταστικής στα μαθήματα της ψυχολογίας. Αυτό προφανώς αφορά έναν περιορισμένο αριθμό με αποτέλεσμα φοιτητές να αναγκαστούν να επιλέξουν ανάμεσα στο τμήμα φιλοσοφίας ή παιδαγωγικών, καλλιεργώντας σαφώς λογικές ανταγωνισμού μεταξύ των φοιτητών/τριων.

Υπ’ αυτό το πρίσμα οι συμφοιτητές/τριες μας από τις καθηγητικές σχολές, έχουν όλον αυτό τον καιρό προχωρήσει σε μαζικές κινητοποιήσεις τόσο στο ΙΕΠ, όσο και στις όργανα διοίκησης, διεκδικώντας τα αυτονόητα, ενώ στη Φιλοσοφική μετά από Γενική Συνέλευση αποφασίστηκε η κατάληψη της σχολής και σειρά άλλων δράσεων. Έπειτα δε από συντονισμό τους έγιναν μαζικές κινητοποιήσεις από κοινού με τους αδιόριστους εκπαιδευτικούς – που εδώ και καιρό βρίσκονται σε κινηματική τροχιά – στο Υπουργείο Παιδείας, το οποίο και κατέλαβαν την περασμένη Παρασκευή, πραγματοποιώντας συνέλευση. Στον σχεδιασμό που μπήκε, περιλαμβάνεται και η πανελλαδική μέρα δράσης, δηλαδή η πανεκπαιδευτική ανά τόπους κινητοποίηση την Πέμπτη 22 Μάρτη. Στην Αθήνα αυτή θα πραγματοποιηθεί στα Προπούλαια στη 1μμ.

Οι φοιτητές/τριες είναι το πιο δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας που μέσα από τη συλλογικότητα και την αντίσταση, ιστορικά καταφέρνει να σηκώνει αντιστάσεις σε αυτούς που προσπαθούν να διαλύσουν το παρόν και το μέλλον τους. Ήρθε η ώρα η δικιά μας γενιά, να διαψεύσει όσους θέλουν να τη θεωρούν “χαμένη γενιά”. Γιατί, αυτή η “χαμένη γενιά”, μπορεί και θα νικήσει! Ένα μέλλον στο μπόι των ονείρων της! Μια ζωή με αξιοπρέπεια!

Την Πέμπτη 22/3 στη 1μμ να είμαστε όλοι και όλες στα Προπύλαια μαζί με τους συμφοιτητές μας από όλες της σχολές της Αθήνας και τους αδιορίστους εκπαιδευτικούς, για να ενώσουμε τις φωνές μας μαζί τους και να τους δείξουμε πως είμαστε εδώ για να ανατρέψουμε κάθε πολιτική που θέλει να βάψει μαύρο το μέλλον και τις ζωές μας!

…And justice for all?

Τα τελευταία χρόνια έχει πραγματοποιηθεί μια σειρά ριζικών και αυταρχικών αλλαγών τόσο στο τυπικό όσο και στο ουσιαστικό μέρος της απονομής της Δικαιοσύνης, στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας και στην ποινική δίκη. Τον Οκτώβρη του 2014 κατατέθηκε στη Βουλή νομοσχέδιο που προέβλεπε αλλαγές στο έως τότε ισχύον Ποινικό Δίκαιο, οι οποίες φυσικά κινούνταν στις επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και σε περαιτέρω αυταρχική κατεύθυνση. Μεταξύ αυτών ήταν και τροποποιήσεις σχετικά με τη σύσταση εγκληματικής οργάνωσης («Τρομονόμος») και την προσβολή του πολιτεύματος. Τεκτονικές είναι και οι αλλαγές που έχουν σημειωθεί στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας σχετικά με το δικαίωμα πρόσβασης στα δικόγραφα στην περίπτωση που θίγεται το δημόσιο συμφέρον, καθώς και στη θεσμοθέτηση φυλακών υψίστης ασφαλείας.

Τρομονόμος 187-187Α ΠΚ

Ο διαβόητος τρομονόμος, ο οποίος αποτυπώνεται στα άρθρα 187-187Α του Ποινικού Κώδικα “περί εγκληματικής οργάνωσης” τα τελευταία χρόνια τροποποιείται συνεχώς από τις εκάστοτε κυβερνήσεις βάσει πάντα των επιταγών της ΕΕ και με στόχο την περαιτέρω καταστολή και ποινικοποίηση των κοινωνικοπολιτικών αγώνων και των αγωνιζόμενων κομματιών του λαού και της νεολαίας.

Το νομοσχέδιο του Οκτώβρη του 2014 για το οποίο έγινε λόγος παραπάνω περιελάμβανε και έναν νέο όρο για τον χαρακτηρισμό της εγκληματικής οργάνωσης, στον ορισμό της οποίας προστέθηκε ως αναγκαία προϋπόθεση η απόδειξη οικονομικού προσπορισμού. Η συγκεκριμένη τροποποίηση επιβλήθηκε μέσα και από τη Διεθνή Συνθήκη του ΟΗΕ, την οποία η Ελλάδα υπέγραψε και είναι καθ’ ολοκληρίαν πολιτική. Μιλάμε φυσικά για την υπόθεση της ναζιστικής, εγκληματικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής, τα διωκόμενα μέλη της οποίας θα τύχουν ευνοϊκότερης μεταχείρισης, υπό το πρίσμα της μη αποκόμισης οικονομικού οφέλους. Ταυτόχρονα δε, υπ’ αυτή την έννοια στοχοποιούνται σαφώς κομμάτια του αναρχικού χώρου που στις πρακτικές τους περιλαμβάνουν πράξεις οικονομικού προσπορισμού (απαλλοτριώσεις).

Από αυτό το παιγνίδι δεν θα μπορούσε να λείπει ούτε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η οποία ενα προηγούμενο διάστημα, συγκεκριμένα το Μάιο του 2017, επιχείρησε να πραγματοποιήσει μια έτι περισσότερο αντιδημοκρατική τροποποίηση στον τρομονόμο. Συγκεκριμένα, σε παντελώς άσχετο νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης που τέθηκε προς διαβούλευση στις 31 Μάη με τίτλο “Μέτρα Θεραπείας ατόμων που απαλλάσσονται από την ποινή λόγω ψυχικής ή διανοητικής διαταραχής και λοιπές διατάξεις”, περιελαμβανόταν τροποποίηση του άρθρου 187, όπου προβλεπόταν να προστεθούν πέντε νέες παράγραφοι. Οι νέες διατάξεις αφορούσαν όποιον και όποια “δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο προκαλεί ή διεγείρει” σε μια σειρά πράξεων, όπως σε “συγκρότηση εγκληματικής οργάνωσης ή ένταξης σε τέτοια”, σε “διάπραξη εγκλημάτων”, σε “εκπαίδευση ή χρήση εκρηκτικών κ.ά.” και σε “παροχή οδηγιών για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση”. Οι ποινές που προβλέπονταν ήταν φυλάκιση από 6 μήνες έως και πέντε χρόνια, αναλόγως το αδίκημα. Πρόκειται για διατάξεις που είχαν προφανή στόχο την ποινικοποίηση μέχρι και του δημόσιου λόγου, οι οποίες σήκωσαν μεγάλο κύμα αντιδράσεων που οδήγησε την κυβέρνηση σε αναδίπλωση και τελικά αποσύρθηκαν για να κατατεθούν σε άλλη φάση κατόπιν επεξεργασίας.

Η τυχαία καταδίκη ενός αναρχικού και οι κοινωνικές σχέσεις μιας διδακτορικής φοιτήτριας

Όλο αυτό το πλέγμα αυταρχισμού και αντιδημοκρατικότητας, με στόχο “την πειθάρχηση και τον σωφρονισμό”, ξεδιπλώθηκε στο όλον του με τις ευρέως γνωστές υποθέσεις του Τάσου Θεοφίλου ένα προηγούμενο διάστημα, ενός αθώου ανθρώπου που βρέθηκε αναίτια φυλακισμένος για 5 χρόνια και εν τέλει αθωώθηκε και αυτή της Ηριάννας και του Περικλή, δύο νέων ανθρώπων που βρέθηκαν επίσης φυλακισμένοι, ελλείψει τεκμηρίων. Τις δύο υποθέσεις συνδέουν δύο πράγματα. Αφενός ο τρομονόμος και αφετέρου ένα μερικό δείγμα DNA ως αποδεικτικό ενοχής. Ας σημειωθεί εδώ ότι νομικά για επιστημονικούς λόγους το DNA μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο ως αποδεικτικό αθωότητας και όχι ενοχής, δεν μπορεί να σημαίνει δηλαδή πέραν πάσης αμφιβολίας την παρουσία ενός ατόμου σε ένα χώρο.

Και εξηγούμαστε:

Εν συντομία, ο Τάσος Θεοφίλου καταδικάστηκε πρωτόδικα σε 25 χρόνια φυλάκισης το 2014 για απλή συνέργεια σε ανθρωποκτονία και ληστεία τράπεζας στην Νάουσα της Πάρου, ενώ απαλλάχθηκε από την κατηγορία για συγκρότηση, ένταξη και συμμετοχή στην οργάνωση “Συνομωσία Πυρήνων της Φωτιάς” και για την κατοχή εκρηκτικών και πολεμικού υλικού. Μετά από έφεση της Εισαγγελίας ξεκίνησε η 2ου βαθμού δίκη του στις 21 Νοέμβρη του 2017, οπού θα δικαζόταν και πάλι για όλες τις κατηγορίες. Στην πρωτόδικη δίκη κανείς από τους 19 μάρτυρες κατηγορίας, μεταξύ αυτών και στελέχη της αντιτρομοκρατικής, δεν μπόρεσαν να αναγνωρίσουν τον Θεοφίλου ως έναν από αυτούς που είχαν διαπράξει τη ληστεία, ενώ κατά τη διαρκεία της εξέτασής τους πολλοί από αυτούς δήλωσαν ότι ο Θεοφίλου ενδέχεται να μην είναι ο άνθρωπος στη ληστεία. Ωστόσο, ο Θεοφίλου κρίθηκε ένοχος με μοναδικό “αποδεικτικό” το DNA που βρέθηκε σε ένα καπέλο, το οποίο ωστόσο εντοπίστηκε εκ των υστέρων και δεν είχε συμπεριληφθεί στην επί τόπου φωτογράφιση των πειστηρίων και στην έκθεση κατάσχεσης, ενώ μάρτυρας επεσήμανε διαφορές ανάμεσα στο καπέλο που παρουσιάστηκε στη δίκη και σε αυτό που φαινόταν να φορά ο ληστής της τράπεζας. Ο αθώος Τάσος Θεοφίλου με αυτά τα “αποδεικτικά” στοιχεία, καταδικάστηκε. Ο αθώος Τάσος Θεοφίλου ήταν αναρχικός. Η αστική και εκδικητική διακαιοσύνη έδειξε στην υπόθεσή του το σκληρό και πέρα για πέρα ταξικά μεροληπτικό της πρόσωπο. Το μαζικό λαϊκό κίνημα αλληλεγγύης που σήκωσε η υπόθεσή του απέναντι στον παραλογισμό και την αδικία, όμως, κατάφερε να τον πάρει πίσω. Στη δευτέρου βαθμού δίκη του ο Θεοφίλου αθωώθηκε.

Από τις μάχες που δώσαμε, στις μάχες που έρχονται…

Μιλάμε φυσικά για την υπόθεση της 29χρονης υποψήφιας διδάκτορος, Ηριάννας Β.Λ και του Περικλή Μπ, που εν μία νυκτί βρέθηκαν κατηγορούμενοι και μετέπειτα φυλακισμένοι, χωρίς αποδεικτικά στοιχεία, αλλά λόγω των κοινωνικών τους σχέσεων. Η Ηριάννα με μοναδικό αποδεικτικό στοιχείο ένα μερικό, αμφιλεγόμενο δείγμα DNA, χωρίς την ύπαρξη μαρτύρων και λοιπών επιβαρυντικών στοιχείων, καταδικάστηκε από τις δικαστικές αρχές σε 13 χρόνια φυλάκισης. Μερικό γιατί το δείγμα αυτό δεν επαρκεί για την ταυτοποίηση προσώπου, καθώς υπήρξε ταύτιση σε μόνο 7 από τα 13 αναγκαία σημεία ταυτοποίησης (όπως πιστοποιούν σε ανοιχτή επιστολή που συνυπογράφουν 270 επιστήμονες από όλο τον κόσμο) και αμφιλεγόμενο καθώς όταν η Υπεράσπιση ζήτησε το δείγμα προς επανεξέταση η απάντηση που έλαβε είναι ότι δεν σώζεται(!), άρα επανέλεγχος ακόμη και αυτού του μερικού δείγματος δεν έγινε και ούτε μπορεί να γίνει.

Το χρονικό της υπόθεσής της είναι λίγο-πολύ γνωστό σε όλους. Συνελήφθη το Μάρτιο του 2011 μετά από έφοδο της αντιτρομοκρατικής στο σπίτι του συντρόφου της, Κωνσταντίνου, στο πλαίσιο παρακολούθησης δύο υπόπτων που είχαν επισκεφθεί το ίδιο σπίτι. Εκείνη αφέθηκε ελεύθερη εφόσον δεν είχε προκύψει κάποιο στοιχείο εναντίον της, αλλά είχε δώσει δείγμα DNA. Ο συντροφός της μετά τη σύλληψή του, κατηγορήθηκε με το άρθρο 187Α ΠΚ για συγκρότηση, ένταξη και συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση, αυτή των Πυρήνων της Φωτιάς, για να αθωωθεί στη συνέχεια ομόφωνα και πλέον αμετάκλητα, από το πρωτόδικο κιόλας δικαστήριο, με τη σύμφωνη γνώμη και του εισαγγελέα της έδρας. Ωστόσο, δύο χρόνια αργότερα, με αφορμή ένα «εύρημα» των κρατικών εργαστηρίων, η Ηριάννα σύρθηκε στα δικαστήρια. Το εύρημα των αρχών είχε να κάνει με ένα κουτί με όπλα που βρέθηκε θαμμένο στην Πολυτεχνειούπολη τον Νοέμβριο του 2011, όταν ένα άνδρας αγνώστων λοιπών στοιχείων, που δεν εμφανίστηκε στη δίκη, είδε από την ταράτσα του έναν άνδρα να θάβει το κουτί στον χώρο. Όπως αναφέρεται, η ταυτοποίηση μέρους του DNA της σε γεμιστήρα εκτός όπλου, που εντοπίστηκε στα ευρήματα της Πολυτεχνειούπολης, οδήγησε στη σύλληψή της και την ποινική της δίωξη για “ένταξη και συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση” και “λήψη, κατοχή, μεταφορά και απόκρυψη όπλων και πυρομαχικών με σκοπό τη διάθεσή τους σε τρίτους για διάπραξη κακουργήματος και τον παράνομο εφοδιασμό ομάδων και οργανώσεων”. Η κοπέλα καταδικάστηκε σε 13 χρόνια κάθειρξη και μάλιστα χωρίς ελαφρυντικά, παρότι δεν υπήρξε μαρτυρία εναντίον της, ενώ δεν εμφανίστηκε ούτε πραγματογνωμοσύνη ειδικού που να επιβεβαιώνει την ενοχή της.

Ο συνήγορος υπεράσπισης κ. Μαντάς άσκησε έφεση για αναστολή της ποινής της Ηριάννας, η οποία εκδικάστηκε στις 16 Οκτωβρίου 2017 στο πενταμελές Εφετείο Αθηνών, παρουσία πλήθους αλληλέγγυων που όλον αυτό τον καιρό στεκόντουσαν δίπλα στην Ηριάννα και τον Περικλή, και εν τέλει απορρίφθηκε. Η Πρόεδρος και ο Εισαγγελέας της έδρας – έναντι του οποίου έχει ασκηθεί πειθαρχική δίωξη για την εμπλοκή του στην επ’ αόριστον αναβολή στη δίκη της Siemens – ήταν καθόλη τη διάρκεια της διαδικασίας ειρωνικοί, ενώ οι ερωτήσεις που της απευθύνθηκαν ήταν τουλάχιστον εξοργιστηκές. “Δεν έχεις καμία σχέση με αυτό το χώρο;”, αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ερώτησης στην προσπάθεια ετεροκατεύθυνσης της διαδικασίας από πλευράς έδρας. Μια ερώτηση εντελώς ασαφής και θολή, που κινείται γύρω από το συνολικό δικαστικό σχήμα που διαπνέει τη δίκη των 2 αυτών ανθρώπων, για την ποινικοποίηση των κοινωνικών σχέσεων. Δεν ερωτήθηκε δηλαδή αν έχει κάποια εμπλοκή με τρομοκρατική οργάνωση, αλλά γενικά κι αόριστα αν έχει οποιαδήποτε επαφή με ανθρώπους του αναρχικού χώρου. Φαίνεται λοιπόν ότι έγινε προσπάθεια από την Έδρα να δοθεί συγκεκριμένο στίγμα πολιτικής και κοινωνικής δίωξης στη δίκη. Η εκ νέου έφεση της υπόθεσης της Ηριάννας και του Περικλή εκδικάζεται την Τετάρτη 21 Μάρτη στο Εφετείο Αθηνών και για άλλη μια φορά θα είμαστε εκεί, για να σταθούμε δίπλα τους, για να τους πάρουμε πίσω. Δεν θα ησυχάσουμε μέχρι αυτοί οι δύο αθώοι άνθρωποι, να αφεθούν και ελεύθεροι.

Τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων του ’50 λοιπόν, επιστρέφουν στην Ελλάδα του σήμερα. Και ο τρομονόμος είναι εδώ για να μας τρομοκρατεί, να προσπαθεί να καταστείλει κάθε φωνή και κάθε πράξη αμφισβήτησης, να μας απαγορεύει να αγωνιζόμαστε για όσα μας ανήκουν, για το ίδιο μας το παρόν και το μέλλον που κάποιοι θέλουν να διαλύσουν, για να μας κάνει ακόμα να φοβόμαστε τη συναναστροφή με πολιτικά ενεργούς μας φίλους και για να καταστρατηγεί το δικαίωμα σε μια δίκαιη δίκη.

Εμείς λοιπόν θα συνεχίσουμε να στεκόμαστε δίπλα στους δύο αυτούς νέους ανθρώπους και στο τέλος θα τους πάρουμε πίσω. Το μαζικό λαϊκό κίνημα αλληλεγγύης που έχει σηκώσει η υπόθεσή τους, δεν κάμπτεται ούτε ηττάται. Η Ηριάννα και ο Περικλής δεν είναι στη φυλακή επειδή είναι ένοχοι, αλλά για να φοβάσαι εσύ. Εμείς λοιπόν δεν τους φοβόμαστε! Η συλλογική πάλη ενάντια στο παράλογο και το άδικο είναι το όπλο μας απέναντι σε όποιον θέλει να επιλέξει για μας πώς και με ποιούς θα ζήσουμε. Αυτό όμως το επιλέγουμε εμείς! Και είναι διαχρονική επιλογή μας το κίνημα, η πάλη ενάντια στις πολιτικές κυβερνήσεων και Ε.Ε και η συλλογική διεκδίκηση! Γιατί για μας όντως το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε, είναι ένας άνθρωπος που τον εμποδίζουν να βαδίζει!

Την Τετάρτη 21 Μάρτη στις 9πμ όλοι και όλες θα είμαστε στο Εφετείο Αθηνών στη Λουκάρεως. Για την Ηριάννα! Για τον Περικλή! Για το δίκιο! Για τις ζωές μας!

Καταγγελία στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ από την ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ [εαακ], την Αρ.Εν, το Αρ.Δι.Ν και την Αντινομία ΕΑΑΚ

Την Τρίτη 27/02 και την Πέμπτη 29/02 κατατέθηκαν στο Διοικητικό Συμβούλιο της σχολής 2 ψηφίσματα αλληλεγγύης, τα οποία αναφέρονταν σε περιστατικά που συνέβησαν τη χρονική περίοδο 2014-2015, όταν πρύτανης της σχολής τελούσε ο γνωστός σε όλους Φορτσάκης.

Συγκεκριμένα, το πρώτο ψήφισμα αφορούσε τη δίωξη εργαζομένων και φοιτητών του ΕΚΠΑ για τη συνδικαλιστική τους δράση και αναφερόταν κυρίως στα γεγονότα της Συγκλήτου της 30/10/2014, στην οποία είχαν παραστεί εκατοντάδες φοιτητές και εργαζόμενοι. Η κατηγορία συνοψίζεται στο ότι «υποχρέωσαν διά της βίας τον τέως Πρύτανη Θ. Φορτσάκη να παραμείνει παρά τη θέλησή του, για βραχύ χρονικό διάστημα, εντός της αίθουσας όπου επρόκειτο να διεξαχθεί η συνεδρίαση της Συγκλήτου της 30/10/2014». Όσοι όμως βρισκόμασταν εκεί γνωρίζουμε ότι η Σύγκλητος δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, καθώς ο Θ. Φορτσάκης, αφού είχε φροντίσει να καλέσει τα κανάλια για να στήσει ένα καλοστημένο σκηνικό περί «Νόμου και Τάξης» (που θα τον βοηθούσε να χτίσει την μετέπειτα πολιτική του καριέρα), διαμαρτυρόταν ότι η παρουσία τους στην Σύγκλητο ήταν παράνομη! Όταν, λοιπόν, κατατέθηκε το εν λόγω ψήφισμα η «υπεύθυνη δύναμη» της σχολής, η Δ.Α.Π-Ν.Δ.Φ.Κ., αρνήθηκε πεισματικά να υπογράψει με την επίσημη τοποθέτηση ότι «καλά τους κάνανε, αφού παρακρατούσαν τον Πρύτανη με τη βία». Ίδια στάση κράτησε φυσικά και ο πολιτικός της σύμμαχος η (κατά τα άλλα) «Ανεξάρτητη» Φοιτητική Κίνηση.

Και το θράσος τους δεν σταματάει εδώ. Το δεύτερο ψήφισμα αναφερόταν σε γεγονότα της ίδιας περιόδου και μάλιστα της Πέμπτης 13/11/2014, όταν ο Φορτσάκης είχε κλείσει αυθαίρετα τη σχολή με lock out (κατά τη συνήθη τακτική του), ενώ δεκάδες διμοιρίες των ΜΑΤ είχαν παραταχθεί απ’έξω, απαγορεύοντας σε φοιτητές, καθηγητές και διοικητικό προσωπικό να εισέλθουν στο κτήριο. Η στάση των αστυνομικών δυνάμεων ήταν ιδιαίτερα βίαιη προς τους φοιτητές που προσπαθούσαν να εισέλθουν στον κοινωνικό τους χώρο, με αποκορύφωμα τον αναίτιο ξυλοδαρμό και τον τραυματισμό 2 συμφοιτητών μας από το ΦΣ Οικονομικού, οι οποίοι απλώς στέκονταν στο σημείο μαζί με άλλους φοιτητές. Το ψήφισμα επιδίωκε ο Σύλλογος να πάρει απόφαση για στήριξη των 2 συμφοιτητών μας και να απαιτήσει την καταδικαστούν τόσο οι υπαίτιοι υπάλληλοι των ΜΑΤ όσο και οι ηθικοί αυτουργοί που έδωσαν εντολή για το χτύπημα. Και δεν αναφερόμαστε σε άλλον από τον Φορτσάκη, ο οποίος έχει μείνει στην ιστορία ως «ο Πρύτανης των ΜΑΤ», καθώς πάμπολες φορές είχε επιχειρήσει με την παρουσία αστυνομικών δυνάμεων να καταστείλει βίαια τους αγώνες των φοιτητών. Έπειτα από πολλές πιέσεις η Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ. δέχτηκε να υπογράψει το ψήφισμα, με τον όρο να σβηστεί το όνομα του Φορτσάκη γιατί δεν συμφωνούν με τη στοχοποίησή του! Μάλιστα, όταν ρωτήθηκαν από ποιόν κλήθηκαν τα ΜΑΤ (αν όχι από τον προαναφερθέντα), έδωσαν την υπεύθυνη απάντηση «δεν ξέρουμε, μάλλον θα ήρθαν μόνα τους». Και αναρωτιόμαστε «Ποιός, αν όχι ο Πρύτανης, εν τέλει κάλεσε τα ΜΑΤ; Μήπως ο Θεός; Μήπως η τότε κυβέρνηση Σαμαρά; Αν αποκλείσουμε το Θεό, το δίλλημα είναι μεταξύ Σαμαρά και Φορτσάκη (ποιόν διαλέγουμε;».

Μια τέτοια στάση βέβαια δεν μας κάνει καμία εντύπωση, καθώς γνωρίζουμε πολύ καλά την μετέπειτα πολιτική καριέρα του Φορτσάκη, ως βουλευτή της Ν.Δ. (..αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει). Να σημειωθεί εδώ ότι η Α.Φ.Κ. μας τίμησε για άλλη μια φορά με την..απουσία της στο συγκεκριμένο ΔΣ.

Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, ότι η στάση της Δ.Α.Π. στα δύο αυτά Διοικητικά Συμβούλια, τα οποία αναφέρονται στην ίδια χρονική περίοδο και στο ίδιο πρόσωπο (Φορτσάκης), δεν είναι καθόλου τυχαία αλλά πλήρως συνειδητή και πολιτικά χρωματισμένη. Η Δ.Α.Π. γνωρίζει πολύ καλά τα πραγματικά περιστατικά, ωστόσο επιλέγει ανάμεσα στη στοχοποίηση των φοιτητών και του Φορτσάκη να ταχθεί με το μέρος του Φορτσάκη. Στην πραγματικότητα, μέσω αυτής της τη στάση, γίνεται υποστηρικτής των αυταρχικών πρακτικών που ο ίδιος εφάρμοζε καθ’ όλη τη διάρκεια της μικρής του θητείας ως πρύτανης του ΕΚΠΑ, κλειδώνοντας τους εργαζόμενους μέσα στο κτήριο της Πρυτανείας, αγνοώντας επιδεικτικά το πόρισμα της Επιθεώρησης Εργασίας, καλώντας τα ΜΑΤ να «αντιμετωπίσουν» τους φοιτητές με βία και καταστολή κ.α. και συνεχιστής της προσπάθειάς του να καταστείλει τον κοινό αγώνα φοιτητών-εργαζομένων.

Για όλους αυτούς τους λόγους καταγγέλουμε τη Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ. για τη στάση της στα δύο αυτά Διοικητικά Συμβούλια και, αντιλαμβανόμενοι τη μεγάλη σημασία ο Σύλλογος να έχει απόφαση αλληλεγγύης προς τους διωκόμενους φοιτητές-αγωνιστές, καλούμε όλο το ΦΣ Νομικής να συμμετέχει στο ανοιχτό ΔΣ που θα διεξαχθεί μέσα στις επόμενες μέρες στο φουαγιέ της σχολής, όπου θα κατατεθούν εκ νέου τα δύο ψηφίσματα. Είναι αναγκαία η μαζική παρουσία όλων μας!

ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΟΤΙ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟΤΕ, ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΤΩΡΑ Ο ΦΟΡΤΣΑΚΗΣ, ΟΙ ΑΥΤΑΡΧΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΣ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΘΕΣΗ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ ΜΑΣ!